Αιχμάλωτος στο κορμί του
Οι ιστορίες των εν δυνάμει πρωταγωνιστών στη φετινή Euroleague, συνεχίζονται με τον Ράιαν Γκόμες, επί εννέα χρόνια NBAer και από φέτος παίκτη της Λαμποράλ Κούτσα. Ποιος είναι ο κύριος;
Κάποιοι θα τον χαρακτήριζαν βαρετό. Δεν βγαίνει, δεν πίνει, γενικά… δεν. Τι κάνει; Όταν δεν παίζει μπάσκετ, αφοσιώνεται στην οικογένεια του. Όπως έχει πει ο Ράιαν Γκόμες “το μπάσκετ είναι η δουλειά μου, αυτό που αγαπώ να κάνω, αλλά η κόρη μου είναι ο κόσμος μου όλος. Ο λόγος που έχω για να ζω. Η γυναίκα μου είναι τα πάντα. Είμαστε μαζί…. από πάντα”. Για την ακρίβεια, από το high school. Η Danielle ήταν πάντα εκεί, σε κάθε δυσκολία. Σε κάθε ευκαιρία που “χανόταν”, σε κάθε όνειρο που ξαναγεννιόταν, όσο ο 32χρονος φόργουορντ προσπαθούσε να γίνει NBAer. Το ίδιο θα κάνει και τώρα που το στεφάνι της πήγε στη Laboral Kutxa.
Η αρχή της ιστορίας
Γεννήθηκε στο Waterbury, του Connecticut, την 1η Σεπτεμβρίου του 1982. Μεγάλωσε με τη μητέρα του, Teresa, σε συγκρότημα πολυκατοικιών, στο Bucks Hill, απ’ όπου δεν… κουνήθηκε, πριν φύγει για το κολέγιο. Ο πατέρας του, John δεν ήταν άφαντος. Πάντα ήταν στη ζωή του, αλλά όχι και στην καθημερινότητα του. Η Teresa, νοσοκόμα στο επάγγελμα, δούλευε διπλοβάρδιες, έξι ημέρες την εβδομάδα. Πράγμα που σημαίνει ότι ο Ryan δεν περνούσε πολλές ώρες μαζί της. Κάποιες ημέρες, ίσα που προλάβαινε να τη δει, πριν φύγει για το σχολείο. Δεν μεγάλωσε όμως, μόνος του. Ούτε στον αυτόματο. Η γιαγιά με τις θείες του φρόντιζαν ώστε να μένει μακριά από τις κακοτοπιές.
Το καλοκαίρι του 1998 έπαιξε στο Amateur Athletic Union (ερασιτεχνικό πρωτάθλημα), όπου τέθηκε υπό τις οδηγίες του Wayne Simone. Τι κατάλαβε; Ο Simone αποδείχθηκε πολλά περισσότερα από έναν προπονητή, για εκείνον. Έγινε ο μέντορας του. Του έμαθε πώς να βρίσκει κίνητρα, πώς να πιέζει τον εαυτό του να γίνει καλύτερος, πώς να φτάσει στο NCAA -με υποτροφία.
Οι πρώτοι που τον πλησίασαν να του κάνουν ερωτήσεις (για το πώς έβλεπε το μέλλον του), ήταν ο Tim Welsh και ο Steve DeMeo -κόουτς και ασίσταντ στο Providence. Η πρωτοβουλία που πήραν αποδείχθηκε καταλυτικής σημασίας, όταν έπρεπε να διαλέξει σε ποιο πανεπιστήμιο θα φοιτήσει. Γιατί όταν ήλθε η ώρα να διαλέξει, θυμήθηκε ποιοι τον εμπιστεύτηκαν πρώτοι και κάπως έτσι έγινε Friars. Αν και τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά.
“Κόπηκε” στις εξετάσεις
Ως τελειόφοιτος στο σχολείο, ήταν ένας εκ των καλύτερων σέντερ στο Connecticut και βοήθησε το Wilby να φτάσει στα προημιτελικά της πολιτείας, ενώ αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης του Waterbury. Ήταν έτοιμος να κάνει το επόμενο βήμα. Και θα το έκανε… αν περνούσε τις εξετάσεις (SAT) για το πανεπιστήμιο. Δεν “έπιασε” όμως, τη βάση που απαιτείται για την εισαγωγή σε κολέγιο και έμεινε εκτός ένα χρόνο. Ενώ εκείνος έκανε μαθήματα, για να βελτιώσει τη βαθμολογία του, εξαφανίζονταν οι προτάσεις που είχε από κολέγια. Είχαν μείνει το Providence, το Dayton και το Creighton.
Οι διαδοχικές αποτυχίες στα τεστ τον οδήγησαν στο να πάει στο Notre Dame Prep (προπαρασκευαστικό σχολείο), μήπως και βρει την υγειά του. Τη βρήκε τον Ιανουάριο του 2001, οπότε δεσμεύτηκε με τους Friars, για έναν επιπλέον λόγο: είχε αποκτήσει αδελφό, τον Μarcellus, ο οποίος ήταν έξι μηνών. Και ο Gomes ήθελε να είναι μέρος της ζωής του. Το Providence ήταν κοντά στο σπίτι του, οπότε η κατάσταση ήταν win win.
Στην τρίτη του χρονιά, έκρινε πως είναι έτοιμος να δοκιμάσει την τύχη του στο ΝBA. Είχε οδηγήσει τους Friars στο NCAA Tournament, οπότε θεωρούσε ότι ήταν η καταλληλότερη στιγμή. Λίγο πριν τη βραδιά του ντραφτ, απέσυρε το όνομα του. Οι δικοί του άνθρωποι δεν εξεπλάγησαν. Ήξεραν πως έχει υποσχεθεί στη μητέρα του να πάρει πτυχίο, στις κοινωνικές επιστήμες. Και το πήρε. ‘Οπως έφευγε από το Providence, άφηνε πίσω του την πρώτη θέση στον πίνακα των σκόρερ, όλων των εποχών (2.138), την 5η των ριμπάουντερ (1.028), ενώ ήταν και αυτός με τα περισσότερα λεπτά συμμετοχής, ever (4.077).
Με αυτά και με αυτά, μάλλον δεν ήθελε κάτι περισσότερο για να χαράξει στο σώμα του μια ωδή στα πανεπιστημιακά του χρόνια: έφτιαξε το λόγο των Friars με τις φράσεις “Self Made”, “Never Give Up” και “Never Give In”.
“Γλίστρησε” στο Νο50
Αναλογικά με όσα είχε κάνει στο NCAA, αναμενόταν να ‘χει βρει δουλειά στον πρώτο γύρο του ντραφτ, το 2005. Τελικά, τον επέλεξαν οι Celtics, στο Νο50. Γιατί συνέβη αυτό; ” Έχω την αίσθηση πως όσο πιο πολύ μένεις στο κολέγιο, τόσο περισσότερο αναλύουν το παιχνίδι σου. Εγώ “πλήρωσα” το γεγονός ότι ήμουν tweener (μεταξύ δυο θέσεων)”. Οι NBA scouts έλεγαν πως δεν είναι αρκετά μεγαλόσωμος για να παίξει ως “4” και δεν είναι αρκετά γρήγορος, για να γίνει “3άρι”.
“Το ερώτημα που είχαν όλοι και με αφορούσε, ήταν αν είμαι αρκετά μεγαλόσωμος για να παίξω πάουερ φόργουορντ, στο ΝΒΑ”, εξηγούσε ο ίδιος, “κάποιες βραδιές είσαι, άλλες όχι. Αυτό που πρέπει να κάνεις πάντα, είναι να εκμεταλλεύεσαι ό,τι έχεις, για να γίνεις χρήσιμος για την ομάδα σου. Σε κάθε περίπτωση, ενώ ήταν μια πολύύύύύύύύύ μεγάλη νύχτα για εμένα, είμαι ευτυχής που βρέθηκα στη Βοστώνη, περιοχή που είναι κοντά στο σπίτι, με τον καλό μου φίλο Craig Smith”.
Έθεσε εαυτόν εκτός Boston Celtics
Η σεζόν 2006-07 ήταν αυτή που οι Celtics έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τερματίσουν με το χειρότερο δυνατό ρεκόρ την οδυνηρή πορεία τους στην κανονική περίοδο, ώστε να αυξήσουν τις πιθανότητες τους να πάρουν τον Greg Oden ή τον Kevin Durant, στο ντραφτ. Στο αλήστου μνήμης ματς με τους Bobcats ήταν που… έδωσαν τα ρέστα τους (69-51), με τον Doc Rivers να αποσύρει τον Pierce (είχε φτάσει τους 23π.) και τον Ρατζόν Ρόντο, στην τέταρτη περίοδο και να αφήνει τους Sebastian Telfair, Gomes, Gerald Green, Allan Ray και Leon Powe να τελειώσουν τη δουλειά.
Στις 31/7 του 2007, ο Γκόμες πήγε μαζί με τους Gerald Green, Al Jefferson, Theo Ratliff και Sebastian Telfair στη Μινεσότα, για να ακολουθήσει την αντίθετη διαδρομή ο Kevin Garnett. Έδωσε συνολικά 82 ματς με τους Wolves (στα 74 ήταν starter) και είχε 12.6π., 5.8 ριμπ. και 1.8 ασίστ. Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 ήταν που έκανε ρεκόρ καριέρας, με 13.3 π. ανά αγώνα (σε 82 ματς) και στις 24/10 του 2009 τράβηξε προς το Portland, ως ανταλλαγή.
Η χαμένη αυτοπεποίθηση
