Αντετοκούνμπο: “Φοβόμουν να βγω από το σπίτι”

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο παρέλαβε πριν από μερικές ημέρες το βραβείο του MVP του ΝΒΑ και κατάφερε να γράψει ιστορία. Ο ηγέτης των Μιλγουόκι Μπακς έδωσε μία μεγάλη συνέντευξη στην “El País”, στην οποία αναφέρθηκε εκτενώς στο θέμα του ρατσισμού τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Παράλληλα, μίλησε για τους στόχους που έχει με την Εθνική ομάδα και απάντησε στο ερώτημα αν θεωρεί τον εαυτό του ως τον κορυφαίο παίκτη στον κόσμο.

Αποσπάσματα της συνέντευξης του Γιάννη Αντετοκούνμπο στην “El País”:

Έχεις σκεφτεί ποτέ πως θα ήταν αυτή η στιγμή αν δεν είχες θριαμβεύσει στο μπάσκετ;

Δεν ξέρω. Δεν το έχω σκεφτεί. Αυτό που ξέρω είναι πως ό,τι κάνω, η προσπάθεια είναι στο 100%. Βάζω μεγάλο πάθος σε ό,τι κι αν κάνω. Για παράδειγμα, αν είσαι σεκιούριτι, θα προσπαθήσεις να κάνεις τα πάντα ως σεκιούριτι. Δόξα τω Θεώ είμαι παίκτης του μπάσκετ.

Τι πιστεύεις για την μεταχείριση που έχουν οι πρόσφυγες στην Ευρώπη;

Είναι μία πολύ δύσκολη κατάσταση, ένα… πονηρό θέμα. Γι’ αυτό προσπαθώ να βοηθήσω με ενέργειες όπως αυτή που έκανα σήμερα (σ.σ. Οι Αντετοκούνμπο ιδρύουν ακαδημία με προτεραιότητα στα άπορα παιδιά). Είναι δύσκολο να συμβιβαστείς με αυτό, ειδικά αν είναι παράνομα στη χώρα, δεν έχεις χαρτιά ή διαβατήριο και βρίσκεται στους δρόμους με τον κίνδυνο να σε απελάσουν.

Τι έγινε σε εσένα;

Όταν ήμασταν παιδιά, οι φίλοι μας είχαν τις ταυτότητες και τα διαβατήρια τους. Δεν καταλαβαίναμε τι γίνεται. Ρωτήσαμε τους γονείς μας “Γιατί εμείς δεν έχουμε ταυτότητα ή διαβατήριο; Γιατί δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε με τους φίλους μας;”. Δεν μπορούσαν να μας εξηγήσουν. Δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να ψηφίσουν ή να εκφράσουν την άποψη τους. Είναι απίστευτο. Δόξα τω Θεώ, βρήκαμε τους ανθρώπους που μας έδωσαν την ευκαιρία να ζήσουμε καλύτερα ως οικογένεια. Και σταδιακά, τουλάχιστον στην Ελλάδα, σε ανθρώπους σαν εμάς δίνονται τέτοιες ευκαιρίες. Είναι ένα περίπλοκο θέμα και δεν είναι εύκολο να λυθεί. Ελπίζω οι μετανάστες σε όλη την Ευρώπη να έχουν την ευκαιρία να ζήσουν καλύτερα.

Τι σε συμβούλευσαν οι γονείς σου;

Μας δίδαξαν να μην μισούμε τους ανθρώπους, παρά το γεγονός ότι έλεγαν αρνητικά πράγματα. Δεν θα αρνηθώ πως υπήρχε μεγάλος ρατσισμός στην Ελλάδα. Αλλά παράλληλα υπήρχαν γύρω μας άνθρωποι που μας βοήθησαν. Στην Ελλάδα, η πλειοψηφία είναι λευκοί και υπάρχουν και πολλοί μετανάστες. Στο σχολείο μου ήμασταν τέσσερις μαύροι, εγώ και τα αδέρφια μου. Ήμασταν διαφορετικοί αλλά δεν το είχαμε καταλάβει. Είχαμε πολλούς λευκούς φίλους. Μας βοήθησαν να μην βιώσουμε τον ρατσισμό και να μην γίνουμε αποδέκτες επιθέσεων. Είναι αυτό που πρέπει να κάνει ο καθένας για να εξαλείψουμε τον ρατσισμό. Πριν από 6 χρόνια, φοβόμουν να βγω από το σπίτι μου για να μην με απελάσουν! Ευτυχώς, τα πράγματα άλλαξαν προς το καλύτερο και να παιδιά σήμερα έχουν ελπίδα.

(AP Photo/Morry Gash)

Περίπου ένα χρόνο πριν, ο Μαρκ Γκασόλ βρέθηκε στη θάλασσα της Μεσογείου για να πάρει μέρος στη διάθεση μεταναστών. Ποια είναι η κοινωνική ευθύνη των αθλητών;

Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να μιλούν γι’ αυτό και κάποιοι που δεν το θέλουν. Εγώ νιώθω άνετα να μιλάω για το συγκεκριμένο πρόβλημα επειδή έχω βρεθεί σε αυτή την κατάσταση. Αυτό που έκανε ο Μαρκ ήταν απίστευτο. Για τέτοια πράγματα, ο Πάου και ο Μαρκ είναι που σπουδαιότεροι που έχω γνωρίσει. Τους ξέρω καλά. Δεν πρόκειται να δεις παίκτες να ρισκάρουν τις ζωές τους στη θάλασσα για να σώσουν μετανάστες. Κι ο Μαρκ το έκανε.

Ποια ήταν τα συναισθήματα σου μόλις επέστρεψες στην Ελλάδα και στο γήπεδο του Φιλαθλητικού;

Λατρεύω να γυρίζω πίσω από εκεί που ξεκίνησα και να επιστρέφω στην πόλη που έκαναν τα πάντα για μένα. Μου αρέσει να γυρίζω στην Ελλάδα. Εδώ είμαι κανονικός άνθρωπος και όχι σταρ.

Τι θα έλεγες σε ένα παιδί που θέλει να πετύχει όπως εσύ;

Να είσαι ο εαυτός σου, να θέτεις κάποιους στόχους και να ξυπνάς κάθε μέρα με στόχο να τους κάνεις εφικτούς. Κι όταν κάποιος σε βλέπει ως διαφορετικό, μην το πάρεις σαν κάτι αρνητικό. Το να είσαι διαφορετικός είναι ωραίος. Έτσι ήταν όλη μου η ζωή. Πήγα σε σχολείο με 350 παιχνίδια και ήμουν ο μοναδικός με διαφορετικό χρώμα. Φτάσε στο ΝΒΑ και δείξε πως είσαι διαφορετικός.

Αναδείχθηκες MVP και ήσουν αρχηγός στο All Star. Αισθάνεσαι ο καλύτερος;

Όχι, δεν αισθάνομαι ως ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Έχω πολλή δουλειά να κάνω. Είμαι τυχερός που βρίσκονται δίπλα στον Πολ Τζορτζ, τον Τζέιμς Χάρντεν, τον Κέβιν Ντουράντ και τον ΛεΜπρον Τζείμς. Αλλά έχω ακόμα δρόμο προς τη βελτίωση. Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι το καλύτερό μου επίπεδο. Υπάρχει το επόμενο βήμα και θα παλέψω για να φτάσω εκεί. Πρέπει να είσαι συνεπής. Όλοι οι σπουδαίοι είχαν τρομερή νοοτροπία. Πρέπει να βελτιώσω το σουτ μου και να είμαι καλύτερος ηγέτης για να βρεθώ στο επίπεδο αυτών των σπουδαίων που ανέφερα.

Εσύ, ο Γκομπέρ κι ο Ντόντσιτς ήσασταν ανάμεσα στους κορυφαίους φέτος. Και πολλοί ακόμα Ευρωπαίοι στάθηκαν καλά. Είναι η Ευρώπη η νέα… μόδα στο ΝΒΑ;

Σπουδαίοι παίκτες όπως ο Πάρκερ, ο Πάου Γκασόλ κι ο Νοβίτσκι μας έδωσαν ένα παράδειγμα να ακολουθήσουμε. Μας έδειξαν τον δρόμο. Αλλά πλέον το ΝΒΑ είναι μία παγκόσμια λίγκα, με παίκτες από παντού που διαπρέπουν. Πιστεύω πως αυτή είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει: να είναι όλα τα βραβεία από διαφορετική χώρα και μόνο ένας Αμερικανός. Αυτά τα παιδιά, πιστεύουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν στο ΝΒΑ. Πριν από 20 χρόνια κάτι τέτοιο έμοιαζε αδιανόητο.

Θα επιστρέψεις στην Εθνική ομάδα;

Πριν από δύο χρόνια, δεν μπορούσα να πάω λόγω ενός τραυματισμού στο γόνατο. Θέλω να προσπαθήσω να νικήσω ξανά αλλά είναι μία αργή διαδικασία και απαιτείται πρόοδος. Θα παλέψω, όμως, για τη νίκη και για το μετάλλιο.

Ήσουν ενθουσιασμένος όταν πήρε το βραβείο του MVP;

Ποτέ δεν κλαίω. Το έκανα μόνο όταν έχασα τον πατέρα μου. Αλλά όταν ανέβηκα πάνω και είδα τα χαρούμενα πρόσωπα των δικών μου ανθρώπων, ήταν σαν να είδα τη ζωή μου να περνά από μπροστά μου σε μερικά δευτερόλεπτα και δεν μπόρεσα να κρατηθώ.

Πώς βιώνεις το γεγονός ότι έχεις φτάσει σε αυτό το επίπεδο;

Θέλω να δώσω πίσω στην κοινωνία ότι μου έδωσε. Δεν θέλω να με θυμούνται απλώς ως έναν παίκτη μπάσκετ. Στους ανθρώπους αρέσει ο Λάρι Μπερντ, ο Μάτζικ Τζόνσον, ο ΛεΜπρον Τζέιμς και ο Κέβιν Ντουράντ επειδή δεν ήταν απλώς καλοί παίκτες, αλλά έκαναν πολλά και για την κοινωνία. Σκέφτομαι για κάτι περισσότερο από το μπάσκετ κι αυτό είναι η κληρονομιά που θέλω να αφήσω κι εκτός των γηπέδων.

Μπορείς να παλέψεις για τον τίτλο απέναντι σε ομάδες που έχουν 2 ή 3 πρωταγωνιστές όπως οι Λέικερς του ΛεΜπρον και του Άντονι Ντέιβις ή η ομάδα που θα υπογράψει τον Λέοναρντ;

Δεν θα πω ότι είναι ακατόρθωτο αλλά είναι όντως πολύ δύσκολο. Όταν έχεις αυτούς τους παίκτες, οι πιθανότητες να φτάσεις στον τίτλο αυξάνονται. Το Μιλγουόκι, για να φτάσει στον τίτλο, πρέπει να χτίσει μία ομάδα γύρω από τον προπονητή. Αν θέλεις να έχεις διάρκεια, δεν πρέπει να βασίζεσαι σε δύο σταρ αλλά να χτίσεις ομάδα, όπως έκανε το Σαν Αντόνιο, που μπορεί τώρα να μην έχει πιθανότητες, αλλά κάποια στιγμή θα φτάσει ξανά τον τίτλο.

Ποια είναι η πηγή έμπνευσης σου;

Η μητέρα μου. Με βοήθησε να καθορίσω το μέλλον μου και να είμαι πετυχημένος. Ήμασταν 5 αδέρφια. Δεν ήταν εύκολο για εκείνη. Ήταν πολύ δύσκολο κι έπρεπε να είναι δυνατή. Θέλω να είμαι ακόμα καλύτερος από τη μητέρα μου. Θαυμάζω Έλληνες παίκτες που ήταν επίσης η έμπνευσή μου όπως ο Σχορτσανίτης, που ήταν πολύ κοντά σε μένα και την οικογένειά μου, ο Παπαλουκάς, ο Διαμαντίδης κι ο Σπανούλης.

Πολλά παιδιά από την Αφρική γίνονται ποδοσφαιριστές όπως οι γονείς τους. Εσείς, πώς φτάσατε στο μπάσκετ;

Οφείλεται στον αδερφό μου τον Θανάση που είναι δύο χρόνια μεγαλύτερος. Μου είπε ότι το μπάσκετ θα έχει περισσότερες ευκαιρίες επειδή είναι πιο ψηλός και πιο δυνατός από πολλούς. Όταν παίζαμε ποδόσφαιρο πιστεύαμε πως θα είμαστε καλοί θα παίξουμε στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά ήρθε το μπάσκετ μετά που μας πήρε δύο χρόνια για να το υιοθετήσουμε πλήρως. Και στον τρίτο χρόνο είδαμε πως… το πράγμα έχει αρχίσει να γίνεται σοβαρό. Και στα 18 μας ήμασταν πραγματικά καλοί. Αλλά αυτό έχει μεγάλη απόσταση από το να φτάσει κανείς στο ΝΒΑ και να βγει MVP. Ο αδερφός μου είναι δύο χρόνια μεγαλύτερος και με προκαλούσε. Ήμουν 15 ετών και όταν είδα πως μπορώ να είμαι ανταγωνιστικός απέναντι του, είπε “μπορώ να γίνω καλός στο παιχνίδι”. Αν μπορείς να είσαι ανταγωνιστικός απέναντι στον δύο χρόνια μεγαλύτερο αδερφό σου, μπορείς να ανταγωνιστείς τον καθένα.