Μπάνκι: “Περηφάνια, φόβος και παράπονο”

Περηφάνια, λοιπόν, για το ενδιαφέρον του Παναθηναϊκού. Παράπονο για την αγαπημένη του Σιένα που δεν έπαιξε ποτέ σε έναν τελικό φάιναλ-φορ. Ικανοποίηση για την πρώτη του χρονιά στο Μιλάνο, αλλά και το game plan του 2011 κόντρα στον Ολυμπιακό. Και φόβος; Φόβος για αυτό που είδε το 2009 στα μάτια των ανθρώπων του “τριφυλλιού”. Ο Λούκα Μπάνκι δεν έκρυψε τα συναισθήματα του σ’ αυτή τη συνέντευξη του στο Euroleague Greece.

Ο Ιταλός τεχνικός που βρέθηκε πριν από μερικές εβδομάδες στη λίστα των υποψήφιων προπονητών για τον Παναθηναϊκό, ταξίδεψε στην Αθήνα για να κάνει… αθλητικό τουρισμό. Ήρθε στη χώρα μας για να παρακολουθήσει παιχνίδια υψηλού επιπέδου. Το ματς του Ολυμπιακού με τη Μπαρτσελόνα, αλλά και το αιώνιο ντέρμπι της Παρασκευής. Το Euroleague Greece ζήτησε από τον Ιταλό τεχνικό την άποψη του για τις ελληνικές ομάδες, αλλά και το μπάσκετ γενικότερα. Δεν ήθελε πολύ η συζήτηση να πάει στο “τις πταίει” για την εθνική Ιταλίας, στην ευχάριστη έκπληξη του ακούει στο όνομα Μιλάνο και σε δύο πολύ ωραίες ιστορίες που αφορούν τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό.

Ο πρώην προπονητής της Αρμάνι Μιλάνο και της Σιένα βγάζει το καπέλο στις δύο ελληνικές ομάδες γιατί παίζουν βάσει της ταυτότητας τους, στάζει μέλι για τον πρώην παίκτη του, Ντάνιελ Χάκετ, δηλώνει ενθουσιασμένος ως θεατής, αλλά προβληματισμένος ως προπονητής για τη νέα Euroleague, αναλύει τα προβλήματα του ιταλικού μπάσκετ, χαρακτηρίζει παίκτες-κλειδιά της EA7 δυο παίκτες που δεν περίμενε κανείς να ακούσει και αναφέρεται στις διαπραγματεύσεις με τους “πράσινους” που τον έκαναν περήφανο, όπως τόνισε χαρακτηριστικά.

Πριν κλείσει τη συνέντευξη εκφράζοντας το παράπονο ότι η Σιένα (στην οποία εργάστηκε για μια 7ετία ως ασίσταντ κόουτς και ως πρώτος προπονητής) θα έπρεπε να έχει παίξει τουλάχιστον σε έναν τελικό, γύρισε τον χρόνο πίσω και διηγήθηκε δύο ανέκδοτες ιστορίες που αφορούν τους “αιώνιους”. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε στη σειρά του 2009 με τον Παναθηναϊκό, την οποία ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει ξεχωρίσει ως “τα καλύτερα παιχνίδια στην καριέρα του” στο “τριφύλλι” και στη σειρά του 2011 με τον Ολυμπιακό, στην οποία η ομάδα του δεν άλλαξε απολύτως τίποτα, αλλά κατάφερε να κερδίσει μετά από μια ήττα 49 πόντων.

Παρακολουθήσατε από κοντά το παιχνίδι Ολυμπιακός-Μπαρτσελόνα, τι εντύπωση σας άφησε ο Ολυμπιακός;

Ο Ολυμπιακός στο χθεσινό παιχνίδι ήταν εντυπωσιακός, σε ότι αφορά την δουλειά που έκανε για να επιβάλει τον δικό του ρυθμό. Έστω κι αν αυτός πήγε κόντρα στην τάση του σύγχρονου μπάσκετ που αυξάνει διαρκώς τον ρυθμό του. Επέλεξαν ένα διαφορετικό τέμπο από την αρχή. Έπαιξαν με μεγάλη ένταση και πάθος. Είχαν εκπληκτική πίεση στη μπάλα. Είτε έπαιζε η βασική πεντάδα, είτε οι αναπληρωματικοί. Η Μπαρτσελόνα δεν κατάφερε να διαχειριστεί αυτή την πίεση, κυρίως επειδή έχουν πολλούς τραυματισμούς. Ο πρώτος στόχος τους ήταν ο περιορισμός του Ράις, τον οποίο και πέτυχαν. Όλοι όμως πιστεύω ότι έπαιξαν πολύ καλή άμυνα. Τους λείπει αρκετά πιστεύω ο Πάτρικ Γιανγκ. Τους λείπει ένας τέτοιος παίκτης, με τέτοιο μέγεθος και κορμί, για να δίνει λύσεις όταν ο Μπιρτς κάθεται στον πάγκο και να διατηρεί το ίδιο επίπεδο της άμυνας όταν αλλάζουν στα pick-n-rolls.

Παρότι το σκορ ήταν χαμηλό επιθετικά ο Ολυμπιακός τα πήγε καλά. Δημιούργησε πολλά αμαρκάριστα σουτ, τα οποία απλά δεν μπήκαν. Ο Ολυμπιακός έχει τη δική του φιλοσοφία και αυτό μου αρέσει. Παίζουν το δικό τους στυλ και αυτό το στυλ μπορεί να είναι αποτελεσματικό, έστω κι αν δεν συνάδει με τη σύγχρονη τάση. Ήταν πολύ σημαντική η νίκη τους, ειδικά μετά από το άσχημο αποτέλεσμα με τη Γαλατάσαραϊ πριν από μια βδομάδα.

Σε ότι αφορά το ντέρμπι της Παρασκευής;

Ξέρουμε ότι όλα αλλάζουν σε διάστημα 48 ωρών. Διαφορετικά σχήματα, διαφορετική ατμόσφαιρα. Όλα είναι διαφορετικά. Αυτή είναι η Euroleague. Για αυτό είναι τόσο συναρπαστική: γιατί όλα αλλάζουν κάθε βδομάδα. Η εντύπωση όμως είναι θετική. Μπορεί να στερήθηκαν επιθετικών λύσεων, επειδή ο Λοτζέσκι δεν ήταν ζεστός, ή επειδή ο Πρίντεζης δεν ήταν το ίδιο αποτελεσματικός όπως σε άλλα παιχνίδια, αλλά έχουν πολύ καλούς παίκτες και είμαι σίγουρος ότι θα είναι στην 8άδα. Δεν ξέρω αν θα καταφέρουν να πάρουν το πλεονέκτημα έδρας για τα πλέι-οφς, αλλά είναι σίγουρα είναι υποψήφιοι για το φάιναλ-φορ.

Η άποψη σας για τον Παναθηναϊκό;

Δεν είναι εύκολο μια ομάδα να πάει στη Μαδρίτη και να επιδείξει τέτοια επιθετικότητα. Δεν δίστασαν να παίξουν γρήγορα και να προκαλέσουν την Ρεάλ στο αγαπημένη της παιχνίδι. Αυτό όμως είναι το στυλ τους. Το καλοκαίρι έκαναν συγκεκριμένες επιλογές και είμαι σίγουρος ότι θα παίξουν ακόμα καλύτερα. Ο Τσάβι Πασκουάλ είναι ένας πολύ έξυπνος προπονητής και ξέρει πλέον το υλικό που έχει στα χέρια του. Είμαι σίγουρος ότι θα δημιουργήσει έναν τρόπο παιχνιδιού πάνω στα δυνατά σημεία των παικτών του, βάζοντας κομμάτια της φιλοσοφίας του τα οποία είδαμε και στη Μπαρτσελόνα.

Η εμφάνιση του στη Μαδρίτη ήταν θετική, γιατί δεν ήταν ένα εύκολο παιχνίδι. Σύμφωνοι, τα καλά στατιστικά στα σουτ βοήθησαν. Δεν είναι συνηθισμένο να σουτάρει μια ομάδα με 60% από τη γραμμή. Στο τέλος, όμως, αυτό που μένει είναι μια πίκρα. Έχασαν μια πολύ καλή ευκαιρία. Τους έλειψαν 1-2 άμυνες, ή 1-2 καλές αποφάσεις στην επίθεση για να πάρουν τη νίκη. Ο κόσμος μένει στα λάθη του Φελντέιν, αλλά νομίζω ότι είχαν μεγαλύτερη σημασία 1-2 φάσεις που δεν είχαν καλή επικοινωνία στην άμυνα και επέτρεψαν στον Γιουλ να επιτεθεί στο καλάθι.

Η απουσία του Γκιστ πόσο σημαντική είναι;

Αυτή είναι η νέα Euroleague. Αυτά ειναι τα νέα δεδομένα. Πολλά και συνεχόμενα παιχνίδια. Οπότε το ρόστερ πρέπει να έχει βάθος και να είναι όλοι οι παίκτες έτοιμοι. Ακόμη και να καλυφθούν τραυματισμοί. Πιστεύω ότι στην τελική οι ομάδες που θα πετύχουν θα είναι αυτές που κατά τη διάρκεια της χρονιάς κατάφεραν να διαχειριστούν τα προβλήματα τραυματισμών.

Δεν ξέρω αν υπάρχει κανόνας, αλλά τι έχει δείξει η εμπειρία σας; Είναι καλύτερο να παίζει μια ομάδα σε τέτοια παιχνίδια προερχόμενη από ήττα ή από νίκη;

Δεν είναι εύκολη απάντηση. Και οι δύο ομάδες έχουν λόγους για να έχουν αυτοπεποίθηση. Ακόμη κι αν κέρδισε ο Ολυμπιακός και έχασε ο Παναθηναϊκός. Κι αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που έπαιξαν. Γιατί αγωνίστηκαν με σεβασμό στην φιλοσοφία και την αγωνιστική τους ταυτότητα. Είμαι σίγουρος ότι το παιχνίδι της Παρασκευής θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν έχει σημασία ποιο αγωνιστικό στυλ σου αρέσει περισσότερο, όμως, είμαι σίγουρος ότι και οι δύο ομάδες θα προσπαθήσουν με όλες τους τις δυνάμεις να κάνουν το δικό τους παιχνίδι. Αυτό εύχομαι και ως φίλαθλος. Θέλω να δω τον αληθινό Παναθηναϊκό στο παρκέ. Θέλω να δω τον αληθινό Ολυμπιακό στο παρκέ.

Τι γεύση σας αφήνει ως τώρα η νέα Euroleague;

Μου αρέσει πολύ το νέο σύστημα διεξαγωγής, ειδικά από τη στιγμή που φέτος είμαι μακριά από το προσκήνιο. Μιλάω ως θεατής. Είναι εκπληκτικό. Βλέπεις συνέχεια παιχνίδια, τα γήπεδα είναι γεμάτα, τα σκορ είναι υψηλά, ο ρυθμός είναι πιο γρήγορος, το μπάσκετ καλύτερο. Και οι παίκτες είναι οι καλύτεροι. Πλέον μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι οι καλύτεροι παίκτες στην Ευρώπη αγωνίζονται στην Euroleague.

Αν με ρωτάς, όμως, ως προπονητής θα πρέπει να σου πω ότι ανησυχώ λιγάκι. Κυρίως λόγω του καλοκαιρινού προγράμματος. Οι παίκτες έχουν πολλές υποχρεώσεις: εγχώριες διοργανώσεις, ευρωπαϊκές διοργανώσεις, προκριματικά, καλοκαιρινά τουρνουα, όπως το Ευρωμπάσκετ και οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Έχουμε ξεζουμίσει τους παίκτες. Κουράζονται υπερβολικά. Δεν έχουν χρόνο ξεκούρασης. Ούτε τον χρόνο να δουλέψουν με τις ομάδες, να φτιάξουν το κορμί τους για να προφυλαχθούν από τραυματισμούς. Επίσης οι ομάδες δεν έχουν την πολυτέλεια να περιμένουν για να βρουν ρυθμό μέσα από τις προπονήσεις και τους αγώνες. Πρέπει να είναι έτοιμες από την πρώτη ημέρα, γιατί μπορεί ακριβώς την πρώτη αγωνιστική να παίζουν ένα πολύ κρίσιμο παιχνίδι για την πορεία τους.

Το Μιλάνο έχει ξεκινήσει εξαιρετικά τη σεζόν. Θεωρείται από πολλούς η έκπληξη ως τώρα της διοργάνωσης. Συμφωνείτε;

Συμφωνώ ότι παίζουν πολύ καλά. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι έκπληξη. Το δέχομαι μόνο επειδή πέρσι δεν έπαιξαν καθόλου καλά: έμειναν εκτός από την πρώτη φάση της Euroleague και αποκλείστηκαν από το Eurocup χάνοντας δύο φορές από μια ομάδα όπως η Τρέντο. Φέτος, όμως, έκαναν πολύ καλές κινήσεις το καλοκαίρι. Μεταγραφές υψηλού επιπέδου. Επένδυσαν αρκετά χρήματα και έκαναν καλές επιλογές. Το ρόστερ τους είναι ένα από τα βαθύτερα στην Euroleague. Και οι βασικοί και το second unit. Έχουν δύο πλήρεις πεντάδες και αυτός είναι κατά τη γνώμη μου ο μοναδικός τρόπος για να έχεις επιτυχία φέτος.

Όλοι ξέρουν τον Τζεντίλε, τον Καλνιέτις, τον Χίκμαν, τον Ραντούλιτσα, αλλά υπάρχουν και άλλοι δύο πολλά υποσχόμενοι παίκτες στο ρόστερ, που κατά τη γνώμη μου αποτελούν τους βασικούς λόγους του καλού ξεκινήματος της ομάδας. Ο ένας είναι ο Ρακίμ Σάντερς, ένας από τους πιο αποτελεσματικούς φόργουορντ στην Ευρώπη, που βγάζει τρομερή ενέργεια στο παιχνίδι. Ο άλλος είναι ο Αουντού Αμπάς, ο οποίος θεωρώ ότι σε λίγα χρόνια θα παίζει στην εθνική ομάδα. Έδειξε αμέσως ότι μπορεί να παίξει σ’ αυτό το επίπεδο.

Επίσης για το Μιλάνο είναι σημαντικό ότι μποροεί να προσαρμοστεί σε διαφορετικά στυλ. Μπορούν να παίξουν με ψηλό σχήμα, αλλά και small ball. Προσωπικά μου αρέσει πολύ η πεντάδα με τους Καλνιέτις, Αμπάς, Τζεντίλε, Σάντερς και ΜακΛίν, ένα σχήμα που μπορεί να παίξει με μεγάλη ενέργεια και στις δύο πλευρές του παρκέ.

Στην Ελλάδα, την Ισπανία, την Τουρκία, αλλά και τη Ρωσία παραπονιούνται για το χαμηλό επίπεδο των νέων παικτών. Ισχύει το ίδιο στην Ιταλία;

Το επίπεδο δεν είναι τόσο καλό. Οι κανονισμοί επιτρέπουν στις ομάδες να χτίσουν το ρόστερ τους γύρω από τους Αμερικάνους. Τα κορυφαία ταλέντα βρίσκονται είτε στο ΝΒΑ, είτε εκτός Ιταλίας όπως ο Μέλι, ο Ντατόμε και Χάκετ. Έχουμε κάποια φρέσκα πρόσωπα, αλλά νομίζω ότι γενικά έκανε κακό η τρελή απόφαση να απειλήσουν τις ομάδες που θα συμμετείχαν στο Eurocup. Αυτή η απόφαση γκρέμισε τις φιλοδοξίες, το πρόγραμμα και την πρόοδο τους. Δεν είμαι αισιόδοξος για το μέλλον του ιταλικού μπάσκετ. Αν και υπάρχουν παίκτες, όπως αυτοί που παίζουν στο Μιλάνο, ο Αμπάς, ο Φοντάκιο και ο Πάσκολο. Έχουμε μερικούς καλούς παίκτες, αλλά όχι τόσο πολλούς όπως στο παρελθόν.

Οι κανονισμοί της λίγκας είναι οπότε ο βασικός λόγος που η εθνική Ιταλίας δεν έχει ανακάμψει τα τελευταία χρόνια;

Είναι ένας από τους λόγους. Αυτό που μας λείπει είναι η σωστή νοοτροπία. Οι προπονητές που έχουμε είναι σπουδαίοι. Ο Πιανιτζάνι για παράδειγμα έφτιαξε μια πολύ καλή ατμόσφαιρα γύρω από την ομάδα, αλλά οι παίκτες κρίνουν τα παιχνίδια και όταν έφτασε η στιγμή να τα κρίνουν, φάνηκε ότι κάτι έλειπε. Όλοι δουλεύουν σκληρά για να γίνει ξανά σπουδαία η εθνική μας ομάδα, γιατί έχουμε μια από τις καλύτερες γενιές στην ιστορία του ιταλικού μπάσκετ. Μας λείπει όμως κάτι. Και θα πρέπει να κάνει ο καθένας έναν εσωτερικό απολογισμό. Γιατί οι παίκτες συμπεριφέρονται εκτός γηπέδου ως φίλοι, αλλά μες στο παρκέ δεν παίζουν ως αληθινή ομάδα. Πρέπει να κάνουμε έξτρα προσπάθεια για να κάνουμε αυτό το έξτρα βήμα. Αυτό ανέλαβε να κάνει ο Έτορε Μεσίνα.

Η ανάλυση είναι μέρος της δουλειάς ενός προπονητή. Εσείς έχετε αναλύσει το τι πήγε στραβά κατά τη διάρκεια της θητείας σας στο Μιλάνο;

Ασφαλώς! Είναι μέρος της δουλειά του προπονητή. Είναι μέρος παράλληλα και της προσωπικότητας μου, έστω κι αν συχνά είμαι υπερβολικά αυστηρός με τον εαυτό μου και αναλαμβάνω περισσότερες ευθύνες από ότι μου αναλογούν. Συνολικά θα πρέπει να πω ότι είμαι ικανοποιημένος. Ειδικά από τον πρώτο μου χρόνο εκεί. Κατάφερα να μεταγγίσω τη δική μου ιδέα για το μπάσκετ και τη δική μου ιδέα για το πως λειτουργεί μια ομάδα. Επίσης, καταφέραμε να δώσουμε σε μια ομάδα που είχε να κερδίσει τίτλο 19 χρόνια την σωστή νοοτροπία για να παλεύει τόσο στο ιταλικό πρωτάθλημα, όσο και στην Euroleague. Το Μιλάνο πρέπει να είναι ανταγωνιστικό, τόσο στην Ιταλία, όσο και στην Ευρώπη. Είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσει έτσι, γιατί έχει το κατάλληλο περιβάλλον και την εμπειρία για να το κάνει.

Σε ότι αφορά τη δική μου εμπειρία εκεί, παραδέχομαι ότι έκανα λάθη. Αλλά είμαι αρκετά έμπειρος για να τα διακρίνω και να απομονώσω τις δικές μου ευθύνες. Έχω μετανιώσει για μερικές λεπτομέρειες που αφορούν την δεύτερη χρονιά και οι οποίες έκριναν το μέλλον μου στην ομάδα. Θα ήθελα να έχω μείνει και τρίτη χρονιά για να τελειώσω τη δουλειά που ξεκίνησα. Αυτό όμως που με παρηγορεί είναιο ότι όλες τις ημέρες που πέρασα εκεί, τις πέρασα γνωρίζοντας ότι έδωσα τον καλύτερο μου εαυτό.

Μετά την αποχώρηση του Αργύρη Πεδουλάκη μιλήσατε με τον Παναθηναϊκό. Ήσασταν ένας από τους βασικούς υποψηφίους για τον πάγκο του Παναθηναϊκού. Τι ακριβώς έγινε τότε;

Δεν μίλησα απευθείας με τη διοίκηση. Αυτό το έκανε ο εκπρόσωπος μου. Δεν μιλήσαμε ποτέ προσωπικά. Ήξερα ότι ήμουν ένας από τους βασικούς υποψήφιους, κυρίως από τον τρόπο που αντέδρασε ο υπόλοιπος κόσμος, οι ατζέντηδες, οι δημοσιογράφοι, αλλά και άνθρωποι που ξέρουν τι συμβαίνει πίσω από το προσκήνιο, οι οποίοι προσπάθησαν να συγκεντρώσουν πληροφορίες για μένα. Με ενθουσίασε το γεγονός ότι η διοίκηση μιας ομάδας σαν τον Παναθηναϊκό σκέφτηκε εμένα. Για να σου πω την αλήθεια ένιωθα έτοιμος να αναλάβω αυτή την πρόκληση. Σε καμία περίπτωση δεν φοβήθηκα την πίεση. Έχω δουλέψει για χρόνια σε ομάδες όπως η Σιένα και το Μιλάνο, όπου και εκεί όλοι περίμεναν να κερδίζεις από την πρώτη ημέρα. Αυτό είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά κομμάτια της δουλειάς.

Τελικά προτίμησαν έναν άλλον προπονητή. Έκαναν την επιλογή ενός κορυφαίου προπονητή. Ωστόσο, μόνο και μόνο το γεγονός ότι ανταγωνίστηκα έναν σπουδαίο προπονητή και έναν καλό μου φίλο, τον Τσάβι, με έκανε λιγάκι περήφανο.

Πριν έρθει στον Ολυμπιακό ο Χάκετ, τον οποίο γνωρίζετε πολύ καλά, κουβαλούσε ένα άσχημα όνομα. Στον Ολυμπιακό έχει δείξει ακριβώς το αντίθετο. Γιατί του είχε βγει το όνομα;

Του βγήκε το όνομα γιατί αντέδρασε άσχημα στους τελικούς. Είναι ένας ξεχωριστός τύπος, με ιδιαίτερο χαρακτήρα. Δεν ταιριάζει με όλους. Είναι ένας άνθρωπος που θέλει να νιώσει αγάπη γύρω του για να μπορέσει να αποδώσει σε μια ομάδα. Είναι ένας πολύ γενναιόδωρος άνθρωπος, που θέλει να δινει το 100% – και παραπάνω αν μπορεί – για την ομάδα του. Θα πρέπει όμως να νιώσει άνετα. Καμιά φορά οι αντιδράσεις του μπορεί να φαίνονται περίεργες. Αλλά προσωπικά θα ήθελα να έχω πάντα στην ομάδα μου παίκτες σαν τον Ντάνιελ, που ταιριάζουν απόλυτα στο σύγχρονο μπάσκετ, αλλά και ανθρώπους σαν τον Ντάνιελ, που είναι έτοιμοι να δώσουν όλους τους το είναι και να βάλουν την ομάδα πάνω από τον εαυτό τους. Χρειάζεται καθοδήγηση και το ξέρω – επειδή μου το είπε – ότι όλη η διοίκηση κάνει εξαιρετική δουλειά. Το ίδιο και το προπονητικό τιμ και οι παίκτες, όπως ο Σπανούλης που είναι ο ηγέτης της ομάδας. Τον παρακολουθώ και βλέπω ότι καθημερινά ωριμάζει ολοένα και περισσότερο.

Έχετε επίσης συνεργαστεί και με τον πρώτο σκόρερ της Euroleague τον Κιθ Λάγνκφορντ…

Είναι ένας από τους αγαπημένους μου παίκτες. Και πρέπει να παραδεχτώ ότι ένα από τα λάθη μου κατά τη διάρκεια της θητείας μου στο Μιλάνο, ήταν ότι τον αφήσαμε να φύγει. Τον Κιθ τον είχαν υπογράψει πριν τον ερχομό μου. Εκείνη τη χρονιά το Μιλάνο είχε το μεγαλύτερο μπάτζετ στην ιστορία του. Είχε 6-7 παίκτες με συμβόλαιο πάνω από ένα εκατομμύριο. Ανάμεσα τους και ο Κιθ. Η διοίκηση ήταν αυστηρή σ αυτό το θέμα και μου ξεκαθάρισε ότι θα κρατήσουμε έναν τόσο ακριβό παίκτη, μόνο επειδή ήρθες εσύ. Μου είπαν ότι δεν πρόκειται να ανανέωνουν το συμβόλαιο του και μου εξήγησαν ότι με επέλεξαν για να χτίσω μια καινούργια ομάδα γύρω από τον Τζεντίλε, που θα γινόταν ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης.

Από τη στιγμή που συμφώνησα σε αυτό το project ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία χρονιά που θα καθοδηγούσα τον Κιθ Λάνγκφορντ. Το κακό ξέρεις ποιο ήταν; Ότι έπαιξε τόσο καλά που βρήκε εύκολα ένα μεγαλύτερο συμβόλαιο στη Ρωσία. Το ίδιο κι ο Κέρτις Τζέρελες. Έπαιξε τόσο καλά, που έφτιαξε ξανά το όνομα του και πήγε κι αυτός στο Καζάν. Και οι δύο μου πρόσφεραν πολλά, αλλά πρεπει να πω ότι όλη η ομάδα, οι συμπαίκτες του και εγώ σε ένα βαθμό, τους βοηθήσαμε να ανεβάσουν τις μετοχές τους στην αγορά. Έχω σπουδαίες αναμνήσεις.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας παίκτης;

Το μεγαλύτερο ταλέντο που είχα ποτέ ήταν ο Μπραντ Μίλερ. Ήταν τα πρώτα μου χρόνια ως πρώτος προπονητής στο Λιβόρνο. Δεν έγινε ντραφτ και τον υπογράψαμε από το Περντιού. Από την Λιβόρνο κατέληξε να γίνει all-star στο ΝΒΑ. Ο δεύτερος είναι ο Τσάρλι Μπελ. Σε ότι αφορά τους αγαπημένους μου βάσει χαρακτήρα θα πρέπει να πω αρκετούς γιατί δεν μπορώ να διαλέξω. Πρέπει οπωσδήποτε να αναφέρω τον Ρομέιν Σάτο, τον Σον Στόουνρουκ, τον Ριμάντας Καουκένας και τον Νίκο Ζήση. Έχω εξαιρετικές εμπειρίες από αυτούς. Και ως παίκτες, μα πάνω από όλα ως χαρακτήρες.

Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς σε μια παλαιότερη συνέντευξη του στο Sport24.gr είχε πει ότι το καλύτερο παιχνίδι στην καριέρα του στον Παναθηναϊκό ήταν το 3ο της σειράς τους 2009 απέναντι στη Σιένα. Τι έχετε να πείτε γι’ αυτό;

Θα σου πω μια ιστορία… Πολλές φορές με έχουν ρωτήσει για την επιτυχία της Σιένα. Ξέρετε τι απαντάω; Ότι στη δουλειά μας έχουμε τη δυνατότητα να ακολουθούμε παραδείγματα. Μοντέλα προπόνησης, προπονητών, ομάδων. Δεν είναι μυστικό ότι για μας το υπόδειγμα, η έμπνευση και ο στόχος μας ήταν ο Παναθηναϊκός και η ΤΣΣΚΑ. Η ομάδα του Ομπράντοβιτς και του Μεσίνα. Ήταν εκπληκτικό που τους αντιμετωπίσαμε. Γιατί και οι δύο αναγνώριζαν την νοοτροπία και το πνεύμα μας ως ομάδα. Αναγνώρισαν το πως μεγαλώσαμε ως ομάδα, το πως καλύψαμε το χάσμα και το πως βρίσκαμε τον τρόπο να παίζουμε καλύτερα από ότι ήμασταν. Στο μπάσκετ πολλές φορές η απόδοση μιας ομάδας δεν προκύπτει από πρόσθεση. Προκύπτει από πολλαπλασιασμό.

Θυμάμαι οπότε την προημιτελική σειρά το 2009 οταν τελικά κατέκτησαν τον τίτλο στο Βερολίνο. Είχαν το πλεονέκτημα και εμείς ήρθαμε χωρίς τον Λαβρίνοβιτς, που είχε τραυματιστεί στο χέρι και βρισκόταν κατά τη διάρκεια της αποθεραπείας του. Στο πρώτο παιχνίδι χάσαμε. Θυμάμαι πριν το δεύτερο παιχνίδι θέλαμε να αλλάξουμε τη στρατηγική μας και καθόμαστε στο ξενοδοχείο και μιλάμε έντονα, εγώ, ο Πιανιτζάνι, ο Μινούτσι κι ο γιατρός. Η ιδέα ήταν να χρησιμοποιήσουμε τον Λαβρίνοβιτς, παρότι υπήρχε κίνδυνος να πάθει μεγαλύτερη ζημιά.

Ξέραμε όμως ότι αν το σκορ πάει στο 0-2, τότε η σειρά θα τελείωνε. Σκεφτόμασταν ότι θα βάζαμε έναν παίκτη που ο αντίπαλος δεν περίμενε, ο οποίος παράλληλα θα έδινε μεγάλο κίνητρο στους υπόλοιπους. Ο Λαβρίνοβιτς συμφώνησε. Το ίδιο και οι συμπαίκτες του. Οπότε είπαμε όλοι “ναι”. Είχαμε έξτρα κίνητρο και πήραμε μια σπουδαία νίκη. Ήταν ξεκάθαρο ότι μέσα σε μια ημέρα αλλάξαμε εντελώς τη ροή της σειράς. Θυμάμαι ότι τους βλέπαμε να φεύγουν από το γήπεδο με κατεβασμένα τα μούτρα. Η γλώσσα του σώματος τους τα έλεγε όλα για την ψυχολογία τους. Έδειχναν πολύ αρνητικοί. Εμείς από την άλλη πετούσαμε. Ξέραμε ότι θα γυρίσουμε στη Σιένα, εκεί που δεν χάναμε από κανέναν.

Δεν πέρασαν πολλές ημέρες. Νομίζω 72 ώρες ή κάτι τέτοιο, αλλά από την πρώτη στιγμή που κατέβηκαν από το πούλμαν, έδειχναν τόσο συγκεντρωμένοι, τόσο πεινασμένοι, τόσο αποφασισμένοι που η νίκη τους στο τρίτο παιχνίδι ήταν συνέπεια αυτού. Το καταλάβαμε αμέσως. Είδαμε τα πρόσωπα τους και φοβηθήκαμε. Δεν είχαν πίεση! Σε 72 ώρες τα ξέχασαν όλα. Δεν είναι κάτι που γίνεται από τη μια ημέρα στην άλλη. Δείχνει το μέταλλο και το πνευματικό επίπεδο αυτής της ομάδας. Και ήρθαν και έκαναν το καλύτερο παιχνίδι στην ιστορία τους. Πήγαν στο φάιναλ-φορ και πέρασαν στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ. Θυμάμαι αυτό μου το είπε ο Δημήτρης Ιτούδης μερικούς μήνες μετά τον τελικό: “Ξέρεις τι δείξαμε στους παίκτες πριν τον τελικό; Τους δείξαμε εκείνο το παιχνίδι στη Σιένα. Γιατί ήταν ακριβώς η εικόνα της ομάδας που θέλαμε να χτίσουμε. Το τέλειο παιχνίδι! Και μετά από αυτό νιώσαμε και εμείς αρκετά περήφανοι, που ωθήσαμε μια τόσο σπουδαία ομάδα να βγάλει τον καλύτερο της εαυτό για να μας κερδίσει. Ήταν μια συναρπαστική σειρά.

Η σειρά με τον Ολυμπιακό του 2011; Από την συντριβή στην πρόκριση…

Το ίδιο και με τον Ολυμπιακό. Τι ωραία σειρά! Μετά το πρώτο παιχνίδι κάναμε προπόνηση σε ένα μικρό γήπεδο, στο Αιγάλεω. Θέλαμε κάτι διαφορετικό. Και τελικά κάναμε μια από τις πιο δυνατές και τις πιο έντονες προπονήσεις της χρονιάς. Παρότι είχαμε παίξει παιχνίδι την προηγούμενη ημέρα και θα παίζαμε την επόμενη. Θέλαμε να δείξουμε ότι πιστεύουμε στην ομάδα. Και αυτό ήταν το κλειδί. Και ξέρεις γιατί είχαμε αυτοπεποίθηση; Γιατί επί της ουσίας δεν είχαμε δείξει στον Ολυμπιακό το πλάνο μας. Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε τόσο καλά, που μας μπλόκαρε. Έτσι δεν δείξαμε τι είχαμε ετοιμάσει για αυτό το παιχνίδι. Δεν μπορούσαμε καν να αντιδράσουμε σε εκείνο τον πρώτο προημιτελικό. Όποιος σούταρε το έβαζε.

Οπότε ήταν καλό. Δεν χρειάστηκε να αλλάξουμε τη στρατηγική μας. Απλά έπρεπε να αλλάξουμε την ψυχολογία μας. Κάναμε ακριβώς τα ίδια που είχαμε ετοιμάσει και στο πρώτο παιχνίδι! Απλά ο κόσμος δεν το είδε, γιατί τρώγαμε συνεχώς καλάθι στον αιφνιδιασμό. Με μια πάσα. Και κερδίσαμε. Τέλειο game plan. Νιώθω περήφανος για αυτή τη νίκη. Στο τρίτο και στο τέταρτο παιχνίδι παίξαμε επίσης καλά. Ο Χέρστον στο τρίτο και ο Γιάριτς στο τέταρτο έπαιξαν σαν σούπερ-σταρ. Το ίδιο έγινε και την επόμενη χρονια, αλλά από την ανάποδη. Είχαμε εμεις το πλεονέκτημα, αλλά πέρασε ο Ολυμπιακός με 1-3. Αυτό είναι το παράπονο μου. Νομίζω ότι αυτή η ομάδα θα έπρεπε να έχει παίξει σε έναν τελικό. Δεν λέω ότι έπρεπε να έχει κερδίσει έναν τίτλο, αλλά έναν τελικό τον άξιζε. Το δικαιούταν.