Δελημπαλταδάκης: “Δεν πιστεύω σε μια Ομοσπονδία που λειτουργεί με επιθετικότητα, πιστεύω σε μια που κρατά τους ανθρώπους του μπάσκετ κοντά της”

“Το ελληνικό μπάσκετ αποτελεί έναν χώρο με μεγάλη ιστορία, σημαντικές επιτυχίες και ανθρώπους που διαχρονικά έχουν προσφέρει πολλά. Πιστεύω βαθιά ότι η πρόοδός του απαιτεί συνεργασία, διάλογο, διαφάνεια, αξιοκρατία και ουσιαστική συμμετοχή όλων όσοι έχουν εκλεγεί για να το υπηρετούν.
Κατά την πρώτη μου θητεία στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΟΚ, είχα την ευκαιρία να συμβάλω ενεργά σε σημαντικές πρωτοβουλίες για την αναβάθμιση των εθνικών πρωταθλημάτων, ιδιαίτερα στη δημιουργία της Elite League, αλλά και σε μεταρρυθμίσεις όπως η χειμερινή μεταγραφική περίοδος, το διπλό δελτίο, οι θυγατρικές ομάδες και η αλλαγή της διοργάνωσης του Κυπέλλου Ελλάδας.

Ήταν μια περίοδος δημιουργίας, συνεργασίας και προσωπικής προσπάθειας, μέσα από την οποία επιδίωξα να προσφέρω ουσιαστικά στο άθλημα και στα σωματεία του.
Από την πρώτη στιγμή πορεύτηκα ως ανεξάρτητος, χωρίς παραταξιακές δεσμεύσεις και προσωπικές εξαρτήσεις, με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον του ελληνικού μπάσκετ.

Η εμπιστοσύνη που μου έδειξαν τα σωματεία για δεύτερη συνεχόμενη φορά, μάλιστα με αυξημένο αριθμό ψήφων σε σχέση με την πρώτη μου εκλογή, αποτελεί για εμένα ιδιαίτερη τιμή, αλλά και ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη.

Ακριβώς απέναντι σε αυτή την εμπιστοσύνη αισθάνομαι σήμερα την υποχρέωση να τοποθετηθώ δημόσια.

Κατά τη νέα διοικητική θητεία, διαπιστώνω ότι η συμμετοχή μου στο Διοικητικό Συμβούλιο δεν έχει συνοδευτεί από αρμοδιότητες ή δυνατότητες παρέμβασης που θα επέτρεπαν την ουσιαστική αξιοποίηση της εμπειρίας, των γνώσεων και της διάθεσής μου να προσφέρω.

Η ανεξάρτητη στάση που επέλεξα να διατηρήσω κατά την εκλογική διαδικασία έχει διαμορφώσει ένα πλαίσιο περιορισμένης συμμετοχής μου στις διοικητικές πρωτοβουλίες και στη διαμόρφωση των αποφάσεων.

Δεν επιθυμώ να αξιολογήσω προθέσεις ούτε να αποδώσω προσωπικές ευθύνες. Θεωρώ, όμως, ότι η δημοκρατική λειτουργία ενός συλλογικού οργάνου δεν μπορεί να εξαντλείται στην αριθμητική υπεροχή της πλειοψηφίας. Απαιτεί σεβασμό, διάλογο και πραγματική δυνατότητα συμμετοχής όλων των εκλεγμένων εκπροσώπων, ακόμη και όταν εκφράζουν διαφορετικές απόψεις.

Θέλω, όμως, στο σημείο αυτό να μιλήσω και λίγο πιο προσωπικά.

Η συμμετοχή μου σε όλη αυτή την προσπάθεια αποτέλεσε για εμένα ένα είδος ψυχοθεραπείας, μια διέξοδο από προσωπικά προβλήματα και δυσκολίες που αντιμετωπίζω τα τελευταία χρόνια.
Ό,τι έκανα, το έκανα με μεράκι και αγάπη για το άθλημα που υπηρετώ από τις 15 Απριλίου 1981. Χωρίς κανένα οικονομικό όφελος, πέρα από την παραχώρηση ενός αυτοκινήτου από την ΕΟΚ.

Και φυσικά, δεν μπορώ ούτε θέλω να αρνηθώ ότι, σε κάποια στιγμή της θητείας μας, ο πρόεδρος, κ. Λιόλιος, με βοήθησε και σε προσωπικό επίπεδο. Το αναγνωρίζω και το αναφέρω δημόσια, γιατί θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε δίκαιοι και ειλικρινείς, ακόμη και όταν υπάρχουν διαφωνίες.

Έχοντας διανύσει μια πορεία 45 ετών στον χώρο του μπάσκετ και έχοντας περάσει από σχεδόν όλα τα στάδια και τις πλευρές του αθλήματος, έχω καταλήξει σε μια βαθιά προσωπική πεποίθηση:

Η Ομοσπονδία πρέπει να αποτελεί μια μεγάλη αγκαλιά για όλους τους ανθρώπους του ελληνικού μπάσκετ.

Για τα σωματεία, τους παράγοντες, τους αθλητές, τους προπονητές, τους διαιτητές και όλους όσοι αγαπούν και υπηρετούν το άθλημα.

Κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται ξένος ή απέναντι στην Ομοσπονδία.

Ακόμη και όταν κάποιος κάνει λάθος, ξεφεύγει από τα όρια ή συμπεριφέρεται λανθασμένα, πιστεύω ότι η πρώτη μας επιλογή πρέπει να είναι ο διάλογος, η συνεννόηση και η προσπάθεια να τον βοηθήσουμε να καταλάβει και να διορθώσει το λάθος του.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχουν κανόνες και συνέπειες. Σημαίνει, όμως, ότι πρέπει να εφαρμόζονται με δικαιοσύνη, ψυχραιμία και σεβασμό.

Δεν πιστεύω σε μια Ομοσπονδία που λειτουργεί με επιθετικότητα, δημιουργεί αντιπαραθέσεις ή απομακρύνει ανθρώπους. Πιστεύω σε μια Ομοσπονδία που ενώνει, ακούει, συμβουλεύει και κρατά τους ανθρώπους του μπάσκετ κοντά της.

Γιατί η πραγματική δύναμη μιας Ομοσπονδίας δεν βρίσκεται στον φόβο που μπορεί να προκαλέσει, αλλά στην εμπιστοσύνη, στον σεβασμό και στην αγάπη που μπορεί να εμπνεύσει.

Το τελευταίο διάστημα, τα δημοσιεύματα, οι υποθέσεις που απασχολούν την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού και οι δικαστικές διαδικασίες που σχετίζονται με πρόσωπα και σωματεία του χώρου έχουν δημιουργήσει ένα ιδιαίτερα απαιτητικό θεσμικό περιβάλλον για το ελληνικό μπάσκετ.

Χωρίς να προκαταλαμβάνω οποιαδήποτε δικαστική ή θεσμική κρίση και χωρίς να αποδίδω ευθύνες που δεν έχουν αποδειχθεί, θεωρώ ότι οι συνθήκες αυτές απαιτούν σοβαρότητα, διαφάνεια, υπευθυνότητα και σαφή ενημέρωση.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, έχω επιλέξει, στο παρόν στάδιο, να μην παρίσταμαι στις συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΟΚ.

Πρόκειται για μια προσωπική, συνειδητή θεσμική στάση, η οποία δεν αποτελεί παραίτηση από την ιδιότητά μου ως μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου ούτε προδικάζει τις μελλοντικές μου αποφάσεις.

Παράλληλα, θεωρώ απαραίτητο να διευκρινίσω ότι δεν πρέπει να θεωρείται πως έχω συμμετάσχει, συμφωνήσει ή εγκρίνει αποφάσεις και επιλογές στις οποίες δεν έλαβα μέρος ή για τις οποίες δεν έχω εκφράσει τη θέση μου. Η διευκρίνιση αυτή αφορά αποκλειστικά την πραγματική θεσμική μου συμμετοχή και δεν αποτελεί κρίση για τη νομιμότητα ή τη σκοπιμότητα των συγκεκριμένων αποφάσεων.
Η στάση μου δεν αποτελεί προσωπική αντιπαράθεση με κανέναν, ούτε αποσκοπεί στη δημιουργία εντυπώσεων.

Δεν διεκδίκησα ποτέ αξιώματα ως προσωπικό αντάλλαγμα και δεν πρόκειται να διαπραγματευτώ την ανεξαρτησία της άποψής μου για οποιαδήποτε θέση.

Γνωρίζω, ως προσωπικότητα, ποια είναι η θέση μου στον χώρο του μπάσκετ και έχω το “γνώθι σαυτόν”.

Δεν έχω ανάγκη να αποδείξω την αξία μου μέσα από τίτλους και αξιώματα. Αυτό που εξακολουθώ να θέλω είναι να μπορώ να προσφέρω ουσιαστικά, όπως έκανα όλα αυτά τα χρόνια.

Πάνω απ’ όλα, αισθάνομαι την ανάγκη να απευθυνθώ στα σωματεία που με τίμησαν με την ψήφο τους για δεύτερη συνεχόμενη φορά.

Τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, αλλά κυρίως τους οφείλω την αλήθεια.

Με εξέλεξαν για να εκπροσωπώ τη φωνή τους, να υπερασπίζομαι τα συμφέροντά τους και να συμβάλλω στην ανάπτυξη του ελληνικού μπάσκετ.

Αυτή την εντολή εξακολουθώ να θεωρώ ύψιστη ευθύνη μου. Οφείλω, όμως, να τους πω ότι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί σήμερα το Διοικητικό Συμβούλιο δεν μου παρέχει, μέχρι στιγμής, τη δυνατότητα να ασκήσω τον θεσμικό μου ρόλο στον βαθμό που θεωρώ αναγκαίο.

Θα συνεχίσω να υπερασπίζομαι τη διαφάνεια, την ισοτιμία, την αξιοκρατία και το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να εκφράζει ελεύθερα και υπεύθυνα τη γνώμη του.

Γιατί η ανεξαρτησία δεν είναι αδυναμία και η διαφορετική άποψη δεν είναι εμπόδιο. Είναι στοιχεία απαραίτητα για την υγιή λειτουργία κάθε δημοκρατικού θεσμού.

Η ΕΟΚ δεν ανήκει σε πρόσωπα, παρατάξεις ή διοικήσεις. Ανήκει στα σωματεία της και υπηρετεί το ελληνικό μπάσκετ.

Και θέλω να κλείσω με κάτι πολύ απλό, αλλά βαθιά προσωπικό.

Στον χώρο του ΜΠΑΣΚΕΤ, όσοι ασχολούμαστε καθημερινά με την «καψούρα» μας, δεν είμαστε πάνω από 500 άνθρωποι.

Γνωριζόμαστε σχεδόν όλοι μεταξύ μας. Έχουμε συνεργαστεί, έχουμε διαφωνήσει, έχουμε τσακωθεί, έχουμε χαρεί και έχουμε στενοχωρηθεί μαζί.

Αξίζει, λοιπόν, να αφήνουμε τις διαφωνίες να μας χωρίζουν;

Πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι ΟΛΟΙ μαζί πρέπει να προχωρήσουμε.

ΟΛΟΙ μαζί να είμαστε μια παρέα.

Να μπορούμε να μιλάμε, να διαφωνούμε, να αστειευόμαστε μεταξύ μας και την επόμενη ημέρα να καθόμαστε ξανά στο ίδιο τραπέζι για το καλό του μπάσκετ.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι διοικήσεις, οι θέσεις και τα αξιώματα περνούν.

Οι ανθρώπινες σχέσεις και η αγάπη μας για το ΜΠΑΣΚΕΤ πρέπει να μένουν.

Αναστάσιος Δελημπακταδάκης

Μέλος Διοικητικού Συμβουλίου ΕΟΚ
Ανεξάρτητος εκλεγμένος εκπρόσωπος”.