Μπλατ παρουσιάσου!

Η αλήθεια είναι πως όποιος δηλώνει μπασκετόφιλος γνωρίζει καλά τον Ντέιβιντ Μπλατ, καθώς η καριέρα του και οι επιτυχίες του τον έχουν καταστήσει έναν από τους πιο πετυχημένους προπονητές της Ευρώπης. Το επικοινωνιακό του χάρισμα και οι… φοβερές ατάκες που συνηθίζει να λέει σε συνεντεύξεις Τύπου και συνεντεύξεις τον έχουν κάνει έναν από τους πλέον αγαπητούς στους δημοσιογράφους της Ευρώπης.

Το πλούσιο βιογραφικό του μπορεί να το βρει κάποιος εύκολα με μία απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο, όμως αυτό που δεν βρίσκει κάποιος τόσο εύκολα είναι τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από τον επαγγελματία. Το Euroleague Greece μίλησε με ανθρώπους που τον γνωρίζουν καλά και σας παρουσιάζει τα σημαντικότερα στοιχεία του χαρακτήρα του, ενώ στις παρακάτω γραμμές θα διαβάσετε πως από την Μασαχουσέτη και την Βοστώνη βρέθηκε να λατρεύεται στο Ισραήλ.

Ευέλικτος και προσιτός

Από τα πρώτα πράγματα που θα παρατηρήσει κάποιος όταν γνωρίσει τον Ντέιβιντ Μπλατ είναι πως πρόκειται για έναν άνθρωπο κοινωνικό που πάντα του αρέσει να βλέπει την ζωή με αισιοδοξία. Αν και αναγνωρίσιμος παραμένει πολύ προσιτός προς όλους, καθώς η άνεση στην επικοινωνία τον βοηθάει να γίνεται εύκολα αγαπητός αλλά και να κάνει… περίτεχνες ντρίπλες όταν ο συνομιλητής του γίνει περισσότερο επικριτικός απ’ όσο πρέπει.

Ένα από τα στοιχεία του χαρακτήρα του που τον έχει βοηθήσει περισσότερο στην επαγγελματική του καριέρα είναι η ευελιξία που διαθέτει στην διαχείριση δύσκολων χαρακτήρων. Γενικότερα δεν είναι από τους προπονητές που προσπαθεί να επιβάλλει στους παίκτες του τον σεβασμό αλλά θέλει να τον κερδίσει μέσα από την δουλειά και τις διαπροσωπικές σχέσεις. Η σχέση του με τους αθλητές δεν είναι η συνηθισμένη, καθώς στις προπονήσεις υπάρχει πάντα έντονο το στοιχείο της εκπαίδευσης και της διδασκαλίας. Ο Μπλατ δίνει μεγάλη έμφαση στην πρόοδο των παικτών του όχι μόνο σε μπασκετικό επίπεδο αλλά και στην μόρφωση και πάντα προτρέπει τους αθλητές να ενδιαφέρονται για την πνευματική τους πρόοδο. Αυτό το ενδιαφέρον του φαίνεται και στις ομιλίες του μετά το τέλος των προπονήσεων όπου συνηθίζει να λέει ” φύγετε από την συνήθεια του Playstation και του MTV και πάρτε στα χέρια σας ένα βιβλίο“. Αυτές οι απόψεις δεν ισχύουν μόνο για το μπάσκετ αλλά είναι στάση ζωής κάτι που φανερώνεται από όσα έχει δηλώσει σε παλαιότερη συνέντευξη του ” Αυτό που με γεμίζει σχετικά με τη δουλειά μου είναι η ικανότητα να αφήνεις το στίγμα σου, να μιλάς με μία τάξη ενός σχολείου για αξίες, παιδεία και τις καλές προοπτικές που έχεις στη ζωή σου. Αυτά τα πράγματα με κάνουν να εκτιμώ τον εαυτό μου περισσότερο“.

Ελεύθερο μπάσκετ αλλά…

Ο Ντέιβιντ Μπλατ χαρακτηρίζεται από εχθρούς και φίλους ως ένας πολύ έξυπνος προπονητής που γνωρίζει καλά το άθλημα. Ο αμερικανοϊσραηλινός τεχνικός θέλει οι ομάδες του να παίζουν γρήγορο μπάσκετ χωρίς να φλυαρούν στην επίθεση, καθώς επιδιώκει να έχει περισσότερες κατοχές από τον αντίπαλο. Του αρέσει το ελεύθερο μπάσκετ, όμως πάντα θέλει αυτό να γίνεται με κανόνες κι όχι άναρχα. Είναι από τους προπονητές που ενθαρρύνει τους παίκτες του να παίρνουν πρωτοβουλίες αφήνοντας έτσι να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους και την έμπνευση της στιγμής. Το δυνατό του σημείο είναι η άμυνα και γι’ αυτό χαρακτηρίζεται ως μετρ του είδους, καθώς διαθέτει πολλές έξυπνες ιδέες. Αρέσκεται να συνδυάζει τις man to man άμυνες με διάφορες μορφές ζώνης, ενώ φημίζεται για την Match-up zone defense. Γενικότερα από τα στοιχεία που εκτιμούν ιδιαίτερα οι αθλητές του είναι ότι πάντα τους αντιμετωπίζει δίκαια και δημοκρατικά κάτι που κάνει τη συνεργασία τους καλύτερη και ουσιαστικότερη.

Ξέρει να επιβραβεύει

Τα καλύτερα λόγια έχουν να πουν κι όσοι συνεργάστηκαν μαζί του προπονητικά. Ο Μπλατ είναι από τους προπονητές που λόγω χαρακτήρα δημιουργεί καλές συνθήκες εντός και εκτός παρκέ, ενώ είναι αρκετά ανοικτός με τους συνεργάτες του και αφήνει πάντα χώρο να ακουστεί μία δεύτερη γνώμη ή μία διαφωνία. Επιδιώκει να λαμβάνει τις απόψεις των ανθρώπων που είναι δίπλα του, όμως θέλει πάντα η κάθε άποψη να τεκμηριώνεται. Δεν φοβάται να υιοθετήσει μία ιδέα κάποιου άλλου και μάλιστα επιβραβεύει και αναγνωρίζει κάτι που βοηθά την ομάδα. Αυτά μπορεί σε πολλούς να φαίνονται φυσιολογικά και αναμενόμενα, όμως δεν είναι πολλοί οι τεχνικοί που υιοθετούν αυτό το στυλ, καθώς είτε εξαιτίας της ισχυρογνωμοσύνη τους είτε εξαιτίας ανασφάλειας προτιμούν τους συνεργάτες τους σε ρόλους πιο διεκπαιρεωτικούς.

Ο… μετανάστης Μπλατ

Ο Μπλατ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Μασαχουσέτη της Βοστώνης το 1959, όμως από το 1981 άφησε τις σπουδές του και την Αμερική με σκοπό να ζήσει και να παίξει μπάσκετ στο Ισραήλ. Ο 54χρονος τεχνικός σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει παλαιότερα στην ιστοσελίδα haaretz.com και τον δημοσιογράφο Niv Raskin είχε πει πως ” Σαν αγόρι στη Βοστώνη οι γονείς μου με πήγαιναν τα σαββατοκύριακα στη συναγωγή. Πήγαινα σε εβραϊκό σχολείο δύο φορές την εβδομάδα και στο τέλος κάθε μαθήματος μας ζητιόταν να δωρίζουμε χρήματα στο Ισραήλ. Αυτά λίγο ή πολύ συνόψιζαν όλη την επαφή που είχα με τη χώρα μέχρι τότε. Η μητέρα μου βέβαια περίμενε μία Εβραία νύφη” (μία ευχή που τελικά πραγματοποιήθηκε) λέει και συνεχίζει ” Δεν ήρθα στο Ισραήλ για σιωνιστικούς λόγους, αλλά ήμουν τυχερός γιατί στο Ισραήλ έγινα πιο πολύ Εβραίος“.

Γνωρίζει να γράφει εβραϊκά, όμως με δυσκολία καθώς ” μετανιώνω που έχασα το μάθημα εντατικών εβραϊκών που οι μετανάστες παραδοσιακά παρακολουθούν. Το λέω αυτό με μία δόση ντροπής“.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ωστόσο, παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο βρέθηκε να μένει μόνιμα στο Ισραήλ. ‘Όντας στο Κολέγιο του Πρίνσετον έπειτα από έναν αγώνα κόντρα στο Κολούμπια τον προσέγγισε ο Αμερικανός προπονητής, Bob Gonen, ο οποίος του είπε ” Δεν παίζεις τόσο άσχημα. Θα ήθελα να έρθεις μαζί μου εθελοντικά στο Ισραήλ για ένα καλοκαίρι στο Kibbutz και το Gan Schmuel και να δεις το μπάσκετ πως παίζεται εκεί“. Αν και ακούγεται περίεργο δεν αρνήθηκε ποτέ την πρόταση αλλά αντιθέτως την είδε ως μία ευκαιρία.

Την απόφαση του την είχε πάρει παρότι η μητέρα του διαφωνούσε. ” Η μητέρα μου ήθελε να συνεχίσω τις σπουδές μου πάνω στη νομική και να μην πάω στο Ισραήλ. Παρ’ όλα αυτά ήρθα και όλοι μου συμπεριφέρθηκαν πολύ θερμά. Είχα μία οικογένεια τους Levys που με φιλοξένησαν όπως μόνο οι Ισραηλινοί μπορούν“. Ένα χρόνο μετά, το 1981, ο Μπλατ επέστρεψε στο Ισραήλ αυτή τη φορά ως μέλος των ΗΠΑ για να λάβει μέρος στους Μακκαβαίους Αγώνες κατακτώντας μάλιστα το χρυσό μετάλλιο. Από την αρχή γνώριζε ότι μέσα από αυτούς τους αγώνες θα έβρισκε μία ομάδα και θα έμενε μόνιμα στο Ισραήλ κάτι που τελικά έγινε με την Μακάμπι Χάιφα να τον προσεγγίζει.

Κάποια στιγμή ο Ντέιβιντ Μπλατ είχε κληθεί να συμμετάσχει σε ένα συνέδριο για τη μετανάστευση τονίζοντας μεταξύ άλλων: ” Μπορείς να κάνεις φίλους εδώ και να περάσεις μέρες χωρίς να μιλήσει εβραϊκά ή να συνδεθείς με την γλώσσα και την κουλτούρα, όμως θα ήταν θανάσιμο λάθος να χάσεις την ευκαιρία να γίνεις μέρος της ισραηλινής κοινωνίας, να συνεισφέρεις σε αυτή και να νιώσεις Ισραηλινός. Δεν είσαι εδώ μόνο γι’ αυτά που μπορεί να σου δώσει η χώρα, αλλά κυρίως γι’ αυτά που μπορείς να δώσεις εσύ σε αυτή“.

Όπως καταλάβατε οι επιτυχίες του σε συνδυασμό με τα αισθήματα που τρέφει για την χώρα τον έχουν κάνει ένα κομμάτι της εβραϊκής κοινωνίας οπότε έτσι εξηγείται πως ένας Αμερικανός βρέθηκε να λατρεύεται ως θεός στο Ισραήλ.