Γνωρίζοντας τον Μάικλ Τζόρνταν…

Περίπου τρεις εβδομάδες πριν την κατάταξή μου στην Αεροπορία (Γ’ 96), κι αφού παραιτήθηκα, τότε, από τον Ελεύθερο Τύπο, για να υπηρετήσω την μαμά πατρίδα, αποφάσισα να κυνηγήσω ένα παιδικό όνειρο.

Ή ένα απωθημένο, να καλύψω από κοντά τον Air, αφού όταν μπήκα στη δουλειά το 1994, είχε αποχωρήσει από την ενεργό δράση.

Τα χρήματα που πήρα από την εκκαθάριση, ελέω της υποχρεωτικής παραίτησης, υποτίθεται ότι θα με βοηθούσαν να συντηρηθώ μέχρι την ολοκλήρωση της θητείας. “Σκοτίστηκα”, σκέφτηκα και αποφάσισα να τηλεφωνήσω στον αδερφικό μου φίλο, τον Κροάτη Ivica Dukan, που ήταν σκάουτερ των Bulls από το 1989 για να μου κανονίσει πρόσβαση σε γήπεδο και προπονητήριο. Ο ξάδερφός μου στο Σικάγο, ο Δημήτρης, έμενε τότε κοντά στο United Center. Με τη διαμονή και την πρόσβαση στ’ άδυτα των Bulls εξασφαλισμένη, πέταξα με προορισμό την Πόλη των Ανέμων.

Κι έφτασα εκεί ακριβώς τη στιγμή που γραφόταν ιστορία. Μία μέρα πριν οι Bulls γίνουν η πρώτη και μοναδική μέχρι σήμερα, ομάδα στην ιστορία του ΝΒΑ, που έσπασε το φράγμα των 70 νικών στην κανονική περίοδο.

Ο Michael Jordan, ο Scottie Pippen, o Dennis Rodman και η υπόλοιπη παλιοπαρέα των Ταύρων, έπαιζαν στις 16 Απριλίου του 1996, στο Μιλγουόκι εναντίον των Bucks. Το Μιλγουόκι βρίσκεται δίπλα από το Σικάγο, γύρω στα 90 λεπτά οδικώς. Οι Bulls πάνε εκεί πάντα με πούλμαν. Ο Dukan, μου έκανε το καλύτερο δώρο που πήρα στην ζωή μου. Μου είπε το βράδυ που έφτασα, ότι μου κανόνισε να μεταβώ στο Μιλγουόκι με πούλμαν που ναύλωναν οι Bulls για το προσωπικό τους, την μέρα του αγώνα.

Κι εκεί ήμουν ένας από τους αυτόπτες μάρτυρες της ιστορίας. Οι Bulls νίκησαν με 86-80, φτάνοντας το ρεκόρ τους στο μυθικό, 70-9, πριν ολοκληρώσουν τη σεζόν με 72-10. Η επιστροφή από το Μιλγουόκι στο Σικάγο ήταν ασύλληπτη. Μία πομπή, με τέσσερα πούλμαν μπροστά, που κουβαλούσαν, παίκτες, προπονητικό σταφ, προσωπικό της ομάδας και φυσικά την αφεντιά μου και πίσω μία τεράστια πομπή φιλάθλων των Bulls που κόρναραν ασταμάτητα! Κορναρίσματα παντού, αποθέωση μοναδική. Μας πήρε πάνω από τρεις ώρες για την επιστροφή στη βάση των Bulls, στο προπονητήριό Berto Center, στο Deerfield. Ελικόπτερα τηλεοπτικών ακολουθούσαν την πομπή από αέρος, ενώ μπροστά και πίσω από τα τέσσερα πούλμαν των Bulls υπήρχε συνοδεία μοτοσυκλετιστών της αστυνομίας. Αληθινό πανδαιμόνιο κι εγώ κολλημένος στο παράθυρο με ανοιχτό το στόμα. Δυστυχώς τότε, δεν ήταν η εποχή των κινητών με κάμερα. Στη φούρια μου για να πάω Αμερική, έφυγα χωρίς να πάρω μαζί μου μία φωτογραφική μηχανή. Στη συνέχεια προμηθεύτηκα μία πλαστική Agfa, μιας χρήσης….

Μία ολόκληρη πόλη ζούσε και ανέπνεε για έναν παίκτη, για μία ομάδα: Για τον Michael Jordan και τους Bulls. Εξω από το εστιατόριο του Michael Jordan, στο κέντρο του Σικάγο, υπήρχαν τεράστιες ουρές, από το πρωί μέχρι το βράδι, κόσμου που ήθελε να πιει έστω μια μπύρα στο εστιατόριο του Θεού! Παντού στο Σικάγο, σε κάθε γωνιά, υπήρχε η φιγούρα του Jordan ή έστω το λογότυπό του ιδίου ή των Bulls. Λατρεία που όμοιά της δεν έχω ξανασυναντήσει ποτέ στο χώρο του αθλητισμού.

Το μεγαλύτερο σοκ για μένα ήρθε κανά δυο μέρες αργότερα. Ο Dukan μου είχε κανονίσει να δω μία προπόνηση των Bulls, από το εσωτερικό μπαλκόνι του Berto Center. Κι εκεί έζησα την απόλυτη μπασκετική φαντασίωση, πριν το σοκ που ακολούθησε. Είδα στο οικογενειακό διπλό να παίζει η ομάδα του Jordan εναντίον της ομάδας του Pippen, μ’ έναν μόνο κανόνα: Μόνο o Jordan έπρεπε να μαρκάρει τον Pippen και το αντίστροφο. Ο Air και ο Ινδιάνος την έλεγαν ο ένας στον άλλον συνεχώς. O Jordan κάθε φορά που ετοιμαζόταν για να σουτάρει, προανήγειλε στον Pippen τι θα κάνει. “Πρόσεχε, θα πάω αριστερά και θα καρφώσω πάνω στον Wennington”, φώναζε ο Air και μετά από 2-3 δευτερόλεπτα, είχε καρφώσει στην μούρη του Wennington.

Κι ο Pippen δεν πήγαινε πίσω. Κανά δυο φορές έκλεψε την μπάλλα από τον Jordan κι έφυγε στον αιφνιδιασμό καρφώνοντας με μανία. Γυρνώντας πίσω στην άμυνα, φρόντιζε να “κουρδίζει” τον Air λέγοντάς του: “How did you like that ass kicking?”. Η ένταση στις προπονήσεις ήταν αποκλειστικά έργο του Jordan και κατ’ επέκταση του Phil Jackson, που έβαζε πάντα τον Pippen για να τον μαρκάρει, θέλοντας να τον έχει συνεχώς στην τσίτα.

Κι εκεί που νόμιζα ότι δεν γινόταν καλύτερα, ο εκπρόσωπος τύπου των Bulls, Tim Hallam, με ειδοποίησε να τον ακολουθήσω. Κι εκεί μου ξεφουρνίζει το μυθικό: “Ο Michael θα σου μιλήσει. Δεν έχει όμως πάνω από πέντε λεπτά”. Μου κόπηκαν τα πόδια και αμέσως σκέφτηκα: “Ο μαλάκας δεν έχω φέρει μαζί φωτογραφική μηχανή”. Οντως πήγα σ’ ένα δωμάτιο, στο Beeto Center και μετά από μισή ώρα ανοίγει η πόρτα κι εμφανίζεται ο Θεός. Ο Hallam, έκανε τις συστάσεις, λέγοντας πως είμαι φίλος του Dukan από την Ελλάδα και πως ήρθα στο Σικάγο για εκείνον. Απλωσε την τεράστια παλάμη του και είπε: “Εντυπωσιακό. Εκανες τόσο δρόμο για τους Bulls;”.

“Οχι, ακριβώς. Ηρθα εδώ για σένα”, του απάντησα με σχεδόν τρεμάμενη φωνή.

“Αυτό λέει πολλά για την αφοσίωσή σου, σε αυτό που κάνεις. Μπορούμε να ξεκινήσουμε”, απάντησε ο MJ που έπαιζε στα χέρια του το κλειδί της Mercedes του. Η αύρα του στο δωμάτιο ήταν μεθυστική. Ακόμα κι αν δεν ξέρεις τι είναι ο Jordan ή ποιος είναι, από την επιβλητική παρουσία του και μόνο καταλαβαίνεις πως πρόκειται για κάποιον σημαντικό άνθρωπο.

Απάντησε στις ερωτήσεις και πάνω στο πεντάλεπτο είπε ευγενικά, “Πρέπει να φύγω”. Με χαιρέτησε αφήνοντάς με αποσβολωμένο σ’ έναν καναπέ.

Το ίδιο βράδυ, στο United Center, μόλις άνοιξαν τ’ αποδυτήρια των Bulls, για τους δημοσιογράφους, πριν το τζάμπολ για την αναμέτρηση με τους Pistons, ο Jordan ήταν όρθιος, δίπλα στην θέση του. Ντυμένος στην πένα, συνομιλούσε με τον Scottie Pippen. Γύρω τους καμιά 20αριά δημοσιογράφοι απλά κοιτούσαν με περιέργεια. Ανάμεσά τους κι εγώ. Κάποια στιγμή διασταυρώνονται τα βλέμματά μας. Του λέω ,“Hello”, εκείνος κάνει νεύμα με το κεφάλι του και λέει στον Pippen: “Can you believe that this dude came here alla the way from Greece to cover the Bulls?”. Τότε ανθάρρησα και πλησίασα, ζητώντας από τον Pippen αν έχει πέντε λεπτά να μιλήσουμε. Ο Ινδιάνος δέχθηκε. Η πλάκα είναι ότι επειδή είχε αρκετούς Ελληνες φίλους και λόγω του ότι μέσα στα χρόνια πήγαινα 2-3 φορές το χρόνο στο Σικάγο για τους Bulls, γίναμε καλοί φίλοι με τον Pippen. Ηρθε στην Ελλάδα δύο φορές, ενώ το 1997, με πήρε μέσα στο φυσιοθεραπευτήριο στο United Center, όπου οι Bulls, μακριά από τ’ αδιάκριτα βλέμματα των δημοσιογράφων, πανηγύριζαν το 5ο τους πρωτάθλημα.

Είδα αυτήν την υπερομάδα και τις τρεις τελευταίες σεζόν του Michael Jordan με τη φανέλλα των Bulls. Την ιστορική σεζόν του ρεκόρ 72-10 και του 4ου πρωταθήματος και τους τελικούς του ΝΒΑ το 1997 και το 1998, που σφράγισαν το 2ο Threepeat της ιστορίας τους. Επίσης κάλυψα αυτό το δίδυμο στα All Star Games του Κλίβελαντ και της Νέας Υόρκης το 1997 και το 1998 αντίστοιχα. Ημουν παρων στη δεύτερη επιστροφή του Air, με τους Wizards, καλύπτοντας τις συμμετοχές του στο All Star Game της Φιλαδέλφεια και της Ατλάντα το 2002 και το 2003.

Ημουν ανάμεσα στους τυχερούς που τον είδαν στην δεύτερη επιστροφή του στο μπάσκετ, στην Μέκκα του μπάσκετ, το Madison Square Garden τον Οκτώβριο του 2001. Οπως και στην πιο συγκινητική βραδιά της καριέρας του, όπου έπαιξε στις 19 Ιανουαρίου του 2002, αντίπαλος των Bulls μέσα στο United Center. Eκεί 24.000 κόσμου του επεφύλαξαν ένα άνευ προηγουμένου standing ovation που φάνηκε να διαρκεί έναν ολόκληρο αιώνα.

Ο Jordan είναι για το Σικάγο ό,τι και η Ακρόπολη για την Αθήνα. Η Πόλη των Ανέμων έπαψε να είναι γνωστή για τον Αλ Καπόνε, αλλά για τον Air Jordan.

Η επιστροφή του και τα υπόλοιπα 3 σερί πρωταθλήματα που κατέκτησε ανέβασαν το στάτους του από θρυλικό σε…. Θεϊκό. Δεν υπήρχε τότε, αλλά πιστεύω ούτε και σήμερα, γωνιά του κόσμου, που να μην έχει ακούσει για τον Michael Jordan. To 1998, το οικονομικό περιοδικό Fortune, υπολόγισε πως η επιρροή του Jordan στην οικονομία των ΗΠΑ, στα χρόνια του με τους Bulls, άγγιξε τα 10 δις δολάρια! Παραμένει ανυπολόγιστη η αντίστοιχη επιρροή του στην παγκόσμια οικονομία, όπου οι φανέλλες και τα παπούτσια του Jordan μοσχοπωλούνται μέχρι και σήμερα.

Το 1997, στο Mc Donalds Open, όπου συμμετείχε και ο Ολυμπιακός, ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε αν είναι στ’ αλήθεια θεός. Ο Jordan τον κοίταξε, χαμογέλασε και είπε: “Παίζω το παιχνίδι που λέγεται μπάσκετ. Προσπαθώ να ψυχαγωγήσω τον κόσμο για δύο ώρες και μετά να επιστρέψουν σπίτι τους και να συνεχίσουν τις ζωές τους. Δεν θα θεωρούσα ποτέ τον εαυτό μου θεό”.

Ασφαλώς και ο Michael Jordan δεν είναι θεός. Ομως από τότε που εμφανίστηκε στα… εγκόσμια, εκεί στις αρχές της δεκαετίες του ’80, δημιούργησε μία θρησκεία ξεχωριστή, στην οποία παραμένω πιστός από τότε, μέχρι σήμερα και για πάντα. Και πως τα έφερε πάλι η μοίρα, σήμερα που ο Jordan κλείνει τα 50 βρίσκομαι στην ίδια πόλη όπου θα γιορτάσει τα γεννέθλιά του, στο Χιούστον, όπου διεξέγεται το All Star Game του ΝΒΑ. Χρόνια πολλά Michael! Εμείς οι πιστοί σου θα σ’ ευγνωμονούμε για πάντα!

Δεκτές όλες οι απόψεις και οι ιδέες σας στο Twitter @ndpapaioannou