Είκοσι χρόνια χωρίς τον Φερνάντο Μαρτίν
Συμπληρώθηκαν την Πέμπτη είκοσι χρόνια από τον θάνατο του Φερνάντο Μαρτίν σε ηλικία 27 ετών
Ο συμπαίκτης του στη Ρεάλ Μαδρίτης και την εθνική Ισπανίας, Χουάν Αντόνιο Κορμπαλάν έγραψε σχετικό άρθρο στην εφημερίδα “Marca”: ”
Ήταν ένας άντρας γεμάτος πάθος και ένας επαγγελματίας, πιο ανθρώπινος από επαγγελματίας, με μία ωριμότητα που δεν ταίριαζε στην ηλικία του. Ένα νέο και ώριμο μυαλό, μέσα σε ένα μεγάλο σώμα γεμάτο ορμή, με το οποίο μπορούσε να καλύψει οποιαδήποτε έλλειψη.
Συγκεκριμένα ο παλαίμαχος αθλητής θυμάται για την τρίτη του Δεκέμβρη 1989: ” Ήμουν στην πόρτα του “παλάθιο ντε λος ντεπόρτες”. Είχα πάει με τον γιο μου και την μητέρα μου. Ήταν γύρω στις πέντε το απόγευμα και οι πόρτες ήταν κλειστές”.
“Καθίσαμε σε μία καφετέρια απέναντι για να πιούμε έναν καφέ μέχρι ν’ ανοίξουν οι πόρτες και ακούγαμε το ραδιόφωνο. Τότε, ακούσαμε πως ο Φερνάντο είχε σκοτωθεί. Μείναμε παγωμένοι
“. Εκείνο το βράδυ, η Ρεάλ είχε αγώνα με την “CAI”, αλλά ο Φερνάντο Μαρτίν δεν βρέθηκε στο παρκέ για το τζάμπολ.
Στη “Μarca” κατέθεσαν σήμερα τις δυσάρεστες αναμνήσεις τους από εκείνη την αποφράδα ημέρα, άνθρωποι του μπάσκετ:
Ο άνθρωπος που διατέλεσε τεχνικός και γενικός διευθυντής της Ρεάλ Μαδρίτης, καθώς και Ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής Ισπανίας, Λόλο Σάινθ, θυμήθηκε: ” Τότε ήμουν ο γενικός διευθυντής της Ρεάλ Μαδρίτης, ήμουν στο σπίτι έτοιμος να φύγω, όταν χτύπησε το τηλέφωνο και μου είπαν πως είχε γίνει ένα πολύ σοβαρό ατύχημα στην Μ-30 και ότι στο αυτοκίνητο ίσως να επέβαινε και ο Φερνάντο. Έμεινα στήλη άλατος”.
“Όταν η τραγωδία επιβεβαιώθηκε, ήθελα να πάω να συμπαρασταθώ στην οικογένειά του, αλλά έπρεπε να πάω στο γήπεδο για να ηρεμήσω τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Όλοι οι παίκτες ήταν συντετριμένοι. Αυτό που αισθάνθηκα δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα άλλο που έχω νιώσει μέσα στον αθλητισμό. Ήταν μία από τις πιο δύσκολες στιγμές στη ζωή μου, χωρίς αμφιβολία
“.
Τον Μαρτίν δεν ξεχνά ο Ομοσπονδιακός τεχνικός της παγκόσμιας πρωταθλήτριας και πρωταθλήτριας Ευρώπης, Σέρτζο Σκαριόλο: ” Θυμάμαι πως ήταν Κυριακή και είχα αγώνα για το ιταλικό πρωτάθλημα. Τότε, ήμουν στη Σκαβολίνι. Δεν θυμάμαι τον αντίπαλο, αλλά το ότι με το που τέλειωσε η αναμέτρηση ο εκπρόσωπος Τύπου μας ενημέρωσε πως ο Φερνάντο Μαρτίν είχε σκοτωθεί σε αυτοκινητικό δυστύχημα”.
“Ήταν πολύ σκληρό. Στην ομάδα μου υπήρχαν παίκτες που είχαν παίξει αντίπαλοί του τόσο σε ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις ή τον είχαν αντιμετωπίσει με τις Εθνικές ομάδες. Ακόμη έχω μπροστά στα μάτια μου την εικόνα του προσώπου των Άριο Κόστα και Βάλτερ Μανίφικο. Είχαν συντριβεί
“.
Ο νυν τεχνικός της Ρεάλ Μαδρίτης, Έτορε Μεσίνα, δεν ξεχνά εκείνη τη μέρα: ” Θυμάμαι πως εκείνη την ημέρα υπήρχε αγωνιστική δράση. Η είδηση έφτασε τη νύχτα στην Ιταλία. Με πήραν τηλέφωνο άνθρωποι από το περιοδικό “Superbasket”. Ήμουν στην Μπολόνια κι εκείνο τον χρόνο συμμετείχαμε στο “Recopa” με τη Ρεάλ Μαδρίτης να είναι το φαβορί. Στην Ιταλία η είδηση προκάλεσε μεγάλη θλίψη και ήταν ένα πολύ δυνατό χτύπημα“.
Ο Νάτσο Αθόφρα σχολίασε: ” Όταν πέθανε, κοιμόμουν για μεσημέρι, αφού το βράδυ είχα αγώνα. Το έμαθα από την οικογένειά μου που το άκουσαν από στα ΜΜΕ και μου τηλεφώνησαν κατευθείαν. Ήταν μεγάλο το σοκ. Δεν τον γνώριζα προσωπικά, αλλά τον είχα δει ν’ αγωνίζεται πολλές φορές στην Εστουντιάντες. Ήμουν απ’ αυτούς που έπαιρναν το σάντουιτς τους και ήταν πάντα στο γήπεδο για να τον δουν να παίζει“.
Ο Χόρχε Γκαρμπαχόσα είπε: ” Ήταν ένα τεράστιο σοκ. Θυμάμαι ακριβώς τι έκανα τότε, όταν έμαθα τον θάνατό του. Τρώγαμε με την οικογένεια στο σπίτι, τελειώναμε και μετά ετοιμαζόμασταν να παρακολουθήσουμε τον αγώνα στην τηλεόραση, νομίζω ήταν απέναντι στην CAI. Τότε, άρχισαν οι ειδήσεις και μείναμε άναυδοι. Για μένα ήταν είδωλο και ξαφνικά συνειδητοποίησα πως ακόμη και οι μύθοι μια μέρα τελειώνουν, ότι και οι μύθοι είναι ανθρώπινοι. Κατάλαβα πως και οι ήρωες είναι τρωτοί. Ήταν μία αξέχαστη ημέρα, αλλά με τον κακό τρόπο“.
Τέλος, ο Φελίπε Ρέγιες, που ήταν πολύ μικρός τότε, σχολίασε: ” Δεν μπορώ να ανακαλέσω μνήμες από την εποχή που αγωνιζόταν. Μόνο εικόνες από την τηλεόραση όταν είχα μεγαλώσει κι εκείνος δεν υπήρχε πια. Θυμάμαι, όμως πολύ καλά την ημέρα που πέθανε. Ήμουν 9 ετών και δεν είχα δώσει μεγάλη σημασία σε αυτό που είχε συμβεί. Ήταν απόγευμα Κυριακής και έπαιζα ποδόσφαιρο στην αυλή του σχολείου μου. Όταν έφτασα σπίτι, οι γονείς μου ήταν θλιμμένοι βλέποντας την είδηση για το δυστύχημα στην τηλεόραση“.