Κατάθεση ψυχής Ρόι Κάρολ στο Sport24.gr: "Νόμιζα ότι θα πεθάνω από το αλκοόλ"

Από το μικρό χωριό της Βόρειας Ιρλανδίας στη Γιουνάιτεντ. Καταξίωση και τίτλοι. Μετά η πτώση. Αλκοολισμός σε σημείο που νόμιζε ότι θα πεθάνει. Το ταξίδι στην Ελλάδα τα άλλαξε όλα. Ο ΟΦΗ και ο Ολυμπιακός. Η κατάθεση ψυχής του Ρόι Κάρολ στο Sport24.gr.

Λένε ότι μια στιγμή είναι ικανή να σου καταστρέψει τη ζωή. Στην περίπτωση του Ρόι Κάρολ η καταστροφή κράτησε τέσσερα χρόνια, αλλά ο Βορειοιρλανδός βγήκε νικητής. Σε ηλικία 43 ετών πια, ο πρώην γκολκίπερ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, του Ολυμπιακού και του ΟΦΗ έχει πολλά να διηγηθεί. Καλές αλλά και πολύ άσχημες στιγμές.

Η μεταγραφή στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η δίωρη συζήτηση με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στο τηλέφωνο και η απίθανη πρώτη γνωριμία με τον Ντέιβιντ Μπέκαμ. Και μετά η πτώση. Ο τραυματισμός που τον άφησε δέκα μήνες εκτός και ο αλκοολισμός που τον βασάνισε τέσσερα χρόνια και πήγε να του διαλύσει τη ζωή.

Ο Κάρολ μίλησε στο Sport24.gr και χωρίς να έχει την παραμικρή ανάγκη να κρύψει πράγματα, έβγαλε από την ψυχή του εκείνες τις καταστάσεις που πήγαν να τον οδηγήσουν στον θάνατο. Το ταξίδι στην Κρήτη για τον ΟΦΗ, η σύζυγός του που του έδωσε δεύτερη ευκαιρία και μετά ο Ολυμπιακός. Ο αγώνας στους -30 με τη Ρουμπίν, η αξέχαστη ρεβάνς, οι τίτλοι και ο Μίτσελ που ποτέ δεν του έδωσε εξηγήσεις. Μια συνέντευξη μάθημα ζωής...

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΝΑ ΠΕΦΤΩ ΣΤΗ ΛΑΣΠΗ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΡΩΝΟΜΑΙ

- Τι είναι αυτό που σε παρακίνησε να γίνεις τερματοφύλακας; Τυχαία;

"Όταν ήμουν πολύ μικρός, θυμάμαι τον πατέρα μου να παίζει ερασιτεχνικά ως τερματοφύλακας και το απολάμβανα. Εγώ ήμουν πολύ μικρόσωμος και αδύναμος. Επειδή ήμουν γρήγορος και ευκίνητος, με έβαζαν να παίζω στην επίθεση. Μέχρι τα 14 ήμουν και κοντούλης. Δηλαδή ποιος να το πίστευε ότι θα γινόμουν τερματοφύλακας και μάλιστα επαγγελματικά! Από τα 14 και μετά όμως άρχισα να παίρνω πολύ απότομα ύψος. Από την άλλη, μου άρεσε να πετάγομαι για να αποκρούω. Μου άρεσε να πέφτω στη λάσπη και να λερώνομαι".

- Πολύ δύσκολη θέση έτσι;

"Όσοι δεν έχουν παίξει δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο δύσκολη θέση είναι. Αν κάνεις ένα λάθος και δεν είσαι πνευματικά δυνατός, δεν το ξεπερνάς εύκολα. Όλοι το λάθος θυμούνται. Και οι τερματοφύλακες άνθρωποι είναι και κάνουν λάθη".

Από τα παιδικά σου χρόνια τι θυμάσαι περισσότερο; Είχατε οικονομικές δυσκολίες;

"Ήμουν πολύ δραστήριο παιδί. Όλη τη μέρα έκανα αθλητισμό. Έπαιζα ποδόσφαιρο, μπάσκετ, κρίκετ, ράγκμπι. Οτιδήποτε έχει σχέση με σπορ. Δεν είχαμε υπολογιστές και ηλεκτρονικά παιχνίδια. Απολάμβανα τη ζωή μου σε ένα μικρό χωριό, στο Tamlaght, όπου έμεναν λίγοι κάτοικοι. Θυμάμαι επίσης ότι βοηθούσα τους γονείς μου στη φάρμα που είχαμε. Ο πατέρας μου εργαζόταν στον στρατό και η μητέρα μου με το να μας μεγαλώσει. Η πιο δύσκολη δουλειά μπορώ να πω και το κατάλαβα όταν έγινα πατέρας. Δεν πεινάσαμε ποτέ, όχι όμως πως ήμασταν και πλούσιοι. Είχα πολλούς φίλους και παίζαμε όλη τη μέρα. Όταν νύχτωνε, οι γονείς μου μού φώναζαν να πάω στο σπίτι".

- Έχεις αδέρφια;

"Έχω τρεις αδερφούς και μία αδερφή. Θα ήμασταν έξι αδέρφια, αλλά πέθανε πριν από χρόνια η άλλη μου αδερφή...".

- Πόσα παιδιά έχεις; Με τι ασχολούνται;

"Έχω έναν γιο 21 ετών και μία κόρη 17 ετών. Με τρομάζει το πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια. Η κόρη μου είναι cheerleader, εκπροσωπεί μάλιστα τη χώρα μας σε διεθνείς διαγωνισμούς. Ο γιος μου σπουδάζει media. Δεν του αρέσει καθόλου το ποδόσφαιρο. Πιο μικρός έπαιζε μπάλα, αλλά καθώε μεγάλωνε, έπαψε να ενδιαφέρεται".

ΜΟΥ ΛΕΕΙ: ΓΕΙΑ, ΕΙΜΑΙ Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΕΚΑΜ. ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΩ: ΛΕΣ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΞΕΡΩ;

- Αγωνίστηκες σε σημαντικές ομάδες στην Αγγλία; Ποια είναι η πιο δυνατή σου ανάμνηση;

"Θα μπορούσα να σου μιλάω για ώρες. Αυτό που πραγματικά ήθελα κάποια στιγμή στη ζωή μου είναι να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Το να παίξεις στην Αγγλία ενώ κατάγεσαι από τη Βόρεια Ιρλανδία ήταν πολύ ιδιαίτερο και δύσκολο τη δεκαετία του '90. Δεν ήταν πολλοί από τη χώρα μου που πέτυχαν κάτι ανάλογο εκείνο το διάστημα. Εγώ ήμουην τυχερός και είμαι ευγνώμων για ό,τι έζησα. Το ότι πέρασα από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν μεγάλη τιμή. Κατακτήσαμε την Premier League, απίστευτο συναίσθημα. Δεν το περίμενα ποτέ ότι θα μου συνέβαινε. Είναι τόσες πολλές οι σπουδαίες εμπειρίες".

- Στη Γιουνάιτεντ έπαιξες από το 2001 μέχρι το 2005. Πώς ήταν η συνεργασία σου με παίκτες όπως ο Μπέκαμ, ο Ρόι Κιν, ο Γκιγκς, ο Φέργκιουσον και τόσοι άλλοι; Θυμάσαι κάποια ιδιαίτερη ιστορία να διηγηθείς;

"Να σου πω αρχικά πώς βρέθηκα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του πλανήτη. Ήμουν νωρίτερα πολύ κοντά στη Λέστερ, προερχόμενος από τη Γουίγκαν. Είχαν συμφωνηθεί τα πάντα. Το προηγούμενο βράδυ είχαμε συναντηθεί ξανά οι εμπλεκόμενες πλευρές και την επομένη θα υπέγραφα. Μου είπαν όμως τελικά πως χρειάζονταν έναν τερματοφύλακα πιο έμπειρο. Με είχε πάρει τότε ο προπονητής Πίτερ Τέιλορ να μου πει τα νέα. Επέλεξαν τελικά τον Ίαν Γουόκερ. Όπως καταλαβαίνεις στεναχωρήθηκα πολύ, αλλά αυτά συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο. Δεν πέρασαν λίγες μέρες και ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον κάλεσε τον μάνατζέρ μου.

 Μετά με πήρε ο ίδιος τηλέφωνο. Δεν το πίστευα. Μιλούσαμε δύο ώρες στο τηλέφωνο. Μου είπε ότι με παρακολουθούσαν την τελευταία διετία. Ήμουν πολύ νευρικός εκείνη την ώρα, αλλά και τόσο χαρούμενος, στα 23 μου. Μιλούσα με τον καλύτερο προπονητή του κόσμου. Αφού συμφώνησα, θα συναντούσα τους νέους μου συμπαίκτες τρεις εβδομάδες μετά. Μέχρι να φτάσει αυτή η μέρα, δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Θα ήμουν συμπαίκτης με τον Μπέκαμ, τον Ρόι Κιν, τον Γκάρι Νέβιλ...".

- Τι θυμάσαι από την πρώτη φορά που τους συνάντησες;

"Επειδή ήμουν αγχωμένος, είχα φτάσει στο προπονητικό πρώτος από όλους. Είχα πάει πολύ νωρίς. Ο πρώτος που συνάντησα ήταν ο Μπέκαμ. Με πλησιάζει και μου λέει: «Γεια, είμαι ο Ντέιβιντ Μπέκαμ». Του απάντησα χαμογελαστά: «Λες να μη σε ξέρω; Εγώ λέγομαι Ρόι Κάρολ και είμαι ο νέος τερματοφύλακας της Γιουνάιτεντ. Δεν υπήρχε λόγος, αλλά ήμουν νευρικός. Με έκαναν όλοι όμως να νιώσω πολύ ευχάριστα. Πέρασα φανταστικά χρόνια. Είναι όνειρο πολλών να παίξουν στη Γιουνάιτεντ. Πήραμε τίτλους, είχαμε 70.000 θεατές σε κάθε παιχνίδι. Δεν έφυγα όμως με την καλύτερη ανάμνηση, γιατί χάσαμε τον τελικό του FA Cup από την Άρσεναλ το 2005".

ΤΟ ΠΟΤΟ ΕΙΧΕ ΚΥΡΙΕΥΣΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. ΝΤΡΕΠΟΜΟΥΝ ΝΑ ΠΑΩ ΣΕ ΚΛΙΝΙΚΗ ΑΠΟΤΟΞΙΝΩΣΗΣ

-Πέρασες ένα πολύ δύσκολο διάστημα στη ζωή σου. Χρειάστηκες να αντιμετωπίσεις τον αλκοολισμό και τελικά βγήκες νικητής. Πώς βίωσες αυτή την κατάσταση;

"Έπαιξα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, εκπροσωπούσα την εθνική μου ομάδα. Ήμουν στο κορυφαίο επίπεδο. Ήμουν συνηθισμένος στην πίεση. Όλη μου η ζωή ήταν η μπάλα. Όταν έπαιζα στη Γουέστ Χαμ, τραυματίστηκα σοβαρά. Έμεινα δέκα μήνες εκτός. Μελαγχόλησα. Το πρώτο διάστημα ήταν καλά, γιατί είχαν πέσει όλοι πάνω μου. Με τον καιρό όμως δεν άντεχα. Είχα πέσει σε κατάθλιψη. Έχασα την αγάπη για το ποδόσφαιρο. Με το αλκοόλ ένιωθα στην αρχή ότι είμαι καλύτερα, άφηνα στην άκρη το συναίσθημα της κατάθλιψης και της μελαγχολίας. Μέρα με τη μέρα η κατάσταση χειροτέρευε. Το ποτό είχε κυριεύσει τη ζωή μου. Δεν νοιαζόμουν για κανέναν και δεν έλεγα και σε κανέναν το πρόβλημά μου. Το μόνο που με απασχολούσε είναι ποιο θα είναι το επόμενο ποτό. Θα έχανα τη σύζυγό μου και τα παιδιά μου".

-Εκείνοι πώς βίωσαν την περιπέτειά σου;

"Στην αρχή η σύζυγός μου ήθελε να πάω σε κλινική αποτοξίνωσης. Εγώ δεν ήθελα να πάω, ντρεπόμουνα. Δεν ήθελα να ξέρουν για την προσωπική μου ζωή. Τελικά πείστηκα να πάω. Θυμάμαι όταν μας άφηναν να βγούμε έξω στον προαύλιο χώρο για περπάτημα, έρχονταν να τραβήξουν φωτογραφία μου για να την δημοσιεύσουν στα ΜΜΕ.

Έγραφαν πάρα πολλά για εμένα. Καταλαβαίνω πως είναι η δουλειά τους, αλλά σε τέτοιες στιγμές πρέπει ένας δημοσιογράφος να είναι προσεκτικός στο τι γράφει. Αν αυτός που αντιμετωπίζει το πρόβλημα δεν είναι δυνατός χαρακτήρας και όλος ο Τύπος πέσει επάνω του, δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσει και πού θα οδηγηθεί".

- Πόσο καιρό κράτησε αυτή η ιστορία;

"Περίπου τέσσερα χρόνια. Όταν ήμουν στη Ρέιντζερς, στη Ντέρμπι Κάουντι και στην Οντένσε, η οικογένειά μου δεν ήταν μαζί μου. Και ήταν πολύ δύσκολα για εμένα. Έπινα κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Είχα απομακρυνθεί από όλους".

- Τι έπινες;

"Όταν είσαι αλκοολικός, δεν διαλέγεις. Έπινα τα πάντα".

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ; ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ

- Πώς κατάφερες να τα αφήσεις όλα πίσω και να επιστρέψεις σε αυτό που ήσουν νωρίτερα;

"Μετά το τέλος της θητείας μου στη Δανία σηκώθηκα ένα πρωί σε ένα διαμέρισμα και κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέπτη. Είπα στον εαυτό μου: «Τι κάνεις; Θα πεθάνεις αν συνεχίσεις έτσι». Από εκείνη την ημέρα άλλαξαν όλα. Πήγα σε ένα ξενοδοχείο να μείνω και έμεινα μακριά από το αλκοόλ. Ήταν τρομακτικό όλο αυτό όσο το σκέφτομαι. Ήταν και ένα διάστημα που δεν είχα ομάδα και αυτό έκανε τα πράγματα πιο δύσκολα.

Είχα πραγματοποιήσει το όνειρό μου να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, είχα αυτή την προνομιούχα θέση και την πετούσα. Μετά από όλα αυτά μπορώ να σου πω ότι δεν μου λείπει καθόλου αυτή η περίοδος".

- Και ύστερα ήρθε για εσένα ο ΟΦΗ...

"Ναι, αυτή η στιγμή έπαιξε καθοριστικό ρόλο τόσο στην υπόλοιπη ζωή μου μέχρι σήμερα, αλλά και στην καριέρα που συνέχισα να κάνω. Με κάλεσε ένας Έλληνας μάνατζερ και μου πρότεινε να συνεχίσω στον ΟΦΗ. Μίλησα στη σύζυγό μου. Μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία να είμαστε μαζί. Αυτό σήμανε πολλά για εμένα. Αναγεννήθηκα.

Και στην Ελλάδα μπορώ να σου πω ότι τα ερεθίσματα ήταν πολλά. Εκπληκτικός καιρός, βόλτες, θα μπορούσα να παρασυρθώ. Δεν δοκίμασα κανένα είδος αλκοόλ όμως. Ήμουν δυνατός χαρακτήρας. Ακόμα και με την ομάδα όταν βγαίναμε, τίποτα. Η σύζυγός μου δοκίμαζε μόνο ρακί (γέλια)".

- Τι θυμάσαι περισσότερο από τη σύντομη θητεία σου στον ΟΦΗ;

"Μου είχε κάνει εντύπωση που οι οπαδοί λέγονταν "φίδια". Είχε και ο γιος μου ένα φίδι στο σπίτι και θυμάμαι να του το αναφέρω. Δεν ξεχνάω το Γεντί Κουλέ, την ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν οι οπαδοί.

Τους ευχαριστώ πάρα πολύ. Απόλαυσα κάθε στιγμή. Χαίρομαι που έχουν επιστρέψει στη μεγάλη κατηγορία και που τερμάτισαν φέτος ψηλά. Ένα μεγάλο μπράβο τους στέλνω".

ΕΚΑΝΑ 7 ΛΕΠΤΑ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΜΑΤΣ ΜΕ ΤΗ ΡΟΥΜΠΙΝ. ΕΙΧΕ -30 ΒΑΘΜΟΥΣ

- Και μετά ο Ολυμπιακός...

"Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα καταλάβει πόσο μεγάλη ομάδα ήταν. Γνώριζα ότι έχει φοβερό γήπεδο. Έζησα εκπληκτικές στιγμές. Φανταστικοί οπαδοί, φανταστικός προπονητής τερματοφυλάκων. Από τους καλύτερους που είχα ποτέ. Αναφέρομαι στον Αλέκο Ράντο. Εγώ τον έλεγα βέβαια μαλ@@@ (γέλια). Ο Ολυμπιακός είχε όλα όσα χρειαζόταν ένας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Γεμάτο γήπεδο, νίκες, τίτλους, Champions League".

- Έκανες ντεμπούτο στους -30 βαθμούς, στον αγώνα με τη Ρουμπίν Καζάν. Ήταν αυτό ένα από τα πιο ιδιαίτερα παιχνίδια της καριέρας σου;

"Φαντάσου ότι όταν χρειάστηκε να μπω στον αγώνα ως αλλαγή επειδή χτύπησε ο Μέγερι, έκανα επτά λεπτά να βγάλω τα ρούχα που φορούσα. Τόσο κρύο έκανε. Μπήκα και απέκρουσα πέναλτι. Θυμάμαι ότι με αποθέωναν τα ΜΜΕ και οι οπαδοί. Εγώ απλά λέω ότι έκανα τη δουλειά μου".

- Αν σου ζητούσα να μου πεις ποιο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό θυμάσαι περισσότερο;

"Το δεύτερο παιχνίδι με τη Ρουμπίν Καζάν στην Ελλάδα. Έπαιζα τραυματίας για περισσότερα από 20 λεπτά, δεν μπορούσα ούτε να περπατήσω. Έκανα αποκρούσεις και κράτησα όρθια την ομάδα. Ακόμα έχω στο μυαλό μου τις φωνές των οπαδών. 33.000 άτομα φώναζαν «Ρόι Κάρολ οέ, οέ, οέ...». Πώς να ξεχάσω τέτοιες στιγμές;

Με είχε πάρει ένας φίλος μου από το Λονδίνο και απορούσε με την ατμόσφαιρα στο Καραϊσκάκης. Και του λέω: «Πού να τη ζήσεις από κοντά». Στην Αγγλία δεν είναι έτσι οι οπαδοί. Εκεί κάθονται και παρακολουθούν την εξέλιξη του αγώνα. Στην Ελλάδα χορεύουν και φωνάζουν. Έχουν πάθος για το ποδόσφαιρο. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού δεν πήγαιναν μόνο στους αγώνες ποδοσφαίρου. Θυμάμαι ότι ακολουθούσαν τα τμήματα βόλεϊ, πόλο, όλα τα τμήματα

- Ποιος ήταν ο αγαπημένος σου συμπαίκτης στον Ολυμπιακό;

"Με τον Μέγερι είχα πολύ καλή σχέση. Και με τον Φουστέρ".

Ο ΦΕΡΓΚΙΟΥΣΟΝ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΜΙΛΗΣΕΙ ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ. Ο ΜΙΤΣΕΛ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΞΗΓΗΣΕ ΠΟΤΕ

- Έχεις στο μυαλό κάποια ωραία ιστορία να πεις;

"Θυμάμαι που είχαμε βγει με μερικούς συμπαίκτες. Όλοι πήραν καφέ, παγωμένο. Ήταν καλοκαίρι. Είχε αρκετή ζέστη. Μόνο εγώ παράγγειλα τσάι. Η κοπέλα μου έφερε ice tea. Και της λέω: «Μα δεν θέλω παγωμένο τσάι, ζεστό θέλω». Με κοίταξε με απορία. Δεν μου αρέσει ούτε ο παγωμένος καφές ούτε το παγωμένο τσάι".

- Άσχημες αναμνήσεις έχεις από τον Ολυμπιακό;

"Δεν μπορώ να σου πω ότι έχω. Θα ήθελα απλά να μείνω περισσότερο. Θυμάμαι όταν είχε έρθει ο Μίτσελ που δεν με υπολόγιζε. Είχε έρθει βέβαια ένας εξαιρετικός γκολκίπερ, ο Ρομπέρτο. Ο Μίτσελ δεν μου εξήγησε γιατί δεν με ήθελε. Θυμάμαι στη Γιουνάιτεντ όταν ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον μου μίλησε ειλικρινά, ότι θα έφερναν άλλο τερματοφύλακα. Μου είχε πει ότι δεν θα έχω χρόνο συμμετοχής. Μου αρέσουν οι άνθρωποι που λένε την αλήθεια. Τους σέβομαι πολύ".

-Πώς θα περιέγραφες τα χρόνια σου στην Ελλάδα;

"Είναι το δεύτερο σπίτι μου. Από το 2014 που έφυγα, δεν επέστρεψα ξανά και είναι κάτι που το θέλω πολύ. Στην Ελλάδα πήρα πίσω την αγάπη μου για το ποδόσφαιρο. Πολλοί με ρωτάνε γιατί συνέχισα στην Ελλάδα και τους απαντώ πως ήταν μία από τις καλύτερες επιλογές της ζωής μου".

- Πώς είναι πλέον η καθημερινότητά σου;

"Όταν έφυγα από τον Ολυμπιακό με πήρε τηλέφωνο ο Σον Ντέρι και με πήρε στη Νοτς Κάουντι. Συνέχισα να παίζω στην εθνική μου ομάδα την οποία βοήθησα να περάσει στα τελικά του Euro 2016. Ήταν συγκινητική στιγμή για εμένα. Τα τελευταία χρόνια είχα γυρίσει στη Λίνφιλντ, ομάδα της χώρας μου. Παίξαμε και προκριματικά Champions League. Πλέον έχω ανοίξει σχολή τερματοφυλάκων στη Βόρεια Ιρλανδία και το απολαμβάνω. Έχω 40 τερματοφύλακες. Θέλω να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο με τη σχολή μου. Είχα πάει σε καμπ στην Αμερική τον Ιανουάριο. Θέλω να έρθω και στην Ελλάδα".

-Τι θα συμβούλευες τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα που πέρασες εσύ;

"Να μην φοβούνται και να μιλήσουν για το πρόβλημά τους. Είναι δύσκολο, το ξέρω. Το βίωσα. Να συμβουλευτούν έναν ειδικό. Μπορούν να απευθυνθούν μαζί του με email ή με μηνύματα, αν ντραπούν face to face".

- Μετανιώνεις για πολλά πράγματα που έκανες;

"Όλοι οι άνθρωποι κάνουμε λάθη. Αυτά σε κάνουν πιο δυνατό. Γι' αυτό θα σου πω πως δεν θα άλλαζα τίποτα".

- Θα ήθελες να πεις κάτι τελευταίο;

"Να ξέρουν οι Έλληνες ότι αγάπησα πολύ αυτή τη χώρα. Σας εύχομαι τα καλύτερα. Οι Έλληνες όπως και οι Ιρλανδοί είναι δυνατοί και θα βγούμε νικητές από την κρίση με τον κορονοϊό".

 
SHARE

24MEDIA NETWORK

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

    PODCAST ΣΤΟ SPORT24.GR

    Τζόρνταν ή μήπως όχι;

    Ιτούδης, Σφαιρόπουλος, Μπαρτζώκας, Αταμάν, Λάσο, Πασκουάλ, Σπανούλης, Πρίντεζης, Μπουρούσης, Σκόλα και Μακ Κίσικ ψηφίζουν τον καλύτερο όλων των εποχών.

    HIGHLIGHTS