Αλβέρτης: Ο εκλεκτός διοίκησης και κόσμου

Ο Φραγκίσκος Αλβέρτης προβάλλει ως το αδιαφιλονίκητο φαβορί για να καθίσει στον πάγκο του Παναθηναϊκού μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου.

Με ή χωρίς έμπειρο τεχνικό στο πλευρό του (πλέον το φαβορί είναι ο Δημήτρης Πρίφτης), ο Φραγκίσκος Αλβέρτης χαίρει της απόλυτης εμπιστοσύνης του κόσμου, έστω κι αν η έλλειψη εμπειρίας του στο συγκεκριμένο πόστο αποτελεί ένα σημαντικό μειονέκτημα.

Μάλλον, όμως πρέπει να είναι και το μοναδικό μειονέκτημα που του αναγνωρίζει ο κόσμος της ομάδας, καθώς ο “Φράνκι” για τους “πράσινους” είναι μία σημαία που απλά υπηρετεί τον σύλλογο από όποιο πόστο κι αν του ζητείται. Στο παρελθόν ήταν ο παίκτης που έγινε ένα με την ιστορία της ομάδας, στο παρών είναι μάνατζερ και στο άμεσο μέλλον προπονητής…

Τώρα ότι και να πούμε για τον Φραγκίσκο Αλβέρτη θα είναι λίγο. Κατέκτησε 5 φορές την Ευρωλίγκα (1996, 2000, 2002, 2007, 2009), στέφθηκε 11 φορές πρωταθλητής Ελλάδας, πήρε 8 Κύπελλα κι 1 διηπειρωτικό. Συνολικά 25 κούπες δηλαδή σε 19 χρόνια που φόρεσε την “πράσινη” φανέλα.

Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις παικτών που παρέμειναν καθ’ όλη τη θητεία τους σε μία ομάδα, υπηρετώντας την πιστά… Αμούστακο παιδί πέρασε την πόρτα του γραφείου του Γιαννακόπουλου για να υπογράψει το πρώτο του συμβόλαιο, σε ηλικία 16 ετών κι έκτοτε ανανέωνε με με μεγάλη ευκολία το συμβόλαιό του με την ομάδα. Κι αυτό γιατί ήθελε να μείνει και του έδειχναν πόσο πολύ τον ήθελαν στο ρόστερ τους.

Έγινε η αιτία για να φύγει από το τμήμα πόλο του Παναθηναϊκού ο Δημήτρης Σελετόπουλος και να πάει στη Γλυφάδα, ούτως ώστε να γίνει πραγματικότητα η επιθυμία του Χρήστου Ιορδανίδη. Το τμήμα πόλο αποδυναμώθηκε ιδιαίτερα μετά την παραχώρηση του 26χρονου Σελετόπουλου που ήταν στα ντουζένια του τότε και ο Παύλος Γιαννακόπουλος έχει να λέει πως δεν μετάνιωσε ποτέ για αυτή του την απόφαση.

Το ξεκίνημα…

Ο 40χρονος σήμερα Φραγκίσκος Αλβέρτης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου του 1974 και από πολύ μικρός άρχισε να παίζει μπάσκετ. Την απόκτησή του στον Παναθηναϊκό εισηγήθηκε ο τότε προπονητής των “πράσινων”, Χρήστος Ιορδανίδης. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος που πολύ εκτιμούσε τον Έλληνα κόουτς κατάλαβε ότι επρόκειτο για εξαιρετικά ταλαντούχο παίκτη και άναψε το “πράσινο” φως.

Χειρίστηκε προσωπικά την υπόθεση και όταν κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τη Γλυφάδα, υπήρξε τέλμα δεν αρνήθηκε να πει το “ναι” στην πρόκληση να παραχωρήσει το Δημήτρη Σελετόπουλο. “Δεν μετάνιωσα ποτέ για ‘κείνη την απόφαση, αφού ο Αλβέρτης εκτός από εξαιρετικός επαγγελματίας είναι ένα σπάνιο παιδί γεμάτο ήθος και αγάπη για τον Παναθηναϊκό. Γι αυτό παραμένει κοντά μας και του εύχομαι καλή επιτυχία”, είχε δηλώσει στο “Eθνοσπόρ” το 2009, όταν ο “Φράνκι” αποφάσισε να βάλει τέλος στην αξιοζήλευτη καριέρα του ως παίκτης.

Ήταν ακόμα πολύ μικρός. Ο Αντόνιο Ντέιβις είχε αναλάβει να τον μεταφέρει με το αυτοκίνητό του καθώς δεν είχε ακόμα δικαίωμα για να βγάλει δίπλωμα οδήγησης. Αυτό κράτησε για περίπου δύο χρόνια. Στο μεταξύ, ο νεαρός ταλαντούχος άσος είχε γίνει μέλος της “πράσινης” οικογένειας, έχοντας πάντα την αγάπη του προέδρου και την εμπιστοσύνη των εκάστοτε κόουτς.

Ο Ζέλικο Παβλίσεβιτς του έδινε χρόνο συμμετοχής σε πολύ μικρή ηλικία και τον συμβούλευε να συνεχίσει να δουλεύει, ούτως ώστε να είναι έτοιμος όταν θα ήταν πιο ώριμος μπασκετικά. Εκείνος τον άκουγε, δούλευε συνέχεια, έκανε αμέτρητα σουτ στην προπόνηση και μέρα με τη μέρα βελτίωνε το φαρμακερό του σουτ.

Η καταξίωση…

Κι όσο η πλειοψηφία των παικτών του Παναθηναϊκού, ανανεωνόταν κάθε καλοκαίρι, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης έμενε σταθερός κάθε χρόνο στο ρόστερ της ομάδας. Σταδιακά γίνονταν όλο και πιο αναγνωρίσιμος από τον κόσμο και όλοι τον χειροκροτούσαν κάθε φορά που πατούσε παρκέ.

Φορώντας την “πράσινη” φανέλα συνεργάστηκε με ιερά τέρατα του ελληνικού και παγκόσμιου μπάσκετ, όπως οι Γκάλης, Γιαννάκης, Χριστοδούλου, Ουίλκινς, Σκοτ, Μποντιρόγκα, Κόμαζετς, Βράνκοβιτς, Ράτζα, Βολκόφ, Πάσπαλι, Παταβούκας, Κόρφας, Οικονόμου, Καλαϊτζής, Μυριούνης και πολλοί πολλοί άλλοι. Μόνο στη δεύτερη σεζόν του Μάλκοβιτς στον Παναθηναϊκό (1996-97), βρέθηκαν στον Παναθηναϊκό ένα σωρό νέοι παίκτες (είχαν ανοίξει και τα σύνορα για τους “κοινοτικούς”), αυτό όμως δεν τον πτόησε.

Ο Αλβέρτης γνώριζε πως μόνο με τη σκληρή δουλειά του στις προπονήσεις θα γινόταν συνεχώς και πιο απαραίτητος για το “πράσινο” ρόστερ. Κι έτσι συνέχιζε και συνέχιζε, “αδιαφορώντας” αν θα πατούσε το πόδι του στο παρκέ για 5 ή 25 λεπτά. Ήταν πάντα παρών. Όταν ο Παναθηναϊκός κατακτούσε το πρώτο Ευρωπαϊκό, όταν επέστρεψε στην κορυφή της Ελλάδας μετά από 14 χρόνια, όταν ξεκίνησε η συνεργασία με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Το παλμαρέ του:

Πρωταθλήματα Ευρώπης (5): 1996, 2000, 2002, 2009

Πρωταθλήματα Ελλάδας (11): 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009

Κύπελλα Ελλάδας (8): 1993, 1996, 2003, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009

Διηπειρωτικό (1): 1996

Ο τσακωμός με Ζοτς και η αρμονική συνύπαρξή τους

Πανταχού παρών, ακόμα και στα δύσκολα… Όταν με τον Σέρβο προπονητή τσακώθηκαν στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού μετά από ένα παιχνίδι με τη Δάφνη. Ο Ζοτς δεν χρησιμοποίησε ούτε δευτερόλεπτο τον Αλβέρτη σε εκείνο το παιχνίδι, κάτι που εξόργισε τον δεύτερο κι έφερε την έντονη αντίδρασή του.

Ο τελευταίος του απάντησε ότι “Με τρελαίνεις, μου γ… το μυαλό”, ενώ ο Ζοτς του είπε κατηγορηματικά: “Παύεις να είσαι αρχηγός”. Ο “Φράνκι” είπε εκνευρισμένος: “Δεν μπορείς να το λες αυτό. Είμαι δέκα χρόνια στην ομάδα και εσύ μόλις 6 μήνες!”.

Η διοίκηση σε ρόλο πυροσβέστη έληξε το θέμα, ξεκαθαρίζοντας πως όλες οι οικογένειες αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις. Το θέμα έληξε γρήγορα και οι δύο πλευρές τα βρήκαν. Έκτοτε ήταν ενωμένοι για το κοινό καλό της ομάδας. Οι δύο μεγάλες αυτές προσωπικότητες συνυπήρξαν αρμονικά στο πέρασμα των χρόνων κι έφτασαν σε πολλές επιτυχίες.

Ο παίκτης Αλβέρτης και…

Ορκισμένος να μιλάει μέσα στο γήπεδο, ποτέ δεν θέλησε να εξαργυρώσει τις επιτυχίες του με δημοσιότητα. Το αντίθετο μάλιστα. Πολλές φορές την απέφυγε όπως ο διάολος το λιβάνι. Εξάλλου, την είχε ανέκαθεν. Από τότε που οι αδερφοί Γιαννακόπουλου διέλυσαν σχεδόν ολόκληρη την ομάδα πόλο του Παναθηναϊκού για να αποκτήσουν τον πολλά υποσχόμενο νεαρό παίκτη της Γλυφάδας. Η ιστορία απέδειξε ότι δεν έκαναν απλά μία επένδυση στο μέλλον τότε, αλλά έδωσαν απλά το έναυσμα στην ιστορία της ομάδας για να αρχίσει να γράφεται με λαμπρά γράμματα… Γιατί, ο «Φράνκι» είναι μέρος αυτής!

Πεισματάρης, δούλεψε σκληρά τα πρώτα χρόνια της παραμονής του στην ομάδα, προκειμένου να βελτιωθεί και να φτάσει στο σημείο να εδραιωθεί στην βασική πεντάδα. Στο παιχνίδι, διακρίθηκε για το πάθος που βγάζει στο παρκέ. Πολλές ήταν οι φορές κατά τη διάρκεια της καριέρας του που αγωνίστηκε σαν… αφηνιασμένος, γυρνώντας μόνος του παιχνίδια που έμοιαζαν χαμένα. Ακόμα και σήμερα που κάθεται στο πάγκο είναι κάτι που φαίνεται σε μεγάλο βαθμό. Το ζει έντονα το παιχνίδι. Το αγάπησε και τον αγάπησε.

…ο άνθρωπος “Φράνκι”

Σε ηλικία 13 ετών, λίγες ώρες αφού η Εθνική ομάδα στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης το μεγαλύτερο του… παράσημο ήταν το αυτόγραφο του Λιβέρη Ανδρίτσου σε ένα από τα τετράδιά του και του καθόρισε την πορεία.

Το καλοκαίρι του 2009, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης κρέμασε τη φανέλα με το νούμερο 4. Μετά από τόσα χρόνια συνεχούς παρουσίας στην ομάδα της καρδιάς του, ο κάπτεν αποχώρησε από την ενεργό δράση, αφήνοντας τους υπόλοιπους να συνεχίσουν το έργο του. Ευτυχώς, πρόλαβε να εμφυσήσει στους νεότερους την αδιάκοπη δίψα για διάκριση, την ακόρεστη επιθυμία για τίτλους, αλλά και την ανεξίτηλη αγάπη για την ομάδα.

Δεν αποφάσισε να αφιερωθεί σε μία από τις μεγάλες αγάπες της ζωής του που είναι το ψάρεμα. Έμεινε στο πλευρό της ομάδας και από το πόστο του τιμ μάνατζερ και συνέχισε να την υπηρετεί. Το 2000 παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του, Άντα με την οποία τους έδενε ένας σπάνιος έρωτας γεννημένος ακόμα στα θρανία του σχολείου. Έχουν αποκτήσει δύο παιδιά μαζί με τον πρωτότοκο Κάρολο να είναι έτοιμος να ακολουθήσει τα χνάρια του πατέρα του, καθώς το ΟΑΚΑ είναι το… δεύτερο σπίτι του.

Από τις ξεχωριστές δηλώσεις του που δείχνουν πόσο έτοιμος να αναλάβει τη νέα πρόκληση στην καριέρα του: “Δεν μπορείς να το λες αυτό. Είμαι δέκα χρόνια στην ομάδα και εσύ μόλις 6 μήνες!”.