Οι σκιές έφυγαν, ο Ολυμπιακός μπορεί πλέον να σαρώσει και τα επόμενα χρόνια τη EuroLeague

Το ολονύχτιο πάρτι με τους τρελαμένους από χαρά οπαδούς της ομάδας τελείωσε νωρίς το πρωί της Δευτέρας. Ο Ολυμπιακός δεν κοιμήθηκε, αλλά “ξημέρωσε” πρωταθλητής Ευρώπης, για τέταρτη φορά στην ιστορία του, μετά από πέντε σερί φάιναλ-φορ, δυο σουτ σε Βελιγράδι και Κάουνας, που τον πλήγωσαν βαθιά αλλά δεν τον “σκότωσαν”, δυο εμφανίσεις μάλλον απογοητευτικές σε Βερολίνο και Άμπου Ντάμπι, μια ενδιάμεση κατάκτηση του τροπαίου από τον αιώνιο αντίπαλο και αρκετή αμφισβήτηση, εσωστρέφεια και μουρμούρα.

Όλα αυτά ξεχάστηκαν μονομιάς, όταν ακούστηκε η κόρνα της λήξης και το 92-85 κόντρα στη Ρεάλ πιστοποιούσε οριστικά τον τελικό θρίαμβο των “ερυθρολεύκων”. Η τεράστια Ρεάλ Μαδρίτης είχε βγάλει το λάδι και την ψυχή τους, στο τέλος όμως, ανθεκτικοί, ατσάλινοι, αποφασισμένοι δεν έχασαν τον προσανατολισμό τους και τον… προορισμό τους.

Στο τέλος της βραδιάς (στο γήπεδο, γιατί αργότερα ακολούθησε η μεταμεσονύχτια φιέστα με την κάθοδο από το Μαρούσι στο Δημαρχείο του Πειραιά) βγήκε η φωτογραφία, που όλες οι ομάδες ονειρεύονται στο ξεκίνημα της σεζόν, μόνο μία όμως στο φινάλε, στέκεται για την ομαδική πόζα.

Ήταν ο Ολυμπιακός, βεβαίως! Η κορυφαία ομάδα της κανονικής περιόδου, η πιο σταθερή στο σύνολο των 38 αγωνιστικών, η μοναδική που σκούπισε με 3-0 τα πλέι-οφ, εκείνη που έσπασε συν τοις άλλοις και την “κατάρα” που ήθελε τον πρώτο της κατάταξης να μην τα καταφέρνει στο φάιναλ-φορ.

Ο Ολυμπιακός του MVP της ρέγκιουλαρ σίζον, Σάσα Βεζένκοβ, του MVP του φάιναλ-φορ Εβάν Φουρνιέ, του καλύτερου παίκτη στον τελικό, Άλεκ Πίτερς (ενδεχομένως και πολυτιμότερου στο τριήμερο του ΟΑΚΑ), του καλύτερου σέντερ της διοργάνωσης, Νίκολα Μιλουτίνοβ, του αναγεννημένου και σε ρόλο εσωτερικής μεταγραφής, Τάιλερ Ντόρσεϊ σε μια χρονιά καριέρας κι ας έβαλε μόλις ένα πόντο στον τελικό.

Ο Ολυμπιακός της ιστορικής φρουράς με ξένους όπως ο Τόμας Γουόκαπ, Σακίλ Μακίσικ, Μουσταφά Φαλ (κολώνα της ομάδας, μέχρι να τραυματιστεί πέρσι, αλλά και να προλάβει να επιστρέψει φέτος) και Έλληνες, φυσικά, σαν τον αστείρευτο σε ατάκες και πάθος Γιαννούλη Λαρεντζάκη και προφανώς τον ακαταπόνητο αρχηγό, Κώστα Παπανικολάου, τον άνθρωπο που έχει βιώσει και πανηγυρίσει τις τρεις από τις τέσσερις Ευρωλίγκες της ομάδας. Μόνο ο φροντιστής Δημήτρης Πασχόπουλος από το σταφ της ομάδας και η Κανέλλα Χρυσονίδου, από τους ανθρώπους της ΚΑΕ και μνημονεύτηκε στους πανηγυρισμούς για τη μάχη που δίνει, έχουν ζήσει και την τέταρτη, το 1997.

Ο Ολυμπιακός της φετινής φουρνιάς των ξένων,Κόρεϊ Τζόζεφ, που μπήκε στο κλαμπ των 12 παικτών οι οποίοι έχουν κατακτήσει τόσο τον τίτλο του ΝΒΑ όσο και την Ευρωλίγκα, τον ιπτάμενο Ντόντα Χολ, τον υπερχρήσιμο Τάισον Γουόρντ και τον Τάιρικ Τζόουνς, η συμμετοχή του οποίου στο σχήμα με τους δυο φόργουορντ (Πίτερς, Βεζένκοβ) και η μοναδική ικανότητα του να παίζει αλλαγές στα σκριν, έδωσε την ώθηση για το 31-20 της τελευταίας περιόδου και την τελική επικράτηση.

Ο Ολυμπιακός που είχε εκτός ρόστερ, παίκτες όπως ο Φρανκ Νιλικίνα, ο Μόντε Μόρις και ο διεθνής Όμηρος Νετζίπογλου. Μην πούμε για τον μεγάλο άτυχο της σεζόν, Κίναν Έβανς, που έζησε ένα διπλό δράμα, ερχόμενος στον Πειραιά…

Ο Μπαρτζώκας και οι ιδέες του, που δεν πέθαναν!

Κι ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζώκα, φυσικά. Η κτητική αντωνυμία ταιριάζει απόλυτα στον προπονητή, τον οποίο οι αδερφοί Αγγελόπουλοι πίστεψαν όσο κανέναν άλλον και που τον Ιανουάριο του 2020 σήκωνε μανίκια, επιστρέφοντας στην αγαπημένη από την παιδική του ηλικία ομάδα, η οποία μετά από πεντέμιση χρόνια έχει ξεκάθαρα καταθέσει μια ξεχωριστή όσο και σπουδαία μπασκετική πρόταση σε όλη την Ευρωλίγκα.

Οι χαμένες ευκαιρίες του 22 και του 23, οι αποτυχίες στα φάιναλ-φορ του 24 και του 25, δεν ματαίωσαν, ούτε σταμάτησαν την εξέλιξη του μπάσκετ που έπαιξε όλα αυτά τα χρόνια .Ο τίτλος του 26, όμως, είναι η δικαίωση αυτής της προσπάθειας, για έναν κόουτς που πάλεψε, ίδρωσε, έκανε λάθη, αλλά είχε πάντα σαν μέλημα την πρόοδο, την βελτίωση και την εξέλιξη. Οι ιδέες του δεν πέθαναν. Δικαιώθηκαν πανηγυρικά.

Ο Μπαρτζώκας δεν είχε εύκολο έργο. Έπρεπε να ξυπνήσει τον κοιμώμενο γίγαντα, που είχε πάρει δυο σερί Ευρωλίγκες και παίξει σε άλλους δυο τελικούς από το 2012 μέχρι το 2017. Όταν ήρθε ξανά στο λιμάνι, η ομάδα βρισκόταν σχεδόν σε νάρκωση, εκτός πρωταθλήματος λόγω της απόφασης της διοίκησης να αποχωρήσει από την ελληνική λίγκα και σε μια πολύ κακή σεζόν στην Ευρωλίγκα, η οποία δεν ολοκληρώθηκε λόγω του covid: “Θυμάμαι όταν πρωτοήρθα ότι δεν κερδίζαμε σχεδόν κανέναν” σχολίασε μέσα στα πανηγύρια της Κυριακής, ο Σακ Μακίσικ.

Συν τοις άλλοις ο 61χρονος προπονητής έπρεπε να οδηγήσει τον Ολυμπιακό σε μια ομαλή μετάβαση καθώς αποχωρούσαν διαδοχικά δυο τεράστιες προσωπικότητες, όπως ο Βασίλης Σπανούλης και ο Γιώργος Πρίντεζης. Οι ιδέες του για το μπάσκετ, η τακτική του, οι αποφάσεις και οι επιλογές του, πολλές φορές έγιναν αντικείμενο κριτικής και δυσπιστίας. Αυτός, όμως, επέμεινε, δεν έδωσε σημασία και με τη στήριξη της διοίκησης κατάφερε στο τέλος να θριαμβεύσει.

Στο φάιναλ-φορ έδωσε ρεσιτάλ. Η τακτική του στο ματς με τη Φενέρ, καθήλωσε την τουρκική ομάδα στους 61 πόντους. Απέναντι στα τρικ του μαέστρου Σέρτζιο Σκαριόλο και την παθιασμένη Ρεάλ, δεν πήγε μόνο στην πεπατημένη, αλλά κοούτσαρε με διαδοχικές εμπνεύσεις. Στο τέλος με το ψηλό σχήμα και τον Τζόουνς στο “5”, κατάφερε να ρίξει τους Μαδριλένιους στο καναβάτσο/.

Με την κλασική φανέλα του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού προκάλεσε ντελίριο στους οπαδούς που περίμεναν πως και πως την ομάδα από το T-Center, αποδεχόμενος την πρόσκληση του Κώστα Παπανικολάου να σηκώσει πρώτος το Κύπελλο στην ατέλειωτη φιέστα. Λένε ότι το λαϊκό ένστικτο σπανίως λαθεύει. Και τον Μπαρτζώκα που κέρδισε τη δεύτερη Ευρωλίγκα με την ομάδα της ζωής του, δεν τον συμπαθεί. Τον … λατρεύει!

Με το ΣΕΦ, τον Μοντέρο και όχι μόνο

Οι αδερφοί Αγγελόπουλοι ήταν δίπλα στον προπονητή τους πανευτυχείς. Σήκωσαν ψηλά το Κύπελλο, έκαναν τις καθιερωμένες δηλώσεις τους μετά από τέτοιες επιτυχίες και όπως όλοι στον Πειραιά σκέφτονται το μέλλον με αισιοδοξία. Με μια διαφορά, ωστόσο. Αυτοί είναι που … πληρώνουν και από το 2009 που ανέλαβαν εξ ολοκλήρου την ΚΑΕ (αλλά και νωρίτερα, όταν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Σωκράτη Κόκκαλη) έχουν επενδύσει εκατοντάδες εκατομμύρια.

Δικαίως αισθάνονται υπερήφανοι για τις τρεις Ευρωλίγκες που έχει σηκώσει η ομάδα τους, τις μάχες που έδωσαν, τις επιτυχίες τους ακόμα και τα όποια λάθη τους.

Οι “ερυθρόλευκοι” επέμειναν γιατί και η διοίκηση τους είχε σαν στόχο την οριστική επιστροφή στην κορυφή, όπως τη διετία 2012-13. Σε ένα μπάσκετ που αλλάζει, ο Ολυμπιακός έγινε η κορυφαία ομάδα της Ευρώπης και θέλει να παραμείνει εκεί. Είναι αλήθεια ότι μετά από το Κύπελλο μέσα στο ΟΑΚΑ, έφυγε από την πλάτη της ομάδας ένα τεράστιο βάρος. Μια σκιά που πλανιόταν μετά τα σουτ του Μίτσιτς και του Γιουλ, μετά τα δυο όχι επιτυχημένα τελευταία φάιναλ-φορ, έφυγε οριστικά. Σβήστηκε…

Και δεν είναι υπερβολή να προβλέψει κανείς ότι ο Ολυμπιακός από δω και πέρα, απαλλαγμένος από όλο αυτό το άγχος, την φούρια για το τρόπαιο, θα’ ναι ακόμα καλύτερος και ενδεχομένως φαβορί για την κατάκτηση κι άλλων Κυπέλλων. Ήδη οι συζητήσεις για τη νέα σεζόν έχουν ξεκινήσει με τον Μοντέρο να βρίσκεται σε περίοπτη θέση στο κάδρο της νέας σεζόν. Δεν θα’ ναι μόνο αυτός, βέβαια. Οι κινήσεις του καλοκαιριού, με το κύρος που δίνει ο τίτλος του πρωταθλητή Ευρώπης, θα έχουν σαν γνώμονα το γνωστό ρητό “εχθρός του καλού είναι το καλύτερο”.

Οι “ερυθρόλευκοι” σκέφτονται ήδη πως θα κατακτήσουν και την επόμενη Ευρωλίγκα με τον Μπαρτζώκα στον πάγκο τους και μια πολύ σημαντική λεπτομέρεια. Η ανακατασκευή του ΣΕΦ και η δημιουργία του σε ένα υπερσύγχρονο κλειστό απογειώνει την ομάδα στην τροχιά που σηματοδότησε με έμφαση ο θρίαμβος του ΟΑΚΑ…

ΥΓ: Η χρονιά δεν έχει τελειώσει, βεβαίως. Ο Ολυμπιακός επιστρέφει από την Πέμπτη στις υποχρεώσεις του, αντιμετωπίζοντας την ΑΕΚ στα ημιτελικά πλέι-οφ. Μπροστά του βρίσκονται και οι τελικοί με τον πεισμωμένο Παναθηναϊκό. Ο Εβάν Φουρνιέ, αυτός ο καταπληκτικός τύπος (οι δηλώσεις του στη συνέντευξη Τύπου, περιγράφουν ανάγλυφα τι είναι εν τέλει ο μπασκετικός Ολυμπιακός) το είπε ξεκάθαρα: “Η επόμενη μέρα είναι οι τελικοί των πλέι-οφ. Οι “πράσινοι” μας περιμένουν…”