Η άμυνα και η απόφαση των διεθνών

Ο προβληματισμός στην Εθνική δεν εστιάζεται στον επόμενο αντίπαλο. Τι σημασία θα έχει δηλαδή αν αντιμετωπίσει τη Γαλλία, τη Λιθουανία ή την Ισπανία στη φάση των “16” του Μουντομπάσκετ; Η αν ο πρώτος δρόμος εμφανίζεται πιο ασφαλής και με λιγότερα αγκάθια σε σχέση με τον δεύτερο, που οδηγεί σε μετωπική σύγκρουση με τις ΗΠΑ στον προημιτελικό της διοργάνωσης;

Το ζήτημα, που απασχολεί σοβαρά τους διεθνείς και τους προπονητές της Εθνικής είναι η αγωνιστική εικόνα της ομάδας στους τρεις πρώτους αγώνες του Μουντομπάσκετ, η οποία σε συγκεκριμένα κομμάτια του παιχνιδιού (ειδικά στην άμυνα) ήταν απογοητευτική και αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς, το αισθάνονται και το συζητούν οι παίκτες.

Γιατί οι παίκτες γνωρίζουν πότε παίζουν και πότε δεν παίζουν καλά και το βίντεο του κάθε αγώνα είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας. Χθες (1/9) το πρωί, λίγες ώρες πριν από το τζάμπολ με την Ακτή Ελεφαντοστού, οι «dev adam» (δώδεκα γίγαντες) της ελληνικής ομάδας –μια ήττα δεν φέρνει την καταστροφή και αυτά τα παιδιά έχουν αποδείξει ότι έχουν την ικανότητα να ξεπερνούν τους σκοπέλους και να κατακτούν μετάλλια – παρακολούθησαν το βίντεο της αναμέτρησης με την Τουρκία και… έφριξαν.

Είδαν την άμυνα και …ανατρίχιασαν

Αυτό από μόνο του, τούς τιμά! Εντυπωσιάστηκαν αρνητικά από τις βόλτες των Τούρκων στην ελληνική ρακέτα, έβγαλαν επιφωνήματα απογοήτευσης προς τον εαυτό τους βλέποντας τους Ασίκ και Ερντέν να γίνονται ήρωες λόγω της ξεχαρβαλωμένης αμυντικής αντιμετώπισης του τουρκικού «pick and roll» και αυτοσαρκάστηκαν παρατηρώντας την έλλειψη ενέργειας σε κάθε αμυντική περιστροφή, που έμοιαζε με τη… Λίμνη των Κύκνων!

Ακούσατε πουθενά τη λέξη… επίθεση; ‘Οχι. Το πρόβλημα εστιάστηκε στην αμυντική προσήλωση, που μετά το τουρνουά «Ακρόπολις» έχει εξαφανιστεί παίρνοντας μαζί της την ταχύτητα στο «transition» και γενικότερα στην επιθετική λειτουργία. «Ελληνες είμαστε, το όπλο μας είναι η άμυνα. Αν είμαστε σοβαροί στα μετόπισθεν, θα βρεθεί η άκρη στην επίθεση», ψέλλισε κάποιος και είχε απόλυτο δίκιο αν αναλογιστεί κανείς ότι η ελληνική ομάδα «πνίγηκε» περισσότερο από ό,τι έπρεπε με τη «ζώνη» του Μπόγκνταν Τάνιεβιτς, υπό την έννοια ότι… δεν τα βάζουμε μπροστά, αλλά ας παίξουμε δυνατά πίσω! Και αυτό δεν το έκανε.

Μετά τη φίλντισι σαχιλερί οι συσκέψεις στα δωμάτια

Αποφάσισε να αλλάξει σκεπτικό στην αναμέτρηση με τη… “φίλντισι σαχιλερί” (!) όπως λέγεται η Ακτή Ελεφαντοστού στα τουρκικά. Η δυναμικότητα του αντιπάλου ήταν χαμηλή (δώδεκα αθλητές, εκ των οποίων οι περισσότεροι θα ταίριαζαν περισσότερο στο δέκαθλο), ωστόσο η Εθνική έκανε… βουτιές στο παρκέ για μια διεκδικούμενη μπάλα, έπαιζε «ξύλο» στις δύο ρακέτες, πίεζε τους περιφερειακούς των Αφρικανών, ενώ η διαφορά ήταν στο +50! Και αυτό άρεσε σε όλους, όσοι παρακολούθησαν το παιχνίδι και είπαν «μπράβο».

Το τι επακολούθησε μετά την πρώτη ήττα στο τουρνουά μάλλον ήταν ανθρώπινο και φυσιολογικό. Το ίδιο ενδιαφέρον με τους δημοσιογράφους έδειξαν και οι παίκτες για το «φορμάτ» της διοργάνωσης. Μάθαμε ότι τρεις – τρεις, τέσσερις – τέσσερις, ίσως και περισσότεροι, μαζεύτηκαν στα δωμάτια το βράδυ της Τετάρτης και συζητούσαν με τις ώρες. Και αυτό δεν είναι παράλογο.

Η δεύτερη αναπάντεχη ήττα της Ισπανίας από τη Λιθουανία είχε βάλει «φωτιά» στις διασταυρώσεις και ο καθένας έριχνε στο τραπέζι της συζήτησης από ένα σενάριο, πιθανό ή ακραίο, όπως το να καθίσει να χάσει η Γαλλία από τη Νέα Ζηλανδία στον αγώνα, που –παρεμπιπτόντως και αυτό έχει ενδιαφέρον- έπεται χρονικά του Ελλάδα – Ρωσία . “Δεν πρόκειται οι Γάλλοι να κάτσουν να χάσουν, γιατί στους ‘8’ θα παίξουν με την Αμερική και τότε… φιλάκια” είπαν κάποιοι, που μπορεί να δικαιωθούν. Μπορεί και όχι.

Το δίλημμα είναι γνωστό: Δίνεις τη μάχη σου (γιατί δεν είναι και ομάδα της πλάκας) για να κερδίσεις τη Ρωσία, χωρίς τον Αντώνη Φώτση, ο οποίος υπέστη τραυματισμό στον αστράγαλο και θα ξεκουραστεί για να είναι έτοιμος στα νοκ άουτ, και να βγεις δεύτερος στον Γ’ Ομιλο; Η βγάζεις στο παρκέ τη μισή σου ενέργεια, ψιλοβαριέσαι, χάνεις (άνετα ή στον πόντο όπως πέρυσι με τη Γαλλία) και βγαίνεις τρίτος; Ολα είναι πιθανά και δεν υπάρχει σχετική «απόφαση» ως προς το αποψινό (2/9) πλάνο.

Ρομαντικοί και ρεαλιστές

Οι πιο ρομαντικοί υποστηρίζουν ότι οι σοβαρές ομάδες αναγνωρίζουν ότι τέτοιου είδους διλήμματα δεν παρέχουν εγγυήσεις για την επιτυχία. Διότι, ποιος είναι 100% σίγουρος ότι η Ελλάδα θα ξεπεράσει το εμπόδιο της Γαλλίας ή της Λιθουανίας στους «16»; Και με την Αργεντινή τι γίνεται στους «8»; Εχει χάσει ποτέ από την Ελλάδα στις τελευταίες διοργανώσεις; Ποτέ! Η τελευταία φορά ήταν το μακρινό… 1990. Μπορεί, βέβαια, να είναι και η Σερβία, αρκεί να κερδίσει τους «Γκαούτσος» στο σημερινό ντέρμπι του Α’ Ομίλου.

Υπάρχει και η άλλη άποψη, που λέει ότι η πρώτη φάση του Μουντομπάσκετ είναι σαν την κανονική περίοδο του πρωταθλήματος. Ακόμη και αν έχει χάσει μια ομάδα μία, δύο ή περισσότερες φορές, εφόσον κατακτήσει τον τίτλο είναι επιτυχημένη. Και ότι η Εθνική –επί του προκειμένου- διαθέτει τέτοιο μέταλλο, ώστε να ξέρει τον τρόπο να κερδίζει στα νοκ άουτ παιχνίδια και να κατακτά μετάλλια. «Είναι άλλο πράγμα το ήθος και άλλο η ψευτοπαλληκαριά. Είδαμε πέρυσι τι έγινε, που χάσαμε από τη Γαλλία. Η Ελλάδα πήρε μετάλλιο και οι Γάλλοι διαλύθηκαν από την Ισπανία», αντιτείνουν.

Το βέβαιον είναι ότι τις επόμενες ώρες θα πάρουμε όλοι τις απαντήσεις. Ας μην βιαστούμε, όμως, να βγάλουμε πρόχειρα συμπεράσματα, ούτε να κακοχαρακτηρίσουμε τους διεθνείς σε περίπτωση ήττας από τη Ρωσία, που είναι μια πολύ καλή ομάδα και συνήθως μας κερδίζει (Ευρωμπάσκετ 2007, 2009). Το μέγεθος και το ειδικό βάρος αυτής της ομάδας είναι δεδομένα, όπως και η αξία της. Το μόνο που θα κριθεί φέτος είναι η θέση στο εφετινό Μουντομπάσκετ. Και το πρέπον θα ήταν αυτό να συμβεί μετά τον τελευταίο αγώνα της στην Κωνσταντινούπολη, όχι σήμερα…