Γκαγκαλούδης: “Όχι στην Α1 για τη… ψυχή της μάνας μου”

“Η απόφασή του αποτελεί υποβάθμιση”, υποστήριξαν κάποιοι άλλοι. Επειδή, όμως, το ζήτημα δεν είναι τόσο απλοϊκό, το
SPORT 24 ανέκρινε τον 31χρονο γκαρντ, ο οποίος μίλησε για όλα και δεν φοβήθηκε να (ξανα)γίνει κακός…




-Ο ήχος υποδοχής στο κινητό σου, ο οποίος μεταξύ σοβαρού και αστείου αποτρέπει τους ενοχλητικούς από το να επικοινωνήσουν μαζί σου, μήπως παραπέμπει και σε κάποιες ομάδες της Α1;

“Δεν νομίζω, άλλωστε οι ομάδες που δεν θέλω να με ενοχλήσουν ποτέ, ξέρουν αυτές ποιες είναι και δεν χρειάζονται υπενθύμιση από τον ήχο υποδοχής που έχω στο κινητό μου. Αυτός υπάρχει για πλάκα, αλλά τώρα που μου το λες, μπορεί και να αποδεικνύεται σωτήριος σε κάποιες περιπτώσεις”.




-Διακρίνω μια αποστροφή για την Α1 ή είναι ιδέα μου;

“Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι τα χρόνια περνάνε και ότι με βάση την κατάσταση που επικρατεί στην Α1, δεν έχει καμία σημασία αν αγωνίζεσαι στην Α1 ή σε μια αξιόπιστη ομάδα της Α2. Για μένα, που έχω παίξει ένδεκα χρόνια στη μεγάλη κατηγορία, σημαντικότερο ρόλο για έναν αθλητή παίζει η αξιοπρέπεια.

Χαίρομαι, γιατί μου δίνετε την ευκαιρία να ευγνωμονήσω έναν άνθρωπο, ο οποίος μου κατέθεσε μια πρόταση εξωπραγματική για τα δεδομένα της Α2, τον πρόεδρο της Ολυμπιάδας Πατρών Νίκο Μπογονικολό”.

-Τι θα απαντούσες σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι η απόφασή σου να αφήσεις την Α1 στα 31 σου συνιστά υποβάθμιση;




“Αν θεωρείται υποβάθμιση η υπογραφή συμβολαίου, που σου δίνει σε έναν χρόνο όσα θα κέρδιζες στην Α1 σε τρία χρόνια, τότε ναι, θα συμφωνήσω μαζί τους! Αυτά είναι γελοία πράγματα και κλισέ.

Στην ηλικία που είμαι, δεν έχω κανένα λόγο να συνεχίσω να παίζω στην Α1 και να υποστηρίζω όλο αυτό το θεατριλίκι και το δήθεν που υπάρχει σε αυτή την κατηγορία. Δεν θα μείνω στην Α1 για να αγωνίζομαι για την ψυχή της μάνας μου”.

-Από τα ένδεκα χρόνια σε ομάδες της μεγάλης κατηγορίας, θυμάσαι ποια ήταν ρόδινα και ποια ταραχώδη;

“Ειλικρινά και δεν φοβάμαι να το πω, μόνο τα τρία από τα ένδεκα χρόνια ήταν όπως θα έπρεπε. Η χρονιά μου στον Παναθηναϊκό και οι πρώτες χρονιές σε Αρη και ΠΑΟΚ. Ολο το υπόλοιπο διάστημα, θυμάμαι τον εαυτό μου να κυνηγάω τα δεδουλευμένα μου χειμώνα, καλοκαίρι, Πάσχα, Χριστούγεννα.

Μόνο στην Ελλάδα, ο παίκτης ασχολείται μονίμως με άλλα πράγματα αντί να αφοσιώνεται στις προπονήσεις και τους αγώνες. Οταν, όμως, οι ίδιοι άνθρωποι, που υποτίθεται ότι αγαπούν το μπάσκετ, ψηφίζουν ομόφωνα την αύξηση των Αμερικανών, τι να πει και ο κάθε Γκαγκαλούδης; Αυτό, για μένα, δεν σημαίνει αγάπη για το μπάσκετ”…

-Τι σχέση έχει αυτό με τις καταστάσεις που περιέγραφες προηγουμένως και όντως υπάρχουν στο ελληνικό πρωτάθλημα;

“Εχει τεράστια σχέση, γιατί δείχνει ποιοι διοικούν τις ομάδες. Είναι δυνατόν μετά τις σπουδαίες επιτυχίες που έφεραν οι μικρές εθνικές ομάδες, οι ΚΑΕ να ψηφίζουν αυτό το μέτρο; Αφήστε τον Γκαγκαλούδη στην άκρη, που είναι και 31 ετών.

Ολοι αυτοί οι χρυσοί πρωταθλητές των 19 ετών, πού θα βρουν δουλειά, έχοντας μπροστά τους τρεις Αμερικανούς και τρεις Ευρωπαίους; Θα παίζουν μια ζωή στη Β’ και στη Γ’ Εθνική; Η θα γίνουν όλοι σαν τον Παππά, που βρέθηκε στη δεύτερη ομάδα της Ρεάλ Μαδρίτης, στη Γ’ Ισπανίας, για να παίξει;”

…




-Τον τελευταίο καιρό εκφράζεσαι συχνά υπέρ αυτών των παιδιών, που έκαναν την Ελλάδα υπερήφανη…

“Τους καμαρώνω για αυτά που έχουν πετύχει τους μικρούς, οι οποίοι δυστυχώς είναι μικροί μόνο για το ελληνικό πρωτάθλημα, ενώ σε άλλες χώρες οι συνομήλικοί τους αγωνίζονται και έχουν ευθύνες στις ομάδες τους. Στην ηλικία τους είχα σπουδαίους συμπαίκτες, τον Γιώργο Λιμνιάτη, τον Τζαννή Σταυρακόπουλο, αργότερα τον Φραγκίσκο Αλβέρτη.

Οι συμβουλές τους θα με ακολουθούν πάντα και εγώ από την πλευρά μου, θα κάνω ό,τι μπορώ για τους χρυσούς πρωταθλητές Ευρώπης. Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι, πόσο χρονών πρέπει να φτάσουν για να αποκτήσουν εμπειρίες; Πενήντα;”

.




-Ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημα που κυριαρχεί μέσα σου αυτή τη στιγμή;

“Ειλικρινά, χαίρομαι, που αποχωρώ από την Α1. Αισθάνομαι μεγάλη ανακούφιση, γιατί όσο θα βρίσκομαι μακριά από την Α1 –δεν ξέρω, ίσως στο μέλλον να επιστρέψω, ποτέ μη λες ποτέ- δεν θα δίνω τροφή σε όλους αυτούς τους κακεντρεχείς για να με σχολιάζουν.

Και ξέρεις τι με ενοχλεί περισσότερο από όλα; Το ότι στην Α1 υπάρχουν προπονητές και πρόεδροι τρισχειρότεροι από τον Γκαγκαλούδη, αλλά ελάχιστοι έχουν τα κότσια να τους πειράξουν. Εγώ δύο ανθρώπους θα ήθελα να ευχαριστήσω δημόσια, τον Βαγγέλη Αλεξανδρή και τον Γιώργο Καλαφατάκη”…

-Γιατί αυτούς τους δύο συγκεκριμένα;




“Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής είναι ο δεύτερος πατέρας μου, με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στην καριέρα μου. Με τον Γιώργο Καλαφατάκη δεν είχαμε την ευκαιρία να συνεργαστούμε περισσότερο από μερικούς μήνες, αλλά οι συμβουλές του με έχουν βοηθήσει υπερβολικά και θα με ακολουθούν μέχρι το τέλος της καριέρας μου”.




-Αυτοκριτική έχεις κάνει ποτέ; Μήπως έχεις υποπέσει σε σφάλματα; Μήπως και εσύ δεν ήσουν σωστός με κάποιους ανθρώπους;




“Εχω κάνει μεγάλα λάθη, τεράστια. Οταν κάνεις κάποια λάθη, όμως, στα 23 ή στα 25 σου, δεν γίνεται να σε κυνηγάνε μια ζωή. Εχω μάθει να είμαι εντάξει άνθρωπος. Και κάνω πολύ συχνά την αυτοκριτική μου.

Αν είχα την ωριμότητα, όταν έπρεπε, σε μικρότερες ηλικίες, θα ήθελα να είχα αποφύγει κάποια λάθη κυρίως στη συμπεριφορά μου απέναντι σε κάποιους ανθρώπους”.

-Με συγχωρείς αν γίνομαι αδιάκριτος, αλλά θα μπορούσες να αναφερθείς σε δύο ζητήματα, για τα οποία ήθελα από καιρό να σε ρωτήσω; Για ποιο λόγο δεν έμεινες στην Καβάλα και τι συνέβη την προηγούμενη χρονιά στο Ρέθυμνο;




“Η απάντησή μου για το πρώτο ερώτημα είναι η εξής: Σε εκπομπή της ΕΡΑ Σπορ για το μπάσκετ, ο προπονητής της Καβάλας Κώστας Πιλαφίδης βγήκε και δήλωσε ότι δεν προτιμάει τους Ελληνες, αλλά τους ξένους. Τι άλλο σχόλιο θα μπορούσα να κάνω μετά από αυτό;”…




-Και δεν ανανέωσες τη συνεργασία σου έτσι απλά;

“Και να με ήθελαν στην ομάδα, δεν θα πήγαινα εγώ στην Καβάλα για δεύτερη χρονιά. Ισως να έχει παίξει ρόλο το γεγονός ότι βρίσκομαι πολλά χρόνια μακριά από την οικογένειά μου. Ισως να με επηρέασε και αυτό. Τώρα θα βρισκόμαστε πιο κοντά”…




-Στο Ρέθυμνο τι έγινε; Είναι αλήθεια ότι είχατε αντιδικήσει με τον τότε προπονητή σου Αργύρη Πεδουλάκη;




“Τη χρονιά μου στο Ρέθυμνο δεν θέλω καν να τη θυμάμαι. Γνώρισα… Ανθρώπους και ανθρώπους. Αυτό που δεν πρόκειται να ξεχάσω, όμως, ποτέ ήταν η αντιμετώπιση που είχα στο γήπεδο από κάποιους που ήθελαν να λέγονται οπαδοί του Ρεθύμνου και έρχονταν για να με βρίσουν φορώντας μπλούζες της Θύρας 7, επειδή ήξεραν ότι από μικρός είμαι Παναθηναϊκός.




Κάνα δυο φορές η διοίκηση είχε προσπαθήσει να με προστατέψει, αλλά ήταν μάλλον αδύνατο. Οσο για τον προπονητή που είχα, νομίζω ότι οι μετέπειτα κινήσεις του τα λένε όλα”…




-Οταν λες “μετέπειτα κινήσεις του”;




“Οταν έφυγα, δεν πήρε τέσσερις παίκτες; Οσο για το πρόστιμο που υποτίθεται ότι μου επέβαλαν, γιατί δεν το πλήρωσα ποτέ; Μα, γιατί δεν είχα υποπέσει σε κανένα πειθαρχικό παράπτωμα και το γνώριζε αυτό η διοίκηση. Εγώ έναν άνθρωπο τον κρίνω από την ανθρώπινη συμπεριφορά του.

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είχαν έλθει οι γονείς μου στην Κρήτη, είχαν κάνει τόσο δρόμο για να με δουν και να περάσουμε μαζί αυτές τις ημέρες. Και στις οκτώ το βράδυ, ο προπονητής μου ανακοινώνει ότι με διώχνει από την ομάδα. Δεν του κρατάω κακία, όμως, σε κανέναν δεν κρατάω κακία. Εχω μάθει να ξεχνάω”…

-Ποια πρόσωπα θα συμβουλευόσουν σε μια σημαντική απόφαση, όπως αυτή που σε οδήγησε στο να απαρνηθείς την Α1; Σε ποιους «κολλητούς» σου απευθύνεσαι συνήθως;

“Εχω τρεις αδερφικούς φίλους. Τον Μάκη Νικολαϊδη, τον Δημήτρη Μάρκο και τον Κώστα Παπανικολάου. Με τον Μάκη είμαστε μαζί από την εθνική εφήβων. Είμαστε τόσο δεμένοι, που θα πέθαινα για αυτόν.

Τώρα που με ρωτάς, μπορώ να σου αποκαλύψω, για ποιο λόγο οι φανέλες μας στο 2ο Sportshow, που διοργάνωσε ο Μάικ Ευαγγελίτσης, έγραφαν από πίσω ‘Μίκι’. Ετσι με φωνάζει η κόρη του Μάκη και μας κόλλησε”.

-Με τον Δημήτρη Μάρκο πώς προέκυψε η γνωριμία;

“Γνωριστήκαμε σε ένα καφέ στη Θεσσαλονίκη, όταν πήγα στον Αρη και εκείνος αγωνιζόταν στην ποδοσφαιρική ομάδα. Οταν ήμουν 13 ετών και εκείνος ακόμη έπαιζε στον Παναθηναϊκό, του είχα ζητήσει να μου υπογράψει σε μια φωτογραφία του, η οποία υπήρχε καταχωνιασμένη κάπου στο πατρικό μου.

Οταν του διηγήθηκα το γεγονός, δεν με πίστεψε, αλλά όταν μετά από αρκετό καιρό, η μητέρα μου ανακάλυψε τη φωτογραφία και του τη δείξαμε, συγκινήθηκε πάρα πολύ. Και εγώ συγκινήθηκα. Ο τρίτος, ο Κώστας Παπανικολάου, είναι εκτός χώρου. Παιδικός μου φίλος, με τον οποίο έχουμε περάσει πολλά μαζί.”.

-Ποιο είναι το επόμενο στοίχημα που βάζεις με τον εαυτό σου;




“Θέλω όταν έλθει η στιγμή να αποχωρήσω από το μπάσκετ, κάπου σε τέσσερα χρόνια, να έχω καταφέρει να αντιστρέψω το κλίμα που έχει δημιουργηθεί εις βάρος μου. Θέλω να έχω μόνο φίλους και να μην υπάρχει ούτε μια κακή σχέση. Αυτό θα είναι το ιδανικό φινάλε για μένα”.




-Κάποιοι λένε ότι είσαι… τρελός! Τώρα, στα 31, σε ενοχλεί όταν το ακούς;




“Θα σου πω τι γίνεται με αυτό. Οταν πήγα στον Αρη σε ηλικία 23 ετών, είχα δώσει μια συνέντευξη στο ‘Metrosport, η οποία είχε τίτλο: ‘Ναι, είμαι τρελός’! Την τοιχοκόλλησα στο δωμάτιό μου! Τώρα γελάω. Και με ενοχλεί όταν κάποιοι επαναλαμβάνουν ακόμη και τώρα ότι είμαι τρελός. Αυτοκαταστροφικός ήμουν, τρελός όχι.

Δεν είχα την ικανότητα, ίσως να μην είχα και τους κατάλληλους συμβούλους, χωρίς αυτό να αποτελεί μομφή προς οποιονδήποτε, να πλασάρω σωστά τον εαυτό μου και την προσωπικότητά μου. Δεν μετανιώνω, όμως, για την προσωπικότητά μου, η οποία δεν μου επιτρέπει να δέχομαι την αδικία. Δεν μετανιώνω που δεν υπήρξα ποτέ γλείφτης, που δεν παρακάλεσα ποτέ για να υπογράψω ένα συμβόλαιο. Δεν το έκανα και δεν θα το κάνω ποτέ”.