“Η νιρβάνα στο μπάσκετ”

Ο Ηλυσιακός… δεν είναι πια υποψήφιος για αποχώρηση από την Α1. Και δεν θα εκπλαγούμε αν μάθουμε ότι οι Ιλισιώτες άναψαν χθες λαμπάδα στο ύψος του ψηλότερου παίκτη τους (παρεμπιπτόντως, αυτός είναι ο Μιχάλης Παραγυιός, των 207 εκατοστών).

Γιατί χρειάστηκαν όλη την τύχη που είχαν στα τελευταία 24”, μετά το τρίποντο του Περικλή Δορκοφίκη που… θα μπορούσε να κυκλοφορήσει και σε βιντεάκι, στο Youtube, με τίτλο «Η νιρβάνα στο μπάσκετ!»

Ετσι το είδαμε εμείς (από ψηλά… και χαλαρά)

Το σκορ ήταν 63-63 και έμεναν περί τα 40” για το τέλος του ματς που θα έκρινε τη βιωσιμότητα του Ηλυσιακού ή του Πανελευσινιακού. Οι γηπεδούχοι -βλ. Ιλισιώτες- είχαν την επίθεση, η μπάλα πήγε στα χέρια του Νίκου Χατζή (φευ), κάτι που… είχαν υποψιαστεί και οι φιλοξενούμενοι και έτρεξαν δυο παίκτες πάνω του. Εκείνος, ψύχραιμος πάσαρε στον Περικλή Δορκοφίκη, που… καθόταν μόνος του, πλάγια, στο τρίποντο. Ο Ξαβιέρ Γκίμπσον κινήθηκε προς το μέρος του, ο Δορκοφίκης τον… ξεφορτώθηκε με μια ντρίμπλα και μέχρι ο Αμερικανός να γυρίσει πάνω στον παίκτη που υποτίθεται ότι έπρεπε να «κλείσει», εκείνος είχε προλάβει να ζυγίσει την μπάλα (κάνοντας τη χαρακτηριστική κίνηση) και να σκοράρει.

…έτσι το θυμάται εκείνος (από το παρκέ και την ένταση στο πικ)

“Η αλήθεια είναι πως… δεν έχω τόσο ξεκάθαρη εικόνα, όσο οι δημοσιογράφοι που το βλέπατε το γήπεδο από ψηλά και εν πλήρη ηρεμία. Δεν έχω ιδέα τι γινόταν από πίσω μου, όταν είχα την μπάλα” ενημέρωσε αρχικά, πριν προσθέσει “βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι ήμουν ψύχραιμος, για κάποιο ανεξήγητο λόγο. Σκεφτόμουν, μετά στα αποδυτήρια, τι είχε συμβεί και… τρόμαξα με τον εαυτό μου, για τη χαλαρότητα και την ηρεμία που είχα σε μια τέτοια στιγμή, ενός τέτοιου ματς. Εξυπακούεται ότι δεν έχω καμία πρόθεση να το «παίξω» σταρ -ήμαρτον. Ειλικρινά, είχα απαράμιλλη ηρεμία και καθαρό μυαλό. Είχα και τη διαύγεια να κάνω την ντρίμπλα που… έβγαλε από τη μέση τον Γκίμπσον και μετά είδα καθαρά τη στεφάνη».

Ισως ήταν -ανεξήγητα- ήρεμος, γιατί δεν είχε προλάβει να κλείσει δίλεπτο στο παρκέ; “Ναι, μπορεί να είναι αυτός ο λόγος. Δεν ήμουν πνευματικά ή σωματικά κουρασμένος”. Και φυσικά, η επιλογή του για τα τελευταία κρίσιμα λεπτά ήταν εκ των ων ουκ άνευ. Ομοίως και αυτή του Χατζή. Γιατί αν δεν εμπιστευτείς τους έχοντες εμπειρία, σε μια τέτοια κατάσταση, ποιους θα εμπιστευτείς;

“Ο κόουτς και το ιατρικό τιμ προσπάθησαν να με προστατέψουν, για αυτό το ματς, εξ ου και δεν είχα πολύ χρόνο στα προηγούμενα παιχνίδια. Σίγουρα στα ματς που κρίνονται στο τέλος, χρειάζεσαι κάποιους ανθρώπους που ‘χουν προτέρα εμπειρία από τέτοιες καταστάσεις. Που έχουν ζήσει την ιδιομορφία των τελευταίων δευτερολέπτων, όταν αυτά κρίνουν έναν αγώνα. Τότε οφείλεις να είσαι ψύχραιμος και ανιδιοτελής. Ο,τι δηλαδή, ήταν ο Νίκος (Χατζής).

Προσπάθησε να δημιουργήσει μια κατάσταση που θα του επέτρεπε να σκοράρει ή να πάρει φάουλ, συνθήκες με τις οποίες είναι εξοικειωμένος και έχει την αυτοπεποίθηση να τις «καταφέρει». Η μεγάλη του αξία επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά, από το γεγονός ότι είδε ποιος ήταν ελεύθερος, ενόσω εκείνος είχε δυο παίκτες πάνω του, και έδωσε την μπάλα. Δεν εκβίασε κάτι που θα μπορούσε να είναι καταστροφικό για την ομάδα”.

“Ξέρω τι θα με ρωτήσεις. Δεν έχω απάντηση”

Ο Δορκοφίκης σκόραρε, διαμόρφωσε το 66-63 και έμεναν 24” για τη λήξη, τα οποία είχε στα χέρια του Πανελευσινιακός. “Ξέρω τι θα με ερωτήσεις. Είναι εύλογη η ερώτηση σου. Αλλά δεν έχω απάντηση” μας ενημέρωσε, πριν του ζητήσουμε να μας πει… τι θα ρωτούσαμε. “Γιατί δεν κάναμε φάουλ”. Α να γεια σου. Σημειωτέων, ο Ζευγώλης (πάντα από ψηλά) φαινόταν να ουρλιάζει «φάουλ, φάουλ, φάουλ», αλλά οι παίκτες του δεν το έκαναν. “Φώναζε; Ειλικρινά, δεν τον ακούσαμε. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Η ουσία κρύβεται στο γιατί εμείς οι πιο έμπειροι, δεν κάναμε αυτομάτως φάουλ, παίρνοντας παράλληλα και την ευθύνη, γιατί μπορεί ο κόουτς να μην το ήθελε. Αυτή η αδράνεια, θα μπορούσε να μας στοιχίσει».

Χωρίς να είναι δικαιολογία “ενδεχομένως η πίεση αυτού του αγώνα, του τελικού των τελικών για εμάς, υπό πολλές έννοιες, να θόλωσε το μυαλό μας»” Από πού κι ως πού «τελικός των τελικών»; «Πέραν της βαθμολογικής αξίας, υπάρχουν και διάφορα προβλήματα που προσπαθούμε να ξεπεράσουμε και δεν αφορούν μόνο όσα γίνονται εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου. Μια τέτοια ήττα, θα έκοβε… μέρος των φτερών μας στη διεκδίκηση της παραμονής και νιώθω πως θα είχε συνέπειες που κάθε άλλο παρά ευχάριστες θα ήταν». Και μάλλον αφορούν το ευρώ. Εν τοιαύτη περιπτώσει “όταν έχεις φτάσει τόσο κοντά, δεν υπάρχουν δικαιολογίες… για αυτό που κάναμε. ‘Η μάλλον, για αυτό που δεν κάναμε”.

Το τρομερό και το… τρομερότερο

Η μοίρα ωστόσο, θέλησε… να επιβεβαιωθεί παλαιότερη δήλωση του, κατά την οποία το μπάσκετ είναι παιχνίδι των λαθών, καθώς η Ελευσίνα ολιγώρησε, έχασε και δυο σουτ και πολύτιμο έδαφος για τη δική της σωτηρία. “Λάθη δεν είναι μόνο όσα αποτυπώνονται στη στατιστική. Είναι και αυτά που μπορεί να κάνει ένας κόουτς, είναι τα καθαρά, τα αντικειμενικά λάθη του διαιτητή, όπως και εκείνα που… άλλα σου λένε να κάνεις και άλλα κάνεις. Το δικό μας λάθος, να μην κάνουμε φάουλ αμέσως μετά το κέντρο του γηπέδου, ήταν τρομερό. Ελα όμως, που κάναμε και κάτι χειρότερο: «δώσαμε» δυο σουτ σε μια ομάδα που έχει πολύ καλό ποσοστό στα τρίποντα και την τάση να σουτάρει από τα 6.75! Και άντε δίνεις ένα. Εκεί… ξυπνάς και κάνεις φάουλ. Εμείς, δεν ξυπνήσαμε“, ο Παπανικολάου δεν ευστόχησε και ω γέγονε γέγονε.

Το πάνω και το κάτω χέρι

Με αυτή τη νίκη, ο Ηλυσιακός εν πολλοίς εξασφάλισε την παραμονή του. “Ξέρουμε βέβαια, ότι μαθηματικά δεν έχει κριθεί κάτι. Χρειαζόμαστε και άλλες νίκες για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Σίγουρα ωστόσο, είμαστε πιο ήρεμοι, έχοντας… το πάνω και το κάτω χέρι. Η τύχη μας είναι στο χέρι μας. Δεν εξαρτυόμαστε από άλλους”. Αυτή η… απελευθέρωση θα φέρει και καλύτερες εμφανίσεις; “Αυτό που πρέπει να «βγει» τώρα είναι η ομαδικότητα, το πάθος, η αλληλεγγύη και η αυταπάρνηση. Το σώμα είναι κουρασμένο, όλοι είμαστε καταπονημένοι. Τώρα είναι η ώρα να δώσουμε ευκαιρίες στο διπλανό και τον παραδιπλανό μας και να γίνουμε όλοι καλύτεροι, όπως παίζουμε ωραίο μπάσκετ και μετράμε και άλλες επιτυχίες”.

Ο δικηγόρος του διαβόλου

Στη ρελάνς του Ηλυσιακού για την παραμονή, σημαντικό ρόλο έπαιξε ο Τέρελ Στόγκλιν, ένας παίκτης που είναι χαρισματικός, αλλά… και ασυνεπής -καθώς δεν διστάζει να τραβά από τα μαλλιά κάποια σουτ. “Για να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου, θα σου πω ότι έχει και 2.5 ασίστ ανά αγώνα. Είναι νεαρός σε ηλικία και έχει τρομερό ταλέντο στο σκοράρισμα. Τώρα πια… του την πέφτουν όλοι στα ματς. Στέλνουν πάνω του δυο και τρεις παίκτες.

Στις συζητήσεις που κάνουμε, του έχω πει πως αν όταν τον «κλείνουν» προσπαθεί να «βρει» πάσες σε ελεύθερους παίκτες, μετά θα γίνει πιο εύκολη και η δική του δουλειά, γιατί θα μένει και αυτός μόνος -δεν θα είναι όλοι πάνω του. Κάποιες φορές αδικεί τον εαυτό του, με τα νούμερα που ‘χει (τον αριθμό των σουτ που επιχειρεί και αυτόν των άστοχων). Τα κάνει, γιατί θέλει να οδηγήσει την ομάδα στη νίκη και όταν αντιμετωπίζει «παγίδες» κάποιες φορές επιχειρεί σουτ σε συνθήκες που δεν είναι οι καλύτερες. Είναι εξαιρετικό παιδί, έχει μεγάλη πίστη στον εαυτό του και παιχνίδι με το παιχνίδι, σεζόν με τη σεζόν, θα γίνεται πολύ καλύτερος”.

Το βίωμα

Ετσι ωραία που τα έλεγε, τον ρωτήσαμε αν έχει χαράξει πορεία για προπονητής. “Είναι μια ερώτηση που μου κάνουν συχνά. Θεωρώ ότι για να γίνεις προπονητής, πρέπει να έχεις πολλά πράγματα, πέρα από γνώσεις, που δεν ξέρω αν διαθέτω. Πρέπει να είσαι καλός στο να διαχειρίζεσαι διαφορετικές προσωπικότητες, να κάνεις τα στραβά μάτια, να είσαι αυστηρός, να προσφέρεις… σκωτσέζικα ντους, να μπορείς να τα βρίσκεις ή ακόμα και να τα «χαλάς» με τους δημοσιογράφους.

Είναι πολύ σύνθετη η ιστορία. Θέλω να μείνω στο χώρο και προς το παρόν σκέφτομαι την εκπροσώπηση των παικτών. Για την ακρίβεια, την ανακάλυψη αυτών. Θα ήθελα να μπορώ να βοηθήσω τα δικά μας παιδιά, τα Ελληνόπουλα. Η γενιά μου δεν ήταν και από τις πιο ευνοημένες”. Γιατί τότε… λεφτά υπήρχαν.

Και τα επεκτατικά πλάνα

Αν έχετε καιρό να τον δείτε, θα διαπιστώσετε πως τα ‘χει πάρει τα κιλάκια του. Ο ίδιος αυτοσαρκάζεται, όπως εξηγεί ότι “είναι κάποια κιλά που δεν θέλουν να φύγουν, επειδή… τους έριξα το ενοίκιο λόγω κρίσης. Σκέφτομαι την έξωση. Τι να πω; Από τη μία τα γαλακτομπούρεκα της γυναίκας μου, από την άλλη ο μουσακάς της μητέρας μου, συν οι κρέμες που αφήνει η κόρη μου -να τις πετάξουμε;-, έγινε ό,τι έγινε”.

Η αλήθεια είναι πως είχε κάτι θέματα σοβαρής φύσεως, να ασχοληθεί το καλοκαίρι, ήλθε και ο τραυματισμός του πριν ένα μήνα “αλλά τώρα όλα είναι καλά και έχω μπει σε πρόγραμμα”. Πέραν από επαγγελματίας, είναι και σύζυγος, είναι πατέρας, αλλά και επιχειρηματίας, καθώς εδώ και καιρό, διατηρεί κατάστημα γνωστής αντιπροσωπείας γυναικείων ρούχων (που ανήκει σε έναν εκ των κουμπάρων του), στα Τρίκαλα, ιδιαίτερη πατρίδα της συζύγου του “και δεδομένων των συνθηκών, δεν μπορώ να έχω παράπονο” διαβεβαιώνει. Σκέφτεται την επέκταση; “Είναι στα πλάνα”. Σκέφτεται και επέκταση της οικογένειας; “Και αυτή στα πλάνα είναι”!