Ο Ταρίκ Μπιμπέροβιτς στο SPORT24: “Ο Αταμάν αγαπάει τους ταλαντούχους παίκτες όπως ο Χέιζ-Ντέιβις και τους δίνει ευθύνες, οπότε θα τα πάνε καλά”

Πρωταθλητής της EuroLeague στα 24 του χρόνια. Ο Ταρίκ Μπιμπέροβιτς κατάφερε από πολύ νωρίς να πετύχει κάτι που άλλοι χρειάζονται για ολόκληρη καριέρα για να το καταφέρουν ή ακόμα χειρότερα, δεν το καταφέρνουν ποτέ, μένοντας με την πίκρα του ανεκπλήρωτου. “Και τώρα τι;” θα αναρωτιέται κανείς.

Ο νεαρός φόργουορντ της Φενέρμπαχτσε απαντά στο SPORT24, με αφορμή τον αγώνα της ομάδας του Σαρούνας με τον Παναθηναϊκό AKTOR (13/2, 21:15, Novasports Prime, Match Center από το SPORT24) στο Telekom Center Athens.

Παράλληλα εξηγεί γιατί εκείνος θα ήταν πετυχημένος αν αποφάσιζε να μετακομίσει στο  NBA, σε αντίθεση με τις περιπτώσεις άλλων σταρ της EuroLeague, όπως οι Σάσα Βεζένκοβ, Βασίλιε Μίτσιτς, που δεν κατάφεραν να μακροημερεύσουν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Ο Μπιμπέροβιτς αποκαλύπτει ακόμα ποιος είναι ο πρώτος (συμ)παίκτης που τον εντυπωσίασε, ενώ εξηγεί γιατί πιστεύει πως ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις θα καταφέρει να συνεργαστεί καλά με τον Εργκίν Αταμάν στο τριφύλλι.

Πέρσι, λίγο πριν το Final Four είχες δηλώσει ότι ήθελες να κατακτήσεις το τρόπαιο της Euroleague, ώστε η φωτογραφία σου να μπει κι αυτή στο γήπεδο της Φενέρμπαχτσε, αφού στους διαδρόμους υπήρχαν όλες οι φωτογραφίες από το 2017. Ποιο είναι το κίνητρό σου φέτος, τώρα που το πέτυχες;

Φυσικά και θέλω δεύτερο τίτλο. Φέτος, για μένα προσωπικά, είναι μια πολύ μεγαλύτερη πρόκληση, πολύ μεγαλύτερη, γιατί ο ρόλος μου είναι πιο σημαντικός από πέρσι. Και νιώθω επίσης ότι έχω περισσότερη ευθύνη. Δυστυχώς, στην αρχή της σεζόν δεν ξεκίνησα όπως ήθελα. Είχα κάποια θέματα υγείας, αλλά τώρα νιώθω πολύ καλά. Και, για να είμαι ειλικρινής, προσωπικά φέτος είμαι πιο ‘πεινασμένος’. Όπως είπες για το κίνητρο, θέλω η καριέρα μου να είναι η καλύτερη δυνατή. Να έχω μια πραγματικά καλή, πολύ καλή και αξιοσέβαστη καριέρα. Και θα γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

Νιώθεις τώρα ότι, ως πρωταθλητές, έχετε έναν στόχο στην πλάτη σας; Ότι κάθε ομάδα θέλει να σε κερδίσει;

Φυσικά, φυσικά. Όταν παίζεις απέναντι στον πρωταθλητή, δεν έχει σημασία σε τι κατάσταση βρίσκεται. Στην αρχή της σεζόν που δεν ήμασταν καλοί και είχαμε ρεκόρ 3-5, κανείς δεν μας υποτίμησε επειδή παίζαμε άσχημα. Ήμασταν οι πρωταθλητές. Και το νιώθαμε αυτό. Και όταν όλοι μας συνειδητοποιήσαμε ότι όλοι μπαίνουν στο γήπεδο για να μας “σκοτώσουν”, για να μας κερδίσουν, τότε έπρεπε να θυμίσουμε σε όλους ποιοι πραγματικά είμαστε. Είμαστε οι πρωταθλητές της Euroleague.

Και μέσα στη σεζόν, φυσικά, το να κερδίζεις είναι το πιο σημαντικό. Αλλά όταν όλοι βρεθήκαμε στην ίδια σελίδα, αρχίσαμε να γινόμαστε καλύτεροι ως ομάδα. Οι νίκες είναι το πιο σημαντικό, φυσικά. Αλλά τώρα, το να βελτιωνόμαστε, να διορθώνουμε όλες αυτές τις μικρές λεπτομέρειες και να καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον όπως πρέπει, είναι ο βασικός μας στόχος.

Μπορείς να μας γυρίσεις λίγο πίσω στο καλοκαίρι; Όλοι πίστευαν ότι ίσως θα πήγαινες και στο ΝΒΑ. Τελικά υπέγραψες νέο τριετές συμβόλαιο. Τι συνέβαινε τότε;

Φυσικά. Δεν θα πω ψέματα. Ο στόχος μου, από την πρώτη φορά που κράτησα την μπάλα στα χέρια μου, ήταν να πάω στο ΝΒΑ. Δεν θα το κρύψω. Αλλά όταν ήρθα στη Φενέρ, δεν ήξερα πολλά για τη ζωή, ούτε καν για το μπάσκετ σε αυτό το επίπεδο. Τα έμαθα όλα εκεί. Όλοι οι φίλοι μου, οι σχέσεις μου, όλα όσα έχω στη ζωή μου είναι στην Τουρκία και στη Φενέρ. Αυτό είναι το συναισθηματικό κομμάτι που λέω.

Από την άλλη, φυσικά, για την καριέρα μου, το “χρυσό” όνειρο είναι να γίνω ο καλύτερος παίκτης που μπορώ και να πάω στο ΝΒΑ. Αλλά αυτό το καλοκαίρι δεν νομίζω ότι ήταν η σωστή στιγμή για να πάω εκεί. Και το ότι ήμουν στη Φενέρ με έκανε πιο ήρεμο. Το να μείνω στη Φενέρ ήταν η σωστή απόφαση, γιατί πραγματικά την αγαπάω. 

Πώς να το πω… Υπάρχει μια λέξη στα τουρκικά, “sahip”, που σημαίνει κάτι σαν να νιώθεις ότι κάτι σου ανήκει, όχι με την κακή έννοια της ιδιοκτησίας. Ας πούμε, είναι σαν να φλερτάρεις με μια κοπέλα, μετά γίνεται σχέση σου και μετά γυναίκα σου. Δεν είναι ότι την “κατέχεις”, αυτή είναι λάθος λέξη. Δεν είναι σκλαβιά. Είναι ένα διαφορετικό συναίσθημα. Κάπως έτσι νιώθω.

Είναι σαν σπίτι. Σαν το σπίτι σου. Και θέλεις να το προστατεύσεις. Έτσι νιώθω αυτή τη στιγμή. Το μυαλό μου είναι μόνο εδώ. Τι θα γίνει αυτό το καλοκαίρι, το επόμενο ή σε δύο καλοκαίρια, πραγματικά δεν ξέρω. Το μόνο που με νοιάζει ειλικρινά τώρα είναι να γίνομαι καλύτερος κάθε μέρα, να μένω υγιής και να παλεύω για το τρόπαιο.

Μήπως υπάρχει κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι πολλοί παίκτες που ξεχώρισαν στην Euroleague πήγαν στο ΝΒΑ αλλά δεν κατάφεραν να βρουν ρόλο; Το είδαμε με τον Σάσα Βεζένκοβ, με τον Βασίλιε Μίτσιτς με τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις. Είναι κάτι που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι ίσως δεν είναι τόσο εύκολο ή ότι μπορεί να μη δουλέψει;

Είναι καλή ερώτηση. Πολύ καλή ερώτηση. Και καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος τα συνδέει αυτά. Αλλά προσωπικά, αν δεις το στυλ παιχνιδιού μου, δεν είναι κοντά σε εκείνων των παικτών. Ο Νάιτζελ είναι τρομερά ταλαντούχος, πραγματικά πολύ ταλαντούχος. Στην Ευρώπη είναι σίγουρα μέσα στους κορυφαίους. Ο Βεζένκοβ, ειδικά τα τελευταία δύο χρόνια στην Euroleague, ίσως ήταν ο καλύτερος παίκτης. Αν δεις τα νούμερα, το PIR, ήταν πάνω από όλους.

Αλλά αυτά τα στυλ παιχνιδιού δεν μεταφέρονται τόσο εύκολα στο ΝΒΑ. Είναι γνωστό. Εκεί χρειάζονται παίκτες πολύ πιο γρήγορους και αθλητικούς, που μπορούν να χειριστούν την μπάλα και να σκοράρουν 20-30 πόντους κάθε βράδυ, αν θέλεις να έχεις πρωταγωνιστικό ρόλο. Ακόμα και ως ρολίστας, πλέον πρέπει να είσαι εξαιρετικός σουτέρ, με ποσοστά 40-45%, και ταυτόχρονα πολύ καλός αμυντικός.

Όλοι αυτοί οι παίκτες είναι εξαιρετικοί, δεν το συζητώ. Αλλά το να μεταφέρεις αυτό το παιχνίδι εκεί δεν είναι εύκολο. Στη δική μου περίπτωση είναι διαφορετικά. Αν πάω εκεί, θα πάω ως σουτέρ. Και όλοι ξέρουν ότι μπορώ να σουτάρω. Έχω καλό μέγεθος, μπορώ να παίξω άμυνα. Για μένα, το να προσαρμοστώ εκεί, να αποδεχτώ το περιβάλλον και το στυλ παιχνιδιού τους, θα είναι πιο εύκολο.

Έχω μιλήσει με παίκτες που αγωνίζονται εκεί και πήρα πολύ καλές συμβουλές. Και όλοι μου έδωσαν θετικό feedback για το ενδεχόμενο να πάω στο ΝΒΑ. Οπότε, για να απαντήσω στην ερώτησή σου, το ότι κάποιοι πήγαν και γύρισαν, δεν αλλάζει τη γνώμη μου για το ΝΒΑ ούτε τους στόχους μου. Το ξέρω τι θέλω.

Μιλήσαμε ήδη για τον Χέιζ-Ντέιβις. Θα σε ρωτήσω ξανά γιατί είναι κάτι πολύ φρέσκο. Πώς πιστεύεις ότι θα ταιριάξει με τον Παναθηναϊκό; Μιας και εσύ τον ξέρεις πολύ καλά.

Ναι… είναι πολύ φρέσκο ακόμα. Δεν έχω προλάβει να το επεξεργαστώ στο μυαλό μου, να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά. Αυτή τη στιγμή κάνουμε σκάουτινγκ στον Παναθηναϊκό χωρίς τον Νάιτζελ. Δεν ξέρω… μπορεί να έρθει αύριο, να τον δηλώσουν αμέσως μόλις προσγειωθεί και να τον βάλουν να παίξει. Ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί ο πρόεδρος να πάρει ένα τηλέφωνο και να τον δηλώσουν μέσα σε πέντε λεπτά. Ποτέ δεν ξέρεις με τον Παναθηναϊκό.

Αυτή τη στιγμή, επειδή δεν τον έχουμε στο σκάουτινγκ μας, προετοιμαζόμαστε για τον Παναθηναϊκό όπως ήταν. Είναι μια πολύ ταλαντούχα ομάδα. Είχαν πολλά προβλήματα με τραυματισμούς, πάρα πολλά. Και δεν είναι εύκολο. Ο Παναθηναϊκός στην Ελλάδα είναι κάτι αντίστοιχο με τη Φενέρμπαχτσε στην Τουρκία. Νομίζω ότι ιστορικά είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος στην Ελλάδα. Σε λιγότερα από 20 χρόνια έχουν κατακτήσει έξι τίτλους Euroleague. Με τον Ομπράντοβιτς πέντε. Μετά κέρδισαν και στο Βερολίνο με τον Αταμάν. Άρα είναι έξι από το 2000. Και τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια βρίσκονται ξανά στην κορυφή. Έχουν έναν εξαιρετικό προπονητή.

Οπότε, ο Νάιτζελ (Χέιζ-Ντέιβις) ερχόμενος σε αυτή την ομάδα, ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει αυτό. Οι φίλαθλοι θα περιμένουν πάρα πολλά από εκείνον. Και νομίζω ότι αποδέχεται αυτόν τον ρόλο συνειδητά και με τη θέλησή του. Πιστεύω ότι θα τους βοηθήσει. Πιστεύω ότι θα είναι καλός για αυτούς.

Ξέρεις και τον κόουτς Αταμάν από την εθνική Τουρκίας. Πιστεύεις ότι θα συνεργαστούν καλά αυτοί οι δύο;

Ναι. Ο κόουτς αγαπά τους ταλαντούχους παίκτες. Τους εμπιστεύεται, τους δίνει ευθύνες και τους αφήνει να βγάλουν τον καλύτερό τους εαυτό. Δεν είναι εύκολο όταν έχεις έναν-δύο τραυματισμούς να κρατήσεις τον ίδιο ρυθμό και την ίδια ενέργεια. Αλλά με τον Νάιτζελ νομίζω ότι θα τα πάνε καλά.

Μια παρένθεση. Στενοχωρήθηκες το καλοκαίρι που δεν μπόρεσες να παίξεις στο EuroBasket λόγω όλης της κατάστασης με τα χαρτιά σου και τους νατουραλιζέ παίκτες;

Είναι μια περίπλοκη κατάσταση. Πολύ περίπλοκη. Δεν μου αρέσει να μιλάω πολύ γι’ αυτό. Μακάρι να είχαν πάρει το χρυσό μετάλλιο. Μακάρι να μπορούσα να τους βοηθήσω να το κατακτήσουν. Παρ’ όλα αυτά, ήταν ένα σπουδαίο αποτέλεσμα. Και τώρα ο στόχος είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2027. Δηλαδή, αν αυτή η κατάσταση που υπάρχει λυθεί, τότε πιθανότατα θα είμαι. Λένε ότι είναι κοντά στο να τακτοποιηθεί, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ποτέ δεν ξέρεις πώς εξελίσσονται αυτά τα πράγματα.

Επιστροφή στο σήμερα. Πέρσι ο Παναθηναϊκός σας κέρδισε δύο φορές στην κανονική περίοδο, αλλά εσείς τον αποκλείσατε στον ημιτελικό του Final Four. Φέτος σας κέρδισε μέσα στην έδρα σας στον πρώτο γύρο. Τι πιστεύεις για το επερχόμενο ματς.

Ήταν η τελευταία μας ήττα, αν δεν κάνω λάθος — πριν χάσουμε από την Ντουμπάι τον Ιανουάριο. Ναι, ήταν η τελευταία μας ήττα. Τώρα λένε ότι επιστρέφει ο Κέντρικ και θα παίξει. Οπότε, καταλαβαίνεις, περίπου το 50% της επίθεσής τους περνάει από τον Κέντρικ Ναν. Είναι τελείως διαφορετική κατάσταση, διαφορετικό σκάουτινγκ αμέσως.

Υπάρχει και μια μικρή αναστάτωση στην ομάδα τους — όλοι βλέπουμε τι γίνεται. Αλλά νομίζω το διαχειρίζονται καλά. Το τελευταίο παιχνίδι το κέρδισαν απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, σωστά; Στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Οπότε θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή έχουν βρει μια σταθερότητα. Με την επιστροφή παικτών, με τον κόσμο, με τη νέα μεταγραφή, έχουν μια ώθηση.

Αλλά εμείς είμαστε εδώ για να κάνουμε τη δουλειά μας. Όπως είπα και στην αρχή της συνέντευξης, το πιο σημαντικό για εμάς είναι να γινόμαστε καλύτεροι κάθε μέρα ως ομάδα. Και φυσικά, να παίρνουμε τις νίκες.

Μίλησέ μου λίγο για τον Νάντο Ντε Κολό. Είναι ένας από τους κορυφαίους παίκτες που έχουν αγωνιστεί ποτέ στην Euroleague. Πώς είναι ως βετεράνος στα αποδυτήρια και στο παρκέ;

Ειλικρινά, είναι σαν προπονητής μέσα στο γήπεδο. Καταλαβαίνει το μπάσκετ σε απίστευτο βαθμό. Έπαιξα μαζί του πριν τέσσερα-πέντε χρόνια. Τότε είχα προπονητή τον Ζέλικο, είχα για βετεράνους τον Γιαν Βέσελι, τον Νίκολα Κάλινιτς, τον Σλούκα… Ο καθένας είχε διαφορετική φιλοσοφία και μπορούσες να μάθεις κάτι διαφορετικό από τον καθένα.

Από τον Νάντο έμαθα τα περισσότερα. Ήταν δύο-τρία χρόνια μαζί μου και τον παρατηρούσα: πώς συμπεριφέρεται, πώς προετοιμάζεται. Ήταν πάντα 20-25 λεπτά πριν την προπόνηση στο γήπεδο, έκανε το δικό του πρόγραμμα, διατάσεις, ήταν πάντα συγκεντρωμένος στα meetings. Η φιλοσοφία του με εντυπωσίασε.

Θυμάμαι όταν ήρθα στα 16 μου, ο μάνατζέρ μου με είχε ρωτήσει αν υπήρχε κάποιος παίκτης που με εντυπωσίασε. Και είχα πει «όχι, ό,τι βλέπω μπορώ να το κάνω κι εγώ σε δύο-τρία χρόνια». Και μετά ήρθε ο Νάντο. Και είπα: «Αυτός είναι ο πρώτος που με εντυπωσίασε πραγματικά». Σε ταλέντο και κατανόηση του παιχνιδιού, ήταν ο πρώτος που σεβάστηκα τόσο πολύ.

Οπότε, όταν ήρθε τώρα, ήμουν πολύ χαρούμενος. Πέρσι, σε αυτό το σημείο της σεζόν, προσθέσαμε τον ΜακΚόλουμ και ήταν τέλεια προσθήκη. Νομίζω ότι αυτή είναι ακόμα καλύτερη.

Σοκαρίστηκες με όσα έγιναν φέτος με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και την Παρτίζαν;

Φυσικά και σοκαρίστηκα. Όταν λες «Παρτίζαν», σκέφτεσαι εκείνον. Αν γνωρίζεις τον άνθρωπο, αν έχεις μιλήσει μαζί του, δεν μπορείς να φανταστείς τον έναν χωρίς τον άλλον. Πίστευα ότι θα μείνει εκεί μέχρι να αποσυρθεί.

Αλλά τα πράγματα έγιναν όπως έγιναν. Δεν είναι εύκολο για τους φιλάθλους της Παρτίζαν. Ζουν για το μπάσκετ. Για εκείνους, το παιχνίδι της Παρτίζαν είναι όλη τους η εβδομάδα. Αν χάσουν, δεν θέλουν να πάνε στη δουλειά την επόμενη μέρα, δεν θέλουν να μιλήσουν σε κανέναν. Η ένταση και το πάθος εκεί είναι απίστευτα. Ήταν μεγάλο γεγονός αυτό που συνέβη. Ελπίζω ο κόουτς να είναι εντάξει με την απόφαση που πήρε. Και η ζωή συνεχίζεται.

Μου είπες ότι παρακολουθείς τι γίνεται στον Παναθηναϊκό και στα social media. Πόσο σε επηρεάζουν όσα γράφονται; Διαβάζεις άρθρα, σχόλια;

Τα σχόλια δεν τα κοιτάω. Ποτέ δεν τα κοιτούσα, από την πρώτη μέρα. Γιατί κάποιες φορές γράφουν ότι είσαι καλύτερος απ’ ό,τι είσαι, άλλες φορές χειρότερος. Και είτε το θέλεις είτε όχι, αν τα διαβάζεις, μπορεί να σου αλλάξουν τη διάθεση. Αν η ψυχολογία σου εξαρτάται από τα σχόλια του κόσμου, τότε φίλε μου έχεις πρόβλημα. Τελείωσες. Ψυχολογικά θα «καείς» σε δύο μέρες.

Τα νέα όμως, τι συμβαίνει γενικά, αυτά τα βλέπεις. Ειδικά σήμερα, αν πεις κάτι, σε δύο ώρες το έχει δει όλη η Ευρώπη. Και κάποιοι δημοσιογράφοι — όχι εσύ (γέλια) — παίρνουν κάτι εκτός πλαισίου για clickbait. Οπότε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ενημερώνεσαι.

Ποιες τέσσερις ομάδες θα πάνε στο Final Four;

Ειλικρινά δεν ξέρω καν τη βαθμολογία αυτή τη στιγμή. Ο κόουτς λέει κάτι πολύ σωστό: αν δεν κοιτάς τη βαθμολογία, είναι καλύτερο για σένα. Γιατί η φετινή σεζόν είναι πολύ απρόβλεπτη. Δεν ξέρεις τι θα γίνει. Κάποια ομάδα ήταν πρώτη πριν δύο εβδομάδες και τώρα είναι πέμπτη.

Θα μιλήσω με βάση τη φόρμα, ποιες ομάδες είναι στην καλύτερη κατάσταση τώρα. Βάζω εμάς. Βάζω τη Ζάλγκρις, λόγω του συστήματος του κόουτς Μασιούλις, που είναι ίδιο με το δικό μας. Βάζω τον Ολυμπιακό, που είναι σε πολύ καλό ρυθμό αυτή την περίοδο. Και μετά είτε τη Ρεάλ, είτε τον Παναθηναϊκό. Μία από αυτές τις δύο. Δεν μπορώ να αποφασίσω.

Μιας και είπες ότι ο Ολυμπιακός έχει καλό ρυθμό, πιστεύεις ότι θα παίξει κάποιον ρόλο που το μεταξύ σας παιχνίδι πήγε από τον Δεκέμβριο τον Μάρτιο;

Είναι το ίδιο. Δεν έχει σημασία. Μπορούμε να παίξουμε μαζί τους αύριο ή σήμερα. Μπορούμε να παίξουμε αμέσως μετά το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Δεν έχει σημασία πότε. Εμείς ξέρουμε ποιοι είμαστε.