O Νταρίο Μπριθουέλα στο SPORT24: “Μου έκανε εντύπωση που ήρθε στην Ευρώπη ο Φουρνιέ, υπάρχει λόγος που δεν θα ερχόμουν σε ελληνική ομάδα”

Το όνειρό του από παιδί ήταν να παίξει για την Μπαρτσελόνα, την ομάδα που λάτρευε και που συμβόλιζε γι’ αυτόν την κορυφή του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Μέσα από τις δυσκολίες, τα ταξίδια και τις πολλές ώρες προπόνησης, κατάφερε να ζήσει αυτό το όνειρο και να χτίσει μια καριέρα που συνδυάζει υψηλή απόδοση στο παρκέ με τη σημασία της οικογένειας και της ψυχολογικής ισορροπίας.

Η ιστορία του είναι μια υπενθύμιση ότι η επιτυχία δεν είναι μόνο τα νούμερα και οι νίκες, αλλά η αγάπη για το παιχνίδι, η υπομονή και η αφοσίωση στα όνειρα που ξεκίνησαν από πολύ μικρή ηλικία.

Αναλυτικά οι δηλώσεις του Νταρίο Μπριθουέλα στο SPORT24: 

Ευχαριστούμε που είσαι μαζί μας. Αρχικά πως αισθάνεσαι έπειτα από 24 αγωνιστικές στη EuroLeague; 

“Αισθάνομαι καλά. Σήμερα το πρωί μιλούσαμε με τον φυσικοθεραπευτή και λέγαμε πως έχουμε παίξει ήδη πάνω από 40 αγώνες μέχρι τώρα, αλλά συζητούσαμε ότι τα καλύτερα έρχονται. Το πιο διασκεδαστικό κομμάτι ξεκινάει τώρα. Είμαστε ακόμα φρέσκοι πνευματικά και δεν νιώθουμε τόσο κουρασμένοι. Είχαμε δύο αλλαγές προπονητών και η καλή απόδοση που έχουμε είναι κάπως αναζωογονητική στα μέσα της σεζόν, ειδικά μετά από όλη τη δύσκολη κατάσταση που προηγήθηκε. Προσωπικά νιώθω καλά. Η ομάδα είναι καλά, οπότε όλα είναι εντάξει”.

Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πιο δύσκολο κομμάτι να διαχειριστεί ένας παίκτης, το ψυχολογικό ή το σωματικό;

“Λίγο απ’ όλα. Για μένα είναι διαφορετικό, γιατί δεν παίζω τόσα πολλά λεπτά όσο ο Σατοράνσκι ή ο Πάντερ. Προσωπικά μου είναι πιο δύσκολο το πνευματικό κομμάτι, γιατί δεν είμαι συνηθισμένος σε αυτό το πρόγραμμα. Είναι η τρίτη μου χρονιά στην EuroLeague και η πρώτη χρονιά που παίζω τόσο πολύ, οπότε είναι περισσότερο θέμα πνευματικής διαχείρισης. Να είσαι έτοιμος να ταξιδεύεις σχεδόν κάθε εβδομάδα και να είσαι μακριά από την οικογένειά σου. Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι. Κάποιες φορές μπορεί να νιώθεις κουρασμένος, αλλά στο τέλος της ημέρας παίζουμε μπάσκετ, παίζουμε το άθλημα που αγαπάμε, και μόλις μπεις στο παρκέ δεν νιώθεις αυτή την κούραση”.

Ας περάσουμε και στο αγωνιστικό κομμάτι της ομάδας. Προέρχεστε από δύο συνεχόμενες νίκες. Πιστεύεις πως η Μπαρτσελόνα βρίσκεται στη σωστή πορεία;

“Ναι, πιστεύω πως αυτή τη στιγμή έχουμε βρει το μομέντουμ που θέλουμε. Έχουμε πλέον πίσω τον Κλάιμπερν, κάτι που είναι τεράστιο για εμάς. Είναι ένας από τους καλύτερους παίκτες, όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και σαν συμπαίκτης. Το να τον έχουμε καθημερινά στις προπονήσεις είναι πολύ σημαντικό για την ομάδα. Με τον Πασκουάλ, όλοι ξέρουν πλέον τον ρόλο τους και τι χρειάζεται να κάνουν για το σύνολο. Αυτή τη στιγμή νιώθουμε πολύ καλά. Μετά από αυτόν τον αγώνα περιμένουμε τη Φενέρμπαχτσε να έρθει στην Ισπανία. Βρισκόμαστε σε πολύ καλό σημείο τώρα και αν παραμείνουμε υγιείς, μπορούμε να κάνουμε ένα πολύ δυνατό φινάλε στη σεζόν”.

Ας περάσουμε και στη δύσκολη περίοδο που αναφέρθηκες προηγουμένως όσον αφορά την αλλαγή των προπονητών. Πώς ήταν η σχέση σου με τον κόουτς Πεναρόγια, και πόσο δύσκολη ήταν η μεταβίβαση από τον έναν στον άλλον;

“Ήταν δύσκολο, γιατί η σχέση μου με τον Πεναρόγια ήταν πραγματικά καλή και τον εκτιμώ πολύ από πέρσι, επειδή είχαμε δημιουργήσει μια πολύ καλή αθλητική σύνδεση. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος. Είναι από εκείνους τους προπονητές που μόλις τους γνωρίσεις καταλαβαίνεις ότι είναι πραγματικά καλός άνθρωπος και με βοήθησε πολύ κατά τη διάρκεια της δεύτερης χρονιάς μου πέρσι, και τον εκτιμούν πραγματικά όλοι. Οπότε, όταν συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, είναι δύσκολο για έναν παίκτη, γιατί νιώθεις άσχημα για εκείνον, νιώθεις άσχημα και για τον εαυτό σου, επειδή καταλαβαίνεις ότι η δουλειά σου δεν ήταν αρκετή και πρέπει να αλλάξεις γρήγορα τη νοοτροπία σου και να είσαι έτοιμος για τον νέο προπονητή. Είναι η τέταρτη φορά που αλλάζω προπονητή στη μέση της σεζόν στην καριέρα μου, οπότε είμαι συνηθισμένος σε αυτό, αλλά πρέπει να είσαι φρέσκος. Ήμουν πολύ χαρούμενος γι’ αυτόν όταν πήγε στην Παρτιζάν, γιατί αξίζει σίγουρα μια νέα ευκαιρία. Ελπίζω να είναι χαρούμενος εκεί. Εμείς είμαστε χαρούμενοι με τον Πασκουάλ και κάνουμε σπουδαία πράγματα, και αυτό είναι καλό για όλους μας”.

Περνώντας λοιπόν στον τωρινό προπονητή σας. Πώς είναι η σχέση σου μαζί του και έχετε βρει τον τρόπο επικοινωνίας σας;

“Μου αρέσουν πολλά πράγματα σε αυτόν. Είναι ένας από τους καλύτερους προπονητές που είχα, γιατί στη δουλειά του είναι πολύ σχολαστικός. Ως παίκτης, όσο περισσότερο καταλαβαίνεις ότι ένας προπονητής είναι εκεί για εσένα, τόσο περισσότερα μαθαίνεις τον τρόπο που προετοιμάζει την ομάδα για τους αγώνες, τον τρόπο που θέλει να παίζεις για να δίνεις το 100% σου. Αυτό μου έδωσε αυτοπεποίθηση, γιατί πάντα είχα ένα ρόλο που ερχόμουν από τον πάγκο και ήμουν καλά με αυτό, γιατί ήξερα ότι αυτός ήταν ο ρόλος μου στην Μπαρτσελόνα. Αλλά μια μέρα ο Πασκουάλ ήρθε και μου είπε: ‘Μπορείς να κάνεις περισσότερα για αυτή την ομάδα και όχι μόνο να περιορίζεσαι σε αυτό.’ Κάπως έτσι μου έδωσε αυτοπεποίθηση και με ώθησε να γίνω καλύτερος, να ανέβω στο επόμενο επίπεδο, και αυτό προσπαθώ να κάνω”.

Ας περάσουμε και στο αυριανό παιχνίδι. Ο Ολυμπιακός προέρχεται από 4 συνεχόμενες νίκες στη διοργάνωση και ιδίως στην έδρα του είναι δύσκολο να τον κερδίσεις. Αυτό σας προσθέτει έξτρα κίνητρο ή περισσότερο άγχος ;

“Και τα δύο ισχύουν, γιατί αντιμετωπίζεις μια πολύ καλή ομάδα σε μια πολύ δύσκολη έδρα. Παίζουν διαφορετικά όταν παίζουν εντός έδρας, παίζουν πιο γρήγορα. Είναι πολύ καλοί στις γρήγορες επιθέσεις και στα επιθετικά ριμπάουντ. Μπορείς να το δεις και στην τηλεόραση πως παίζουν καλύτερα όταν είναι στο σπίτι τους. Αυτό προσθέτει λίγη πίεση, γιατί είσαι εσύ που πηγαίνεις εκεί και προσπαθείς να πάρεις τη νίκη. Αλλά ταυτόχρονα, ως ανταγωνιστές, θα πάμε εκεί για να κερδίσουμε και να δείξουμε ότι μπορούμε να νικήσουμε οποιονδήποτε. Οπότε είναι ένας συνδυασμός και θα βάλουμε την ενέργειά μας και θα βγούμε να παίξουμε για να πάρουμε τη νίκη”.

Εσύ προσωπικά ως παίκτης και ως άνθρωπος πως το αντιμετωπίζεις όταν μπαίνεις στο γήπεδο και αντικρίζεις ένα γεμάτο γήπεδο να φωνάζει εναντίον της ομάδας σου;

“Εγώ, γιατί έχω σπουδάσει ψυχολογία, προσπαθώ να κρατάω τα θετικά από όλο αυτό, την ευκαιρία να παίξω σε αυτή τη λίγκα, την ευκαιρία να παίζω για την Μπαρτσελόνα, να βρίσκομαι σε αυτό το επίπεδο και προσπαθώ να κρατάω μόνο τα θετικά συναισθήματα, ας το πούμε έτσι. Προσπαθώ να μην σκέφτομαι τα αρνητικά, όπως “τι θα γίνει αν δεν παίξω καλά” ή “τι θα γίνει αν χάσουμε”. Δεν είμαι σίγουρος αν βγάζει νόημα, αλλά με βοηθάει. Προσπαθώ να παίρνω το καλό από κάθε στιγμή, να βγαίνω στο παρκέ, να ανταγωνίζομαι, να απολαμβάνω τη στιγμή και να κάνω αυτό που αγαπώ περισσότερο, να παίζω μπάσκετ και κυρίως για την Μπαρτσελόνα. Οπότε προσπαθώ να είμαι θετικός, να κρατάω τα καλά συναισθήματα και να βγαίνω εκεί για να αγωνιστώ”.

Όσον αφορά λοιπόν τη δική σου θέση, ποιός πιστεύεις ότι θα σε δυσκολέψει περισσότερο και ποιους θεωρείς πιο “επικίνδυνους” παίκτες από την ομάδα του Ολυμπιακού;

“Έχουν πολλούς καλούς γκαρντ. Ο Τόμας Γουόκαπ είναι πρόβλημα στην άμυνα, είναι πολύ καλός αμυντικός και πιθανότατα ένας από τους καλύτερους που έχω αντιμετωπίσει. Έχουν επίσης τον Ντόρσεϊ, είναι σκληροί, και φυσικά ο Έβαν Φουρνιέ είναι κορυφαίος σκόρερ. Έχω παίξει εναντίον του στο Ευρωμπάσκετ πριν μερικά χρόνια και μου έκανε μεγάλη εντύπωση όταν ήρθε στην EuroLeague. Είναι πολύ καλός και έχει το ταλέντο να κερδίσει μόνος του ένα παιχνίδι και να ανεβάσει όλο το γήπεδο, οπότε πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός μαζί του”.

Θα ερχόσουν ποτέ να παίξεις σε κάποια ελληνική ομάδα;

“Όχι, γιατί ήμουν στη Μάλαγα πριν τρία χρόνια και δεν περίμενα ποτέ ότι θα με καλέσει η Μπαρτσελόνα. Ήταν το όνειρό μου ήταν η ομάδα του μπαμπά μου και δική μου από τότε που ήμουν μικρό παιδί, οπότε για μένα ήταν ένα τεράστιο “ναι” όταν μου έγινε η πρόταση και είχα την ευκαιρία να ανανεώσω το συμβόλαιό μου, οπότε νιώθω ότι ζω το όνειρο. Φυσικά πρέπει να είμαι επαγγελματίας, απολαμβάνω αυτό που κάνω, αλλά δεν θέλω να υπερβάλλω ή να χαλαρώσω. Προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος για να βοηθήσω την ομάδα. Αλλά αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο καλύτερο μέρος για μένα, γιατί αν πριν τρία χρόνια με ρωτούσαν σε ποιά ομάδα της EuroLeague ήθελα να παίξω, θα έλεγα αμέσως: Μπαρτσελόνα, 100% κάθε φορά. Και τώρα είμαι εδώ στην Μπαρτσελόνα και το απολαμβάνω”.

Ας περάσουμε και σε εσένα. Πως προετοιμάζεσαι πριν από ένα ματς; Εχεις κάποιο “τελετουργικό” που ακολουθείς ;

“Με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι όσο λιγότερα κάνεις, τόσο καλύτερα. Πριν τέσσερα ή πέντε χρόνια είχα πολλά τελετουργικά και προσπαθούσα να κάνω τα ίδια πράγματα κάθε μέρα πριν από το παιχνίδι, όπως να πάω για ύπνο την ίδια ώρα, να τρώω το ίδιο γεύμα και τέτοια πράγματα. Και μετά ήρθε το πρώτο μου παιδί και συνέβη μια δύσκολη κατάσταση, το παιδί μου ήταν στο νοσοκομείο για έναν μήνα. Τώρα είναι καλά, αλλά εκείνον τον μήνα ζούσα στο νοσοκομείο, κοιμόμουν εκεί το βράδυ, έτρωγα εκεί μεσημέρι και βράδυ, και παράλληλα είχα παιχνίδια. Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν είχε σημασία, γιατί περνούσα όλη μου τη μέρα στο νοσοκομείο και μετά πήγαινα στα παιχνίδια. Θυμάμαι στο πρώτο μου παιχνίδι, σκόραρα 20 πόντους, και σκέφτηκα ότι ίσως δεν χρειάζεται να ασκώ τόση πίεση στον εαυτό μου για να φάω ένα συγκεκριμένο γεύμα ή να μην πάω βόλτα με τη γυναίκα μου απλώς πρέπει να βγω και να παίξω. Φυσικά δεν μιλάω για ποτό και τέτοιες καταστάσεις, μιλάω για κανονικές δραστηριότητες. Αυτό που κατάλαβα από εκείνες τις δύσκολες στιγμές με τη γυναίκα μου και το παιδί στο νοσοκομείο είναι ότι μπορώ να κάνω τη δουλειά μου με τον ίδιο τρόπο αν είμαι συγκεντρωμένος και αν πιστεύω σε αυτό που κάνω, και μπορώ να είμαι χαλαρός. Όταν βγήκε το παιδί μου από το νοσοκομείο, σταμάτησα τα τελετουργικά και άρχισα να διασκεδάζω με την οικογένειά μου, να περνάω καλά με τους συμπαίκτες μου και να βγαίνω να παίζω χωρίς να σκέφτομαι υπερβολικά”. 

Από ότι αντιλαμβάνομαι όταν έγινες πατερας άλλαξες και ως παίκτης και ως άνθρωπος. Ισχύει;

“Ναι, με άλλαξε και με τους δύο τρόπους. Ως άνθρωπος, είσαι εντελώς διαφορετικός, δεν είσαι εσύ σημαντικός, τα παιδιά σου είναι το πιο σημαντικό στη ζωή σου. Και με το μπάσκετ είναι κάτι παρόμοιο. Για μένα ήταν το πιο σημαντικό πράγμα, γιατί προσπαθούσα πολύ σκληρά να γίνω καλός παίκτης, να αποδείξω τον εαυτό μου και να χτίσω μια καριέρα. Αλλά μετά ήρθαν τα παιδιά μου και συνειδητοποίησα ότι δεν ενδιαφέρεται κανείς. Το μόνο που θέλω είναι να μεγαλώσω τα παιδιά μου σωστά, να είναι έξυπνα και καλοί άνθρωποι. Και αν πιστεύουν ότι ήμουν καλός παίκτης, εντάξει. Αν όχι και θεωρούν ότι ήμουν κακός, πάλι εντάξει. Έτσι, μετά τα παιδιά μου, απολαμβάνω περισσότερο το μπάσκετ, χωρίς να βάζω τόση πίεση στον εαυτό μου. Για να το θέσω απλά όλα τα προηγούμενα επιτεύγματα μου μοιάζουν “ανούσια” , τα εκτιμάω τα χαίρομαι αλλά όχι όπως τα παιδιά μου”.

Ποιες είναι οι πιο σημαντικές αξίες που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος και ένας παίκτης;

“Για μένα, ως άνθρωπος, το πιο σημαντικό είναι να σέβεσαι. Στον αθλητισμό ακούς ότι πρέπει να κερδίσεις τον σεβασμό, και το καταλαβαίνω σε κάποιο βαθμό, αλλά οι γονείς μου με μεγάλωσαν με τη νοοτροπία ότι αν απαιτείς σεβασμό από τους άλλους, πρέπει πρώτα να τους σέβεσαι εσύ. Αυτό είναι το βασικό για μένα στη ζωή. Για να είσαι παίκτης μπάσκετ, πρέπει επίσης να είσαι πολύ ανταγωνιστικός, να μπορείς να διαχειριστείς τις κριτικές και να μπορείς να κρίνεις τον εαυτό σου με σωστό τρόπο. Είμαι πολύ αυστηρός με τον εαυτό μου, αλλά κάθε φορά συνειδητοποιώ ότι μπορώ να δεχτώ κριτική, αλλά δεν μου αρέσει το μίσος. Δεν με νοιάζει τι λένε οι άνθρωποι για μένα, γιατί δεν με ξέρουν και δεν ξέρουν τη δουλειά που κρύβεται από πίσω”.

Η νοοτροπία σου είναι παιχνίδι με παιχνίδι ή κοιτάς μελλοντικά στοχεύοντας στο Final Four; 

“Προχωράω παιχνίδι με παιχνίδι, γιατί ποιος ξέρει, μπορεί να συμβούν εκατομμύρια πράγματα, και έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας. Έχουμε τόσα πολλά παιχνίδια, έχουμε ένα αύριο, μετά πάλι την Κυριακή και ξανά την επόμενη εβδομάδα. Είναι πάρα πολλά παιχνίδια, οπότε επικεντρώνομαι σε καθένα ξεχωριστά κάθε φορά. Νομίζω ότι είναι καλύτερα έτσι, γιατί αν σκέφτεσαι ότι κερδίσαμε αυτό το παιχνίδι, αλλά και οι άλλοι κέρδισαν το δικό τους, βάζεις παραπάνω πίεση στον εαυτό σου και αυτό δεν είναι καλό”. 

Πλησιάζουμε προς τέλος, η πρόβλεψη σου για το Final Four.

“Θα πω σίγουρα Μπαρτσελόνα, όχι επειδή παίζω εδώ, αλλά γιατί το πιστεύω πραγματικά. Η Χάποελ Τελ Αβίβ παίζει πολύ καλά και έχει μια πραγματικά σταθερή ομάδα. Σίγουρα η Φενέρμπαχτσε. Και θα πω επίσης τη Μονακό. Νομίζω ότι έχουν μια πολύ σταθερή ομάδα. Ξέρω ότι αντιμετωπίζουν δυσκολίες αυτή τη στιγμή με τα οικονομικά θέματα αλλά έχουν σταθερή ομάδα.”

Πώς και πού φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;

“Θα δουλεύω ως αθλητικός ψυχολόγος. Ξέρω πώς να λειτουργώ σε αυτόν τον τομέα, έχω συναναστραφεί με ειδικούς στον τομέα αυτό και ξέρω πώς πρέπει ξεκινάς πρώτα από τον άνθρωπο και μετά να τον αντιμετωπίζεις ως αθλητή. Τελειώνω τις σπουδές μου φέτος στην ψυχολογία. Σκοπεύω να ζήσω στην πόλη μου, το Σαν Σεμπαστιάν, να έχω εκεί το γραφείο μου και να είμαι με την οικογένειά μου όσο περισσότερο μπορώ, γιατί έχω χάσει τόσα πολλά όλα αυτά τα χρόνια λόγω των ταξιδιών.”

Και για να κλείσουμε, ποια εινα η πιο χαρούμενη ανάμνηση σου ως παίκτης; 

“Όταν ήμουν 16, κερδίσαμε με την σχολικη ομάδα στο Ισπανικό Πρωτάθλημα Λυκείων και ο πατέρας μου ήταν ο προπονητής. Το αστείο είναι ότι στο σχολείο μας δεν είχαμε καν γήπεδο μπάσκετ, αλλά όλα τα παιδιά του σχολείου παίζαμε μαζί στον ίδιο μπασκετικό σύλλογο, οπότε γνωριζόμασταν. Δεν είχαμε όμως προπονητή, οπότε ρώτησα τους συμπαίκτες μου: “Τι θα λέγατε αν ο πατέρας μου ήταν ο προπονητής;” Ο πατέρας μου ήταν προπονητής γυναικείας ομάδας μπάσκετ και εκεί γνώρισε τη μητέρα μου. Και όλοι είπαν: “Εντάξει, τέλεια, ξέρει μπάσκετ και μας ξέρει, οπότε γιατί όχι;”. Πήγαμε στο τουρνουά χωρίς καμία προπόνηση και κερδίσαμε όλα τα παιχνίδια. Κερδίσαμε το τουρνουά και κατακτήσαμε το πρωτάθλημα. Ηταν ξεχωριστό γιατί στην Ισπανία υπάρχουν δύο σχολεία πολύ γνωστά που κερδίζουν κάθε χρόνο, και εκείνη τη χρονιά τα νικήσαμε. Και αυτή είναι η καλύτερη μου ανάμνηση, γιατί κέρδισα μαζί με τον πατέρα μου.”