Από Ντελφίνο σε Ντελφίνο η Αργεντινή

Μια μεγάλη (υπό την όποια αθλητική έννοια) γενιά αθλητών θα κρεμάσει τη φανέλα με το εθνόσημο, με το τέλος της πορείας της στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ισπανίας και όλοι αναζητούν τους παίκτες που θα μπορέσουν να… φορέσουν τα παπούτσια της. Να συνεχίσουν αυτό που οικοδόμησε η παρέα των Τζινόμπιλι, Ντελφίνο, Σκόλα, Νοτσιόνι, Πριγκιόνι και Γκουτιέρεζ.

Ο ένας έχει ήδη βρεθεί. Και συνδέεται με αίμα με τη χρυσή γενιά, αφού είναι ο αδελφός του Κάρλος Ντελφίνο, Λούτσιο. Αν μοιάζει στον μεγαλύτερο της οικογενείας, στον τρόπο που παίζει; Ναι, είναι ηγέτης και ναι είναι σκόρερ που δεν διστάζει να επιχειρήσει σουτ, όπου… και αν βρίσκεται.

O στόχος του 17χρονου είναι να κάνει ό,τι και ο πρωτότοκος, Carlos V: να παίξει στο ΝΒΑ. Για να φτάσει εκεί, θα χρειαστεί να αλλάξει άρδην το παιχνίδι του, να το κάνει να ανταποκρίνεται πολύ περισσότερο στις ανάγκες των φόργουορντ ή να αλλάξει θέση. Γιατί το ύψος του (1.98) μπορεί να μην έχει… τερματίσει ακόμα, αλλά αν κρίνουμε από το DNA του, δεν αναμένονται ριζικές αλλαγές.

Σίγουρα έχει μπροστά του μια τεράστια πρόκληση, αλλά αν κρίνουμε από το παρελθόν του, το πιθανότερο είναι να τα καταφέρει. Ποιο παρελθόν του, δεδομένου ότι μιλάμε για έναν έφηβο; Μην βιάζεστε.

Γεννήθηκε με όγκο στον εγκέφαλο

Η κορυφαία πρόκληση της ζωής του εμφανίστηκε στο… διάβα του, την ημέρα που είδε το φως: στις 27/2 του 1997. Οι γονείς του ενημερώθηκαν πως έχει όγκο στον εγκέφαλο. Από το 2000 έως και το 2004 θα εγκατέλειπε μια φορά κάθε έτος το σπίτι του, στη Santa Fe (τη γενέτειρα του) για το Buenos Aires και το νοσοκομείο όπου έκανε τις απαραίτητες επεμβάσεις. Μία κάθε χρόνο.

Ενόσω οι συνομήλικοι του έπαιζαν και έτρεχαν στα πάρκα, εκείνος έπρεπε να προσέχει, να φροντίζει τον εαυτό του. Όταν τα άλλα παιδιά έπιαναν για πρώτη φορά μπάλα στα χέρια τους, αυτός διεκδικούσε το δικαίωμα στη ζωή. Χρειάστηκε να περάσουν οκτώ χρόνια, μέχρι να ακούσει το ” τώρα, μπορείς να κάνεις ό,τι θες. Ο όγκος εξαφανίστηκε”. Δεν χρειάστηκε να σκεφτεί τι ήταν αυτό που ήθελε να κάνει. Ήξερε. Είχε αποφασίσει. Θα ασχολείτο με το μπάσκετ, όπως και ο αδελφός του.

“Αν με ρωτάτε πώς ήταν τότε η ζωή μου, θα σας πω ότι τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Ιδιαίτερα από τη στιγμή που ήμουν μικρό παιδί. Τώρα όμως, που κοιτώ πίσω, οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν κάτι το φυσικό για εμένα”. Γιατί δεν είχε γνωρίσει κάτι άλλο.

Όσο εκείνος έδινε τη μάχη ζωής, ο αδελφός του έκανε καριέρα στην Ιταλία και το 2003 έγινε pick στον πρώτο γύρο του NBA draft, από τους Detroit Pistons. Ο πατέρας τους, Carlos Delfino IV επίσης είχε υπάρξει επαγγελματίας μπασκετμπολίστας, στην Αργεντινή, οπότε… η πορεία του Λούτσιο ήταν στην ουσία προδιαγεγραμμένη.

” Κάθε φορά που μιλούσαμε, μάθαινα κάτι για το μπάσκετ. Και οι δύο μου είχαν ξεκαθαρίσει από νωρίς, πως πρόκειται για παιχνίδι, άρα για διασκέδαση. Ότι αν έπαιζα, θα το έκανα για να περνώ καλά. Κοιτώ τον αδελφό μου και δεν βρίσκω ότι κάνει κάτι που δεν μου αρέσει. Είναι… ο δάσκαλος μου. Προσπαθώ να μαθαίνω από εκείνον και τον ρωτώ για τα πάντα, για ό,τι με ενδιαφέρει“.

Η διαφορά τους είναι πως ο Λούτσιο αναπτύχθηκε πιο νωρίς από τον Κάρλος και μοιραία… ανέπτυξε συνήθειες ψηλού στο παιχνίδι του. Αυτές που εμφάνισε στο Παγκόσμιο U17 του Ντουμπάι, όπου κατά κύριο λόγο έπαιζε κοντά στο καλάθι, ως πάουερ φόργουορντ. Κάτι που πρέπει να αλλάξει, αν θέλει να κάνει την καριέρα που ονειρεύεται.

“Είναι από μπασκετική οικογένεια“, σχολίασε ο Μικέλ Σανταντέρ, κόουτς της “μπιανκοσελέστε” στο Ντουμπάι, ” ο πατέρας του ήταν παίκτης και κόουτς, ο αδελφός του είναι πολύ διάσημος. Όταν ξεκίνησε το μπάσκετ, ήταν μεγαλόσωμο παιδί. Αυτό όμως, άλλαξε τα τελευταία χρόνια“. Και για αυτό ο Σανταντέρ προσπαθεί να τον μετακινήσει στο “τρία”. “Έ χει ταλέντο, αλλά χρειάζεται χρόνο. Οφείλουμε να δουλέψουμε πολύ μαζί του, για το μέλλον. Να παίξει ως σμολ φόργουορντ“.

Τον βλέπει μια μέρα στο ΝΒΑ; “Δεν ξέρω αν θα φτάσει εκεί. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι είναι πολύ έξυπνο και σοβαρό παιδί και δουλευταράς. Έχει το ταλέντο να παίξει σε υψηλό επίπεδο. Η νοοτροπία του είναι εξαιρετική. Τι να πω; Υποθέτω ότι έχει πιθανότητες“.

Ο Λούτσιο δουλεύει και με τον πατέρα του, πάνω σε αυτήν την αλλαγή, ενώ ρωτά και τον αδελφό του για χρήσιμες πληροφορίες. ” Το μπάσκετ είναι η καθημερινότητα μου. Είναι κάτι που δεν θα σταματήσω ποτέ να απολαμβάνω”, διαβεβαιώνει. Το υπέρτατο όνειρο είναι να παίξει σε Ολυμπιακούς Αγώνες και ει δυνατόν, να ανέβει στο υψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου. Κάτι που έκανε ο αδελφός του, το 2004.

Παρεμπιπτόντως, το παρατσούκλι του Κάρλος είναι “El Cabezon”. Δηλαδή “μεγάλο κεφάλι”. Σημείο όπου ο Λούτσιο έχει σημάδια από τις εγχειρήσεις. Παλιά, συνήθιζε να ‘χει μακριά μαλλιά, για να τα κρύβει. Όχι πια. ” Ό,τι έγινε έγινε. Ανήκει στο παρελθόν. Όσο μεγαλώνω διαπιστώνω πως αυτές οι πληγές… είμαι εγώ. Είναι μέρος του ποιος είμαι”.

Πηγή: The National