“Α hunger for more”
Για τον Τζάστιν Ντέντμον (τον πρώτο σκόρερ της Ζάλγκιρις) τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Έπρεπε να παλέψει για όλα. Για την επιβίωση, για την παιδεία, για να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Τώρα βοηθά παιδιά που... φορούν τα παπούτσια του.
Όταν ήταν παιδί, δεν είχε δικαίωμα καν στο όνειρο. Γιατί δεν είχε ούτε τα βασικά. Ο Τζάστιν Ντέντμον χρειάστηκε να ξεπεράσει ουκ ολίγους σκοπέλους, για να επιβιώσει και μετά να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα. Και τώρα αποτελεί πηγή έμπνευσης, μαζί με σανίδα σωτηρίας για παιδιά σαν και του λόγου του.
To Κάρμποντεϊλ του Ιλινόις είναι κοινότητα 25.902 κατοίκων. Εκεί γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Ντέντμον, ως παιδί μονογονεϊκής οικογένειας. Μια στιγμή. Η πραγματικότητα είναι ακόμα πιο σκληρή: η μητέρα του, Στέφανι ήταν 13 χρόνων όταν τον απέκτησε. Δηλαδή, ήταν η ίδια παιδί. Μεγάλωσαν ως καλοί φίλοι. Όχι ως μάνα και γιος. “Μπορώ να παίξω video games μαζί της, να της πω τα πάντα”, εξηγούσε πολλά χρόνια αργότερα ο ήρωας της ιστορίας μας, του οποίου την κηδεμονία για δυο χρόνια (έως ότου αποκτήσει το σχετικό δικαίωμα η μητέρα του -που παρεμπιπτόντως του μετέδωσε την αγάπη για το μπάσκετ, ούσα μπασκετμπολίστρια στο χάι σκουλ) είχε η γιαγιά του, Κάρλα Ντέντμον.
Τον πατέρα του, Μάρκους, τον γνώρισε όταν πια ήταν στο κολέγιο και κάθε άλλο παρά υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις: ήταν πίσω από τα σίδερα της φυλακής, για συμπλοκή. Δεν ήταν η πρώτη φορά που φορούσε τα πορτοκαλί. Ήταν η πρώτη που του ζητούσε να πάρει το όνομα του (Ρόμπινσον). Αρνήθηκε.
Ο μεγαλύτερος από τα έξι παιδιά που έκανε στην πορεία της ζωής της η Στέφανι, ήταν και το πρώτο μέλος της οικογένειας του που πήγε ποτέ σε πανεπιστήμιο. Προηγουμένως, πήγε σε προπαρασκευαστικό σχολείο, μια ώρα έξω από τη Βοστώνη, για να αποκτήσει τους βαθμούς που θα τον έβαζαν στο University of Washington (όπου του έδωσαν υποτροφία). Βλέπετε, υπήρχε ένα θεματάκι: ο Ντέντμον είχε δυσλεξία, την οποία του διέγνωσαν πολύ αργότερα “ γιατί όσοι έχουν το ίδιο πρόβλημα γνωρίζουν πολύ καλά πως προτιμάς να πεθάνεις, από το να διαβάσεις κείμενο μπροστά στον κόσμο”.
Επειδή όμως, το προσπεράσαμε γρήγορα (και δεν έπρεπε) το προπαρασκευαστικό σχολείο χρειαζόταν 30.000 δολάρια, με την υποτροφία του Ντέντμον να φτάνει τα 6.000 δολ. Προκειμένου να αποκτήσει δικαίωμα στο όνειρο του, έβαλαν πλάτη οι συγγενείς, οι φίλοι και η εκκλησία της κοινότητας του. Η μητέρα του κατάφερε να δει εκ του σύνεγγυς το πρώτο του παιχνίδι, όταν ήταν Gonzaga. Το εισιτήριο το αγόρασαν φίλοι της οικογένειας.
Όσα προβλήματα και αν είχε (η μητέρα του συνήθως ήταν άνεργη, καθώς είχε κληρονομικό πρόβλημα στην καρδιά, τέτοιο που οδήγησε μια από τις αδελφές της σε μεταμόσχευση και τη μητέρα της στο θάνατο), όταν έπιανε την μπάλα του μπάσκετ στα χέρια του “ πήγαινα σε άλλα μέρη. Το μπάσκετ μου εξασφάλισε δωρεάν παιδεία. Με έκανε παράδειγμα, για τα μικρότερα αδέλφια μου”.
“ Όταν τον βλέπεις να γελά, δεν μπορείς να καταλάβεις όσα έχει περάσει για να φτάσει στο σημείο που βρίσκεται από συναισθηματικής απόψεως και αυτής της κοινωνικοποίησης. Είχε μέσα του πολύ θυμό και ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση”, είχε πει κάποτε ο προπονητής του στο κολέγιο, Άαρον Λι. Ο θυμός ήταν τεράστιος και αφορούσε τα πάντα. Τις κοπέλες, τους συντρόφους της μητέρας του, τις συνεχόμενες μετακομίσεις της οικογενείας και φυσικά την παντελή έλλειψη χρημάτων. Είχε κάποια θέματα με την αστυνομία και του ορίστηκε ο -στρατιωτικός και λάτρης του μπάσκετ- Τσάρλι Τζόουνς ως κηδεμόνας. Μαζί με τη σύζυγο του, Μέλανι του παρείχαν ιατρική ασφάλεια και ατελείωτες συζητήσεις. Κάποια στιγμή κατάλαβε ότι το ΝΒΑ ήταν ο τρόπος να σώσει την οικογένεια του και φυσικά τον εαυτό του.
Το 2009, ως πτυχιούχος στις Τέχνες, δήλωσε συμμετοχή στο ντραφτ, πικ δεν έγινε, για να ακολουθήσει άλλα μονοπάτια, πριν υπογράψει τον Αύγουστο στη Ζάλγκιρις και αναδειχθεί MVP της 5ης αγωνιστικής, αλλά και πιο εύστοχος παίκτης από τα 6.75, στη regular season.
Ενόσω γύριζε τον κόσμο -για να κάνει καριέρα και να βγάλει τα προς το ζην- δεν ξέχασε το παρελθόν του. Πέραν του ντοκιμαντέρ που “γύρισε” με τίτλο “A hunger for more”, ίδρυσε το ” Justin Dishin Dimes“, για παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών και για αυτά με διάφορες αδυναμίες. Δηλαδή, για παιδιά όπως ήταν και εκείνος. Με moto το ” ο αθλητισμός μπορεί να γίνει όχημα για να αναπτύξει ο οποιοσδήποτε τις δυνατότητες που διαθέτει και θα τον βοηθήσουν στη ζωή και φυσικά ξεπερνούν το παιχνίδι”, που παρέχει το δικαίωμα στην παιδεία, την πρόσβαση σε καθηγητές και ένα ασφαλές περιβάλλον εκμάθησης του αθλήματος, αλλά κυρίως την αυτοπεποίθηση πως μπορούν να τα καταφέρουν, όπως τα κατάφερε εκείνος.
Δείτε το teaser του “Α Hunger for more”