Εθνική μπάσκετ, προκριματικά Mundobasket 2027: Όχι άλλο τρίποντο, όχι άλλο ρεζιλίκι

Χάσαμε, αλλά δεν χάθηκε κι ο κόσμος, καλά το είπε ο Βασίλης Σπανούλης…

Μας νίκησε δικαίως το Μαυροβούνιο κι ας είχαμε στο ρόστερ μας 7+1 παίκτες που αγωνίζονται στην Ευρωλίγκα: Aπό τον τροφοδότη-λογαριασμό του Παναθηναϊκού ο Ντίνος Μήτογλου, ο Νίκος Ρογκαβόπουλος, ο (μοιραίος στο τελευταίο σουτ) Βασίλης Τολιόπουλος, ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης, από τον Ολυμπιακό ο αφοσιωμένος αρχηγός, μηδέποτε απών και παθιασμένος Κώστα Παπανικολάου, ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης και ο Όμηρος Νετζήπογλου και από τον Άρη ο Κώστα Αντετοκούνμπο!

Ναι, το ξέρω, ότι ο Άρης δεν αγωνίζεται στην Ευρωλίγκα, αλλά στο EuroCup, ωστόσο ο λεγάμενος δικαιούται ευφήμου μνείας αφενός διότι τις προηγούμενες τρεις σεζόν φορούσε τις φανέλες του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού και αφετέρου επειδή ήταν ο πιο ζωηρός και ο ολιγότερο ατζαμής παίκτης της Εθνικής.

Σπολλάτη του!

Το “Όχι τρίποντο” του Συρίγου

Στο μεταξύ συνειδητοποιώ ότι για κάποιον περίεργο λόγο, στα δυο τελευταία ματς στα οποία η Εθνική έχει αντιμετωπίσει το Μοντενέγκρο το ποσοστό της στα τρίποντα είναι να το κλαιν’ οι ρέγκες!

Στις 14 του περασμένου Αυγούστου στον φιλικό αγώνα στην Πυλαία η ελληνική ομάδα βάρεσε 5/35 (και μάλιστα εκκίνησε με 0/16), χθες έριξε 5/35, το όλον 11 στα 69!

Εάν ζούσε ο συχωρεμένος ο Φίλιππος Συρίγος και περιέγραφε αυτόν τον αγώνα, θα μπορούσε κάλλιστα να επαναλάβει μια από τις εμβληματικές ατάκες του στον τελικό του EuroBasket 1987, στις 14 Ιουνίου του 1987…

Θα ξαναφώναζε με τη γρατζουνισμένη από την ένταση φωνή του «Όχι τρίποντο»: τότε βεβαίως το είπε μετά τις δυο εύστοχες βολές του Αργύρη Καμπούρη, για να μη φάμε τρίποντο από τον Σεργκέι Γιοβάισα, αλλά χθες θα το φώναζε μπας και σταματήσουμε να βαράμε ασυστόλως από τα 6.75μ. και να επιλέξουμε πιο λελογισμένες επιθέσεις.

Ο άλλος τρόπος του Σπανούλη

Συμφώνησε με αυτό και ο Σπανούλης, ξέρει άλλωστε τι τού γίνεται: το είπε φόρα παρτίδα στην επιγενόμενη συνέντευξη Τύπου ότι «έπρεπε να πατήσουμε πιο πολύ μέσα στο βαμμένο, να παίξουμε με περισσότερες διεισδύσεις, να επιτεθούμε στα close-out και να αναγκάσουμε την άμυνα τους να κινηθεί και όχι να οχυρωθεί και να μας προκαλεί να σουτάρουμε».

Έπρεπε, το δίχως άλλο, αλλά στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα!

Χθες επίσης πέσαμε και στην κέντα των ριμπάουντ (με 33 έναντι 44), με αποτέλεσμα τα 13 κλεψίματα, η δεδομένη αμυντική διάθεση και τα 20 λάθη των Μαυροβούνιων να μην αποδειχθούν οι αναγκαίες και ικανές συνθήκες για τη νίκη.

Ο μη γένοιτο!

Ασφαλώς είναι κακό πράγμα αυτή η ήττα σε μια ημέρα με ιδιαίτερη βαρύτητα (λόγω της αθρόας προέλευσης του κόσμου και της ανακοίνωσης της χορηγίας της Cosmote Telekom), αλλά θα είναι χειρότερο εάν –ο μη γένοιτο-επαναληφθεί μεθαύριο στην Ποντγκόριτσα…

Ελπίζω ότι δεν θα συμβεί αυτό και η Εθνική θα επιστρέψει με τη νίκη από τη γενέτειρα του Νίκολα Μίροτιτς, του Ρέφικ Σαμπανάζοβιτς και του Ντέγιαν Σαβίσεβιτς, η οποία παρεμπιπτόντως είναι αδελφοποιημένη με τη Νάουσα!

Ελπίζω δηλαδή ότι η Εθνική θα διορθώσει τα λάθη της, θα παίξει σωστότερα, θα διαβάσει καλύτερα τις φάσεις και θα επιστρέψει στο δρόμο της αρετής, με το βλέμμα στα «παράθυρα» του Ιουλίου και στα «σταυρώματα» της επόμενης φάσης, με θέα το Κατάρ…

Το γλίστρημα και το floater

Ελπίζω επίσης ότι μεθαύριο δεν θα μας τύχουν και πάλι οι χθεσινές αναποδιές, πέρα από την κακή εμφάνιση: δεν θα ξαναβάλει ανάποδο λέι απ ο Χατζιμπέγκιτς, δεν θα γλιστρήσει ο Μήτρου-Λονγκ (που πάντως εξιλεώθηκε στο αμέσως επόμενο κλικ εκμαιεύοντας το επιθετικό φάουλ του Ντρόμπνιακ) και κυρίως –εάν είναι γραφτό το ματς να κριθεί στα ύστερα του-δεν θα αστοχήσει στο floater μετά το fake screen που πήρε ο Τολιόπουλος.

Δεν διανοούμαι καν ότι η ομάδα η οποία στις 14 του περασμένου Σεπτεμβρίου ξόρκισε τους δαίμονες που την κατέτρυχαν επί 16 συναπτά έτη και επέστρεψε στο βάθρο, θα λάμψει δια της απουσίας του από το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Δεν γίνεται αυτό: δεν γίνεται και δεν θα γίνει…

Η αλήθεια του Σπανούλη και το βούκινο του Αταμάν

Γίνεται όμως –και για την ακρίβεια, εξακολουθεί να γίνεται εδώ και εννέα χρόνια-κάτι άλλο που δεν είναι και πολύ φυσιολογικό, ούτε τίμιο, ούτε και ωφέλιμο, τουναντίον αποτελεί κόλαφο για το μπάσκετ που γίνεται ρεζίλι των σκυλιών!

Ο Σπανούλης είπε μια μεγάλη αλήθεια που βεβαίως είναι οφθαλμοφανής: «Οι παίκτες που δεν αγωνίζονται πολύ στις ομάδες τους, έρχονται στην Εθνική χωρίς να έχουν ρυθμό, δεν τους βγαίνουν διάφορες φάσεις, όπως λόγου χάρη τα περάσματα και η επιθυμία τους να προσφέρουν και να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους, γίνεται μπούμερανγκ»

Αυτή είναι η μία όψη του προβλήματος, όσο για τη δεύτερη αυτή την έκανε βούκινο ο Εργκίν Αταμάν, ν’ αγιάσει το στόμα του!

Έχει απόλυτο δίκιο ο προπονητής του Παναθηναϊκού ο οποίος ούτως ή άλλως διαβιώνει στα γήπεδα έχοντας λυμένη τη ζώνη του…

Χθες, μετά τη νίκη της Τουρκίας επί της Σερβίας στο Βελιγράδι ο προπονητής του Παναθηναϊκού ρωτήθηκε για ποιο λόγο, σε αντίθεση με το modus lavorandi του, παρέμεινε ήρεμος στον δραματικό επίλογο της αναμέτρησης και η απάντηση του ήταν όλα τα λεφτά, γι αυτό την αναδημοσιεύω αυτούσια…

“Ευχαριστώ τις διοικήσεις της FIBA και της EuroLeague γι’ αυτό το γελοίο καλαντάρι. Μας αναγκάζουν να εκπροσωπούμε τις ομάδες μας κάτω από αυτές τις συνθήκες. Ήμουν κουρασμένος, οι παίκτες ήταν κουρασμένοι, όλο αυτό είναι γελοίο. Εδώ και 4-5 χρόνια λέμε ότι θα υπάρξει βελτίωση και όλα χειροτερεύουν. Ήρθα μετά από μια πολύ άσχημη ήττα χθες βράδυ, ταξίδεψα με ιδιωτική πτήση και έφτασα στις δυο τα ξημερώματα, οπότε δεν ήμουν ήρεμος, ήμουν απλώς κουρασμένος”! 

Η ταλαιπωρία και η σκασίλα

Ο Αταμάν, ο Σπανούλης, όλοι οι προπονητές και οι παίκτες που είναι διπλοθεσίτες (στις Εθνικές και στις ομάδες της Ευρωλίγκας) είναι κουρασμένοι, μπαϊλντισμένοι και (δικαιούνται επίσης να είναι και) θυμωμένοι…

Ο Αταμάν κοουτσάρισε τον Παναθηναϊκό το βράδυ της Πέμπτης στο Μαρούσι και χθες πήγε στο Βελιγράδι, ενώ ο Σπανούλης από το Μόντε Κάρλο ήρθε άρον άρον στην Αθήνα: ήταν κι οι δυο κιόλας χαμένοι και σκασμένοι, οπότε πέρα από την ταλαιπωρία είχαν να διαχειριστούν και τη σκασίλα τους!

Οι ηγήτορες του μπάσκετ όμως αγρόν αγοράζουν από το 2017 και εντεύθεν, με το επιχείρημα ότι «πρέπει να βγει το καλαντάρι».

Να βγει το καλαντάρι, δεν λέω, χώρια που όλοι γουστάρουμε να βλέπουμε τις Εθνικές μας όχι μόνο τα καλοκαίρια, αλλά και μεσούσης της σεζόν, όπως επίσης μας αρέσει να παρακολουθούμε και τις ομάδες μας στην Ευρωλίγκα και αλλαχού.

Έχουμε γίνει ρεντίκολο

Έτερον, εκάτερον όμως: άλλο πράγμα το τι γουστάρουμε και άλλο το πώς μπορούν να συνδυασθούν οι διοργανώσεις που μάλιστα καβαλάνε η μία πάνω στην άλλη και προφανώς όλη αυτή η σύγχυση δεν αποβαίνει προς όφελος του μπάσκετ.

Όπως κι αν λογίζεται το μπάσκετ, είτε ως παιχνίδι, είτε ως δουλειά, είτε ως προϊόν, η κατάσταση που επικρατεί όχι μόνο ζημιώνει το άθλημα σε όλη τη γκάμα του, αλλά το κάνει ρεντίκολο!

Πάλι καλά που αυτή τη φορά δεν έπεσε ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός πάνω στην Εθνική, όπως έχει συμβεί κάμποσες φορές στο παρελθόν με αποτέλεσμα να χάνεται η μπάλα.

Στο τέλος της ημέρας πάντως ό,τι κι αν συμβαίνει όσοι διακονούν (και όχι βεβαίως με το αζημίωτο) το μπάσκετ θα βρίσκουν κάποιες ευκαιρίες να ξεφύγουν από την ασφυκτική πίεση, να αποδεικνύουν ότι δεν είναι ελέφαντες.

Ο κάθε αθλητής ή προπονητής δεν πρέπει επίσης να θεωρείται –όπως γράφει σε ένα στοχαστικό δοκίμιο του για τον αθλητισμό ο Ουμπέρτο Έκο- “ένα τέρας, ο άνθρωπος που γελά, η γκέισα με το πιεσμένο και ατροφικό πόδι”!

“Μπαμπά που θα πάμε να φάμε;”

Το γράφω αυτό με αφορμή τη σκηνή η οποία εκτυλίχθηκε στο τέλος του χθεσινού αγώνα στη Sunel Arena, όπου βγαίνοντας από τα αποδυτήρια, ο Σπανούλης έπεσε πάνω στη φαμίλια του: τον περίμεναν με ανυπομονησία η γυναίκα και τα έξι παιδιά του για να τον αγκαλιάσουν, να τον φιλήσουν, ίσως και να τον παρηγορήσουν για την ήττα…

Τον ρώτησα λίγα λεπτά αργότερα τι του είπαν και μού άρεσε διότι εκείνη τη στιγμή διαχώρισε τον Σπανούλη από τον Βασίλη, τον προπονητή από τον άνθρωπο, τον θρύλο του μπάσκετ από τον σύζυγο και τον πατέρα…

“Με ρώτησαν πού θα πάμε να φάμε” αποκρίθηκε γελώντας!

Η φέτα του Βάρναλη, ο Χορν, το νέκταρ και η αμβροσία

Είναι αυτές οι μικρές ή μεγάλες ανθρώπινες ιστορίες, το δίχως άλλο…

Παρεμπιπτόντως μια από τις πιο ωραίες τέτοιες ιστορίες είχε διηγηθεί κάποτε ο ηθοποιός Δημήτρης Χορν ο οποίος ακολούθησε μια μέρα τον λογοτέχνη Κώστα Βάρναλη και έμεινε με το στόμα ανοιχτό όταν τον είδε να μπαίνει σε ένα μπακάλικο και να αγοράζει μερικά δράμια φέτα.

Απόρησε τότε ο Χορν επειδή ο Βάρναλης έτρωγε φέτα, ίσως επειδή πίστευε ότι τέτοιοι πνευματικοί άνθρωποι τρέφονταν- όπως και οι Θεοί του Ολύμπου-με νέκταρ και αμβροσία!