Η Ανάσταση του Ολυμπιακού

Ανήμερα του Πάσχα σήμερα και όλος ο κόσμος γιορτάζει την Ανάσταση του Κυρίου… Αγκαλιές, φιλιά και πολλές φωτοβολίδες σε αρκετά μέρη της Ελλάδας συνθέτουν το σκηνικό.

Εορταστική ατμόσφαιρα στην Ελλάδα και πριν ακριβώς 14 χρόνια… Γυρίζοντας πίσω το χρόνο, αντιλαμβάνεται κανείς πως το ελληνικό μπάσκετ και κυρίως οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού είχαν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν την 24η Απριλίου του 1997, καθώς η ομάδα τους κατακτούσε την Ευρώπη.

Κάτι που αν μη τι άλλο δεν περνούσε από το μυαλό ακόμα και του πλέον αισιόδοξου φιλάθλου των “ερυθρολεύκων” όταν ξεκινούσε εκείνη η σεζόν. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι δεν είχε αρχίσει και με τον πλέον ιδανικό τρόπο για τον Ολυμπιακό σε αγωνιστικό επίπεδο καθώς είχαν γίνει κάποιες αναπάντεχες ήττες στην α’ φάση των ομίλων.

Έχοντας πια τον Ντούσαν Ίβκοβιτς στον πάγκο του, έκανε μία καινούρια αρχή με την ελπίδα να πετύχει αυτό που δεν πέτυχε δις με τον Γιάννη Ιωαννίδη: να βρεθεί στην κορυφή της Ευρώπης. Στην 3η του παρουσία όμως στον μεγάλο τελικό του 1997 ήταν η στιγμή να επιστρέψει πίσω στη χώρα μας με το βαρύτιμο τρόπαιο στις αποσκευές του.

Ο δρόμος προς τη Ρώμη

Νωρίτερα φυσικά, ο δρόμος προς το Final 4 της Ρώμης και κατ’ επέκταση στον μεγάλο τελικό της 24ης Απριλίου του 1997. Εκείνη τη σεζόν θεσπίστηκε η Ευρωλίγκα Ανδρών, επρόκειτο για το 40ο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και διεξήχθη με νέο διαφοροποιημένο και αναβαθμισμένο σύστημα.

Έλαβαν μέρος 24 ομάδες (τρεις από την Ελλάδα: Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Πανιώνιος) και χωρίστηκαν σε τέσσερα προκριματικά γκρουπ των 6 ομάδων. Σε εκείνο το γκρουπ ο Ολυμπιακός τερμάτισε 5ος (!) πίσω από Φορτιτούντο Μπολόνια, Εστουντιάντες, Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ και Άλμπα Βερολίνου. Ωστόσο, οι τέσσερις όμιλοι ανασυστάθηκαν στη συνέχεια και οι ομάδες έδωσαν από άλλους έξι αγώνες.

Τελικά, οι “ερυθρόλευκοι” τερμάτισαν στην 3η θέση του ομίλου τους και στον α’ γύρο των πλέι οφ κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την Παρτίζαν με μειονέκτημα έδρας. Με 2-1 νίκες όμως οι παίκτες του Ντούσαν Ίβκοβιτς ήταν αυτοί που χαμογέλασαν στο τέλος.

Ελληνικός εμφύλιος και πρόκριση

Στη β’ φάση των πλέι οφ της Ευρωλίγκας εκείνης της σεζόν η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να έχουμε ελληνικό εμφύλιο. Ο Ολυμπιακός είχε και πάλι το μειονέκτημα της έδρας αλλά αυτό δεν τον πτόησε καθόλου. Αντίθετα του έδωσε το κίνητρο να νικήσει μέσα στο ΟΑΚΑ. Παίζοντας ωραίο μπάσκετ και ανεβάζοντας συνεχώς την απόδοσή του, ο Ολυμπιακός νίκησε τον Παναθηναϊκό με 49-69 στην έδρα του.

Ακολούθησε κι άλλη μία νίκη με σκορ 65-57 στο ΣΕΦ, γεγονός που αποδείκνυε περίτρανα πως ο Ολυμπιακός είχε πάρει για τα καλά τον “αέρα” του αιώνιου αντιπάλου του στα ευρωπαϊκά ματς, καθώς ας μην ξεχνάμε πως είχαν ακολουθήσει οι μεγάλες νίκες στους ημιτελικούς του 1994 (Τελ Αβίβ) και του 1995 (Σαραγόσα).

Δείτε σε βίντεο αποσπάσματα από τον αγώνα των “αιωνίων” στο ΣΕΦ:

Ρώμη όπως λέμε ΣΕΦ

Από τη στιγμή λοιπόν που ο Ολυμπιακός είχε υπερκεράσει το εμπόδιο του “αιώνιου” αντιπάλου πριν το Final 4 που στις δύο προηγούμενες περιπτώσεις του δημιουργούσε προβλήματα στον τελικό, ήταν έτοιμος να διεκδικήσει και το βαρύτιμο τρόπαιο. Κι αυτό γιατί οι “ερυθρόλευκοι” άδειαζαν ψυχολογικά μετά από κάθε νικηφόρο ημιτελικό με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό και δεν είχαν την απαιτούμενη συγκέντρωση στον τελικό.

Αυτό λοιπόν, στη Ρώμη δεν θα γινόταν… Κι αυτό το ήξερε και ο κόσμος του Ολυμπιακού ο οποίος είχε αποφασίσει να δώσει δυναμικότερο παρών από ποτέ προκειμένου να ενισχύσει την προσπάθεια της ομάδας του. Έτσι, απλά λοιπόν, η Ρώμη κοκκίνισε! Περίπου 8.000 φίλαθλοι των “ερυθρολεύκων” βρέθηκαν στην… αιώνια πόλη εκείνες τις ανοιξιάτικες μέρες του 1997, για να συμπαρασταθούν στον Ντούσαν Ίβκοβιτς και τους παίκτες του.

Άλλωστε, η δυναμικότητα της Ολίμπια Λιουμπλιάνας ήταν τέτοια που εφόσον όλα πήγαιναν καλά, θα έδινε μία θέση στον μεγάλο τελικό της 24ης Απριλίου. Έτσι κι έγινε… Ο Ολυμπιακός νίκησε 74-65 και προκρίθηκε στον τελικό όπου θα διεκδικούσε το τρόπαιο από την Μπαρτσελόνα που ήταν σταθερή στα μεγάλα ραντεβού. Εξάλλου και την προηγούμενη χρονιά ήταν φιναλίστ του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Πάντως, ούτε και το 1997 ήταν η χρονιά της… Ο Ολυμπιακός μπήκε αποφασισμένος από το ξεκίνημα του αγώνα και παρά το γεγονός ότι προηγούνταν μόλις με 31-29 στο ημίχρονο έδειχνε να έχει τον έλεγχο της αναμέτρησης.

Ο Ντέιβιντ Ρίβερς ήταν ασταμάτητος και πήρε τον Ολυμπιακό από το χέρι οδηγώντας τον στη μεγάλη επικράτηση, σταματώντας στους 26 πόντους. Ο “ποταμός” είχε δείξει το μεγαλείο του σε εκείνο το ματς και ήταν ο καλύτερος παίκτης των “ερυθρολεύκων”.

Το τελικό 73-58 βρήκε τους παίκτες του Ολυμπιακού να γίνονται ένα κουβάρι και να πανηγυρίζουν έξαλλα την κατάκτηση της κούπας μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες. Μάλιστα, δέκα μέρες πριν ο Ολυμπιακός είχε στεφθεί και Κυπελλούχος Ελλάδας νικώντας τον Απόλλωνα Πατρών στον τελικό.

Λίγο καιρό αργότερα ο Ολυμπιακός επικράτησε στους τελικούς της Α1 Ανδρών της ΑΕΚ και ολοκλήρωσε με τον πλέον ιδανικό τρόπο την κατάκτηση του πρώτου triple crown στην ιστορία της ομάδας. Το επίτευγμα του Ολυμπιακού αποκτούσε ακόμα μεγαλύτερη αξία με δεδομένο ότι καμία ελληνική ομάδα δεν το είχε πετύχει ως τότε.

Ολυμπιακός (Ίβκοβιτς): Ρίβερς 26 (1), Σιγάλας 7(2), Νάκιτς, Τάρλατς 11, Φασούλας 6, Μπακατσιάς 1, Παπανικολάου 11(1), Γαλακτερός, Τόμιτς 9(1), Γουέλπ 2.

Μπαρτσελόνα (Ρενέσες): Τζόρτζεβιτς 6, Φερνάντεθ, Καρνισόβας 14(3), Χιμένεθ 16, Ρίβας 6, Γιοφρέσα 9(1), Μπος, Εστελέρ 3(1), Αντρέου 2, Ντουένιας 2.