Άρης: Η παρέλαση, η προέλαση και ο… τσόγλανος ο Τολιόπουλος!
Ο Άρης συνέχισε την προέλαση του στο EuroCup και ο Βασίλης Σκουντής καταγράφει τις εικόνες από το ταξιδιωτικό ημερολόγιο του.
Σε μια συσκευασία, ασφαλώς το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι το περιεχόμενο, αλλά…
… αλλά, διάβολε, παίζει τον ρόλο του και το περιτύλιγμα κι αυτό το συνειδητοποίησα δια μίαν εισέτι φοράν το βράδυ της Τετάρτης που έτυχε να βρεθώ έπειτα από πολύ καιρό σε έναν Ιερό Μητροπολιτικό Ναό και συνάμα προσκυνηματικό χώρο του ελληνικού μπάσκετ!
Το Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, εννοώ, και δη το “Nick Gallis Hall”, εκεί όπου ο Άρης εκτός από καλό περιεχόμενο, πουλάει όντως και εφάμιλλο περιτύλιγμα!
Το γκολ του Ραστόντερ και ο Ομπράντοβιτς
Αυτή τη φορά μάλιστα η συσκευασία έτυχε να είναι, εκτός από κίτρινη και πολλώ λογιώ πράσινη: σκούρα (και όχι ανοιχτόχρωμα, όπως στο παρελθόν) πράσινα φορούσε η Τσεντεβίτα Ολίμπια Λιουμπλιάνα, αλλά πράσινα φορούσε και ο αντίπαλος της ποδοσφαιρικής ομάδας του Άρεως.
Του Άρεως, όπως πάντοτε τον έκλινε στη γενική ο Φαίδων Ματθαίου και κληροδότησε κιόλας αυτή την εκφορά στον Γιάννη Ιωαννίδη….
Για να μην προκαλέσω σύγχυση (υπενθυμίζω ότι) στο πλαίσιο της League Phase του ποδοσφαιρικού Κυπέλλου Ελλάδος, ο Άρης αντιμετώπιζε στο ΟΑΚΑ τον Παναθηναϊκό από τον οποίο ηττήθηκε με 2-1 με το buzzer beater του Ελμίν Ραστόντερ, αλλά η ιστορία αυτού του ανταμώματος δεν τελείωσε εκεί…
Αυτό το νταλαβέρι θα συνεχισθεί την Κυριακή λίγα μέτρα πιο πέρα, όπου ο Άρης θα υποδεχθεί τον Παναθηναϊκό στο ντέρμπι του Πρωταθλήματος μπάσκετ, που σημαδεύεται από το τρίτο αντάμωμα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς με τον Βασίλη Σπανούλη, στους πάγκους.
Ο “Αυτοκράτορας”, ο “Παντοκράτορας” και οι σιμουλτανέ παρτίδες στο “Παλέ”
Ο “Αυτοκράτορας” (όπως αποκαλέστηκε στη δεκαετία του ’80) θα αντιμετωπίσει τον “Παντοκράτορ”, σύμφωνα με την ατάκα που λάνσαρε κάποιος, κάπου, κάποτε…
Μπας και σας μπέρδεψα με την πρότερη αναφορά μου σε “λίγα μέτρα πιο πέρα”;
Επίτηδες το γράφω, διότι εάν κυκλοφορούσε κάποιος στα πέριξ του Παλέ ντε Σπορ θα νόμιζε ότι ο ποδοσφαιρικός αγώνας διεξαγόταν εκεί ή μάλλον και εκεί, δίκην σκακιστικού σιμουλτανέ…
Εκατοντάδες Αρειανοί είχαν μαζευτεί γύρω γύρω και παρακολουθούσαν το ματς του ποδοσφαίρου, είτε μέσα στην καφετέρια, είτε από τη γιγαντοοθόνη που είχε στηθεί στον περιβάλλοντα χώρο και αφού πρώτα πανηγύρισαν με ξέφρενο τρόπο το γκολ της ισοφάρισης από τον Καντεβέρε, στη συνέχεια είδαν την άλλη πλευρά του φεγγαριού…
Η υπερχείλιση και η αναγέννηση
Για το τι συνέβαινε μέσα στο γήπεδο, δεν το συζητώ: χαμός στο ίσωμα και βάλε!
Το “και βάλε” βεβαίως είναι σχετικό, διότι πόσους περισσότερους άραγε να βάλει αυτό το γήπεδο που παρεμπιπτόντως άνοιξε τις πύλες του πριν από 60 χρόνια (Ιούνιος 1966);
Προστέθηκαν βεβαίως μερικές εκατοντάδες θέσεις στην καινούργια εξέδρα που φτιάχτηκε πάνω από το βοηθητικό γήπεδο, αλλά προφανώς κι αυτές δεν φτάνουν για να χωρέσουν την υπερχείλιση, ειδικώς τώρα που η ομάδα βιώνει μια αναγεννησιακή φάση με ό,τι αυτό συνεπάγεται…
Το Σαρλερουά και οι αιχμαλωσίες
Στο μεταξύ, προτού υποδεχθεί τους επτάκις πρωταθλητές Ευρώπης, ο Άρης πέτυχε την πέμπτη νίκη του σε ισάριθμα ματς του Α’ Ομίλου του EuroCup, στο οποίο, ως γνωστόν, εγείρει μεγάλες φιλοδοξίες και τρέφει υψηλές προσδοκίες, όχι μόνον για να προσθέσει έναν τέταρτο διεθνή τίτλο (που τον έχασε από τη Ντιναμό Μόσχας στον τελικό του 2006 στο Σαρλερουά), αλλά και για να προαχθεί στην Ευρωλίγκα…
Ζορίστηκε αρκετά, είναι η αλήθεια, για να τιθασεύσει έναν κακό δαίμονα του: τέτοιος είναι η σλοβενική ομάδα που το 1994 τον απέκλεισε στη σειρά των προημιτελικών του Κυπέλλου Κυπελλούχων με 2-1 και στη σύγχρονη εποχή τον είχε πιάσει αιχμάλωτο τέσσερις φορές σε ισάριθμες αναμετρήσεις, με συνολική διαφορά 76 πόντων!
Ο Μακ Χέιλ και ο Τολιόπουλος
Εντέλει κι αφού στριμώχτηκε αρκετά από την Τσεντεβίτα με αιχμή του δόρατος τα α λα Κέβιν Μακ Χέιλ σουτ του Μάθιου Χαρτ, ο Άρης βρήκε τον τρόπο να τη ρίξει στο καναβάτσο και να συνεχίσει την άπταιστη διαδρομή του προτού ταξιδέψει στο Βελιγράδι για να αντιμετωπίσει τη Χάποελ Ιερουσαλήμ, ένα ομότιμο φαβορί, μαζί με τον ΠΑΟΚ και την Μπαχτσεσεχίρ εάν κι εφόσον δεχθούμε ως προκαταρκτική συνθήκη ότι αυτές είναι οι τέσσερις πιο κραταιές ομάδες της διοργάνωσης.
Πριν από την έναρξη του αγώνα, σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο και μετά την πρώτη είσοδο του αναρωτιόμουν σε ποια κατάσταση βρίσκεται ο Βασίλης Τολιόπουλος…
Στην αρχική παρουσία του ο 30χρονος γκαρντ
πέρασε και δεν ακούμπησε, μάλιστα ο Βασίλης Σπανούλης (με τον οποίο υπήρξε συμπαίκτης στον Ολυμπιακό και βρίσκεται στη δούλεψη του και στην Εθνική ομάδα) τον απέσυρε έπειτα από ένα άστοχο σουτ ανάμεσα στην κορυφή της ρακέτας και τις 45 μοίρες…
Τα τρία μεγάλα καλάθια του… τσόγλανου!
Η πλάκα είναι πως όταν επανήλθε στη δράση, έβαλε το ίδιο σουτ από την ίδια θέση και όχι μόνο: σκόραρε για το 61-57 με δίποντο, για το 66-60 με τρίποντο και για το 69-60 πάλι με σουτ από τα 6,75 ανοίγοντας τη διαφορά και απελευθερώνοντας όλη την ομάδα που υπέφερε για να υποτάξει τους Σλοβένους.
“Έχει αυτό το χάρισμα ο… τσόγλανος” μού είπε συνωμοτικά και γελώντας ο πρόεδρος της ΚΑΕ, Χάρης Παπαγεωργίου, τον οποίο ακόμη και ο Απόστολος Κόντος θεωρεί ως τον καλύτερο σουτέρ που έβγαλε ποτέ το ελληνικό μπάσκετ.
Έτυχε να κάθομαι δίπλα του και προφανώς η μαρτυρία του δεν επιδέχεται αμφισβήτησης…
Ο Μόργκαν, ο Μάξι και ο… Ανδρουλάκης
Στο μεταξύ βρήκε τον ρυθμό του και ο Ματ Μόργκαν που το πρώτο βήμα και το εκρηκτικό ξεπέταγμα του οποίου θυμίζουν σε έναν βαθμό τον Ταϊρίς Μάξι, είχε τη συνηθισμένη πληθωρική παρουσία του ο Νέναντι Ντιμιτρίγεβιτς, μπήκε για τα καλά στην εξίσωση ο Άνταμ Μοκόκα και έσαξε η δουλειά, όπως λένε και στο χωριό του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Νίκου Ανδρουλάκη ο οποίος βρέθηκε στο Παλέ για να παρακολουθήσει τον αγώνα και να βιώσει την εμπειρία…
Το πρωί είχε παρακολουθήσει τη μεγάλη καθιερωμένη στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης και μπορεί ο Άρης να μην έκανε μπασκετική παρέλαση, αλλά συνεχίζει την προέλαση και έστω και σε βραχείες δόσεις έβγαλε στην αναφορά τα όπλα του.
Επίτηδες παρέλειψα έναν παίκτη προηγουμένως: τον Τζερεμάια Ρόμπινσον-Ερλ, εννοώ, ο οποίος πέτυχε άλλο ένα double-double (13 πόντοι, 11 ριμπάουντ), αλλά για τον λεγάμενο έχω καταθέσει από την πρώτη στιγμή –και μάλιστα με χιουμοριστικό ύφος- την άποψη μου, έστω κι αν κάποιοι την παρεξήγησαν.