Γκόρντον: “Την άλλη φορά να προσέχει …ο Καλάθης”!

Αμέσως μετά τη δεύτερη εφετινή νίκη επί του Παναθηναϊκού ο δυναμικός γκαρντ του Ολυμπιακού Τζαμόν Γκόρντον (και όχι Λούκας) μίλησε στο Sport24.gr

Διαβάστε τι λέει για την αυτοπεποίθηση που του έδωσε ο Ντούσαν Ιβκοβιτς, για το… χουνέρι που δεν κατάφερε να κάνει στον Νικ Καλάθη, για το αυτοκίνητο του προέδρου της ΚΑΕ Παναγιώτη Αγγελόπουλου και για το μυστήριο γύρω από το επώνυμό του…

Όλη η συνέντευξη του Αμερικανού:

-Πες μας τρεις λόγους, για τους οποίους ο Ολυμπιακός κέρδισε τον Παναθηναϊκό στο ΣΕΦ…

«Ο πρώτος ήταν η εμφάνιση του Γιο-Γιο (χαϊδευτικό του Γιοτάμ Χαλπερίν). Ο δεύτερος ότι μείναμε ενωμένοι καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, ακόμη και όταν τα κάναμε θάλασσα και αναγκαστήκαμε να παίξουμε παράταση. Η ομάδα δεν έχασε ποτέ τον προσανατολισμό και την ψυχραιμία της. Ηταν αποφασιστική και πήρε μια σπουδαία νίκη, που της εξασφαλίζει την πρώτη θέση και το πλεονέκτημα της έδρας στα πλέι οφ. Ο τρίτος ήταν η άμυνά μας και ο τρόπος με τον οποίο την εφαρμόσαμε. Ηταν μια άμυνα με πολλές λεπτομέρειες, τις οποίες είχαμε δουλέψει με μεγάλη σπουδή στις προπονήσεις. Λεπτομέρειες που αφορούσαν στις περιστροφές, στις αλλαγές ή όχι για την αντιμετώπιση του ‘πικ εντ ρολ’ του Παναθηναϊκού. Πιστεύω ότι παίξαμε φοβερή άμυνα».

-Πώς βίωσες το σοκ του σοβαρού τραυματισμού του Ράσο Νεστέροβιτς λίγες ώρες πριν από το ντέρμπι;

«Ο Ράσο είναι ένας από τους ηγέτες της ομάδας μας. Είναι φοβερό παιδί με εξαιρετικό χαρακτήρα. Ολοι μας και εγώ φυσικά, τον παρακολουθούσαμε όσο έπαιζε στο ΝΒΑ και έκανε πρωταθλητισμό. Είναι μεγάλος παίκτης, έτσι; Επομένως, ήταν τεράστιο σοκ για την ομάδα μας, αλλά καμιά φορά, όταν συμβαίνουν τόσο σοβαροί τραυματισμοί, οι παίκτες συσπειρώνονται, έρχονται πολύ κοντά ο ένας στον άλλον. Εύχομαι να επιστρέψει το συντομότερο δυνατόν, γιατί ο Ράσο είναι ένας από τους ηγέτες μας και μακράν ο καλύτερος αμυντικός μας στο ποστ παιχνίδι».

-Επιπροσθέτως, θα πρέπει να ήταν πολύ ισχυρός ο κλονισμός που δημιούργησε ο άδοξος αποκλεισμός του Ολυμπιακού από τη Σιένα στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας.

«Προσωπικά, ήθελα να προκριθούμε στο Φάιναλ Φορ όσο τίποτε άλλο στον κόσμο. Ηθελα να ζήσω την ατμόσφαιρα στη Βαρκελώνη, αλλά δυστυχώς δεν τα καταφέραμε. Ολη η ομάδα το ήθελε πολύ, όχι μόνο εγώ. Ο Ολυμπιακός βρέθηκε στα δύο προηγούμενα Φάιναλ Φορ, ο Παπαλουκάς είχε οκτώ σερί συμμετοχές και ειλικρινά, στενοχωριέμαι πιο πολύ για αυτόν, που ήθελε να παίξει σε ένα ακόμη δημιουργώντας ένα απίστευτο ρεκόρ. Ο αποκλεισμός από τη Σιένα ήταν οδυνηρός, αλλά πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά. Το ελληνικό πρωτάθλημα αυτή τη στιγμή είναι πολύ πιο σημαντικό από την Ευρωλίγκα. Έχουμε νικήσει δύο φορές τον Παναθηναϊκό και χρειαζόμαστε άλλες τρεις για να πάρουμε τον τίτλο. Με τον προπονητή και τους παίκτες που έχουμε, αυτή η ομάδα μπορεί να πετύχει τα πάντα».

-Σε προσωπικό επίπεδο, έχεις αντιληφθεί ότι είσαι πολύ διαφορετικός παίκτης σε σχέση με τους προηγούμενους μήνες;

«Στον αθλητισμό η αυτοπεποίθηση είναι το ‘α’ και το ‘ω’. Στις αρχές της χρονιάς ήμουν όντως διστακτικός. Πώς να το πω; Σκεφτόμουν πολύ, πότε να πασάρω, πότε να εκτελέσω. Στο διάστημα, όμως, που έμεινα εκτός της ελληνικής δωδεκάδας, τα έβαλα κάτω και συνειδητοποίησα τι έπρεπε να κάνω στο παρκέ περιμένοντας την ευκαιρία του κόουτς Ιβκοβιτς. Με βοήθησε πολύ ο κόουτς. Μου είπε… πάρε τον χρόνο που θέλεις, μην αγχώνεσαι και όλα θα πάνε καλά. Έτσι, όταν επέστρεψα στην ομάδα, έγινα πιο επιθετικός σε όλους τους τομείς, και στην άμυνα και στην επίθεση, είχα άλλη προσέγγιση για το παιχνίδι».

-Επειτα και από αυτή την εξαιρετική εμφάνισή σου, αισθάνεσαι ότι μπορείς να καθιερωθείς στο υψηλότερο επίπεδο, πλάι στους σπουδαίους γκαρντ, που διαθέτει ο Ολυμπιακός, τον Βασίλη Σπανούλη, τον Θοδωρή Παπαλουκά, τον Μίλος Τεόντοσιτς;

«Δεν με ενδιαφέρει να είμαι ο σταρ της ομάδας. Όπως είπες, έχουμε παίκτες με φοβερή εμπειρία και προσωπικότητα στη θέση μου. Δεν σου κρύβω ότι μαθαίνω από αυτούς τους παίκτες. Είναι πολύ περισσότερα χρόνια σε αυτό το επίπεδο, έχουν κατακτήσει τίτλους και μετάλλια, ενώ εγώ όχι. Θέλω να πάρω όμως τρόπαια και πάντα θα κυνηγάω το όνειρό μου. Πέρυσι, στο Μαρούσι, απέδειξα ότι μπορώ να αγωνιστώ στο υψηλότερο επίπεδο. Και φέτος στον Ολυμπιακό, ο στόχος μου είναι να βοηθάω όσο περισσότερο γίνεται μια ομάδα, που κάνει πρωταθλητισμό».

-Οκτώ πόντοι με δύο σημαντικά τρίποντα, δύο ριμπαόυντ, δύο κλεψίματα, μηδέν λάθη σε 16’45’’ συμμετοχής. Αισθάνεσαι γεμάτος με μια τέτοια εμφάνιση;

«Όχι, γιατί ήθελα να καρφώσω πάνω από τον Νικ Καλάθη! Τυχερός ήταν, όμως και τη γλίτωσε. Την άλλη φορά θα τον περιποιηθώ» (γελάει)…

-Πώς τυχαίνει να γνωρίζεστε τόσο καλά με τον διεθνή γκαρντ του Παναθηναϊκού;

«Γνωρίζω πάρα πολύ καλά και τον Νικ και τον Πατ από τη Φλόριντα. Εδώ και πολλά χρόνια. Τα σπίτια μας απείχαν μια ώρα δρόμο το ένα από το άλλο. Ειδικά τον Νικ, που είχε βγει στην καλύτερη πεντάδα με τους Γκέιτορς, τον εκτιμούσα πάρα πολύ ως ταλέντο και θεωρούσα ότι έχει πολύ μέλλον. Τελικά, ο κόσμος του μπάσκετ αποδείχθηκε πολύ μικρός και πέρυσι έτυχε να παίζουμε στην ίδια ομάδα με τον αδελφό του, οπότε έκανα παρέα και με τους δύο, στο Μαρούσι. Για αυτό σου λέω, ήθελα φανατικά να καρφώσω πάνω από τον Νικ. Θα είχε φοβερή πλάκα»…

-Μπορεί να μην εκπλήρωσες την επιθυμία σου, αλλά στη διεκδίκηση ενός ριμπάουντ πήδηξες σχεδόν πάνω από τον Ρομέιν Σάτο πρωταγωνιστώντας σε ένα από τα θεαματικότερα «highlights» του ντέρμπι.

«Όταν έχεις αυτοπεποίθηση, μπορείς να πηδήξεις και ουρανοξύστη, φίλε!»…

– Μήπως ήλθε η ώρα να ζητήσεις για μια βόλτα και το αυτοκίνητο του προέδρου Παναγιώτη Αγγελόπουλου;

(γελάει) «Δεν ξέρω. Δεν ξέρω αν θα μου το δώσει. Πέρυσι είχε γίνει η πλάκα με το αυτοκίνητο του προέδρου Βωβού στο Μαρούσι. Μου είχε τάξει μια βόλτα μετά τη νίκη μας επί του Ολυμπιακού. Λες τώρα να δικαιούμαι μια βόλτα και με το αυτοκίνητο του κύριου Αγγελόπουλου; Μπα, δεν νομίζω. Είμαι ευχαριστημένος που βρίσκομαι στον Ολυμπιακό απολαμβάνοντας την εμπιστοσύνη του προπονητή και των συμπαικτών μου. Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες»…

-Λύσε μας επιτέλους και μια απορία. Είσαι Τζαμόν Λούκας ή Τζαμόν Γκόρντον; Ποιο είναι το σωστό;

« Δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Και τα δύο είναι σωστά. Απλά, εγώ θέλω να λέγομαι Γκόρντον, είναι το επώνυμο του πατέρα μου»…

-Πέρυσι, πάντως, είχε ακουστεί το αντίθετο. Ότι εσύ προτιμούσες το «Λούκας» από το «Γκόρντον».

«Καμία σχέση. Άκου πώς έχει το θέμα. Ο πατέρας μου πέθανε τρεις μήνες, προτού να γεννηθώ. Ο νόμος στις ΗΠΑ ορίζει ότι όταν πεθαίνει ο πατέρας πριν από τη γέννηση του παιδιού, το παιδί πρέπει να πάρει το επώνυμο της μητέρας του. Η ταυτότητά μου, λοιπόν, γράφει ‘Λούκας’, για αυτό και στο ελληνικό δελτίο μου αναγράφεται ‘Λούκας’. Στην Ευρωλίγκα, όμως, που δεν υπάρχει περιορισμός, χρησιμοποιώ το ‘Γκόρντον’. Εγώ έτσι αισθάνομαι. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το επώνυμο της μάνας μου, άλλωστε, το έχει κρατήσει η αδελφή μου. Απλά θέλω να λέγομαι Γκόρντον, γιατί με αυτό τον τρόπο τιμώ τη μνήμη του πατέρα μου, ενός ανθρώπου που δεν γνώρισα ποτέ»…