ΑΕΚ, μια ροκ μπαλάντα

Ο Βαγγέλης Αρναούτογλου γράφει για την ομάδα των ανατροπών, της ροκ καθημερινότητας, της γκρίνιας κατά του προπονητή που την έχει πρώτη στο πρωτάθλημα και επτά ματς αήττητη στην Ευρώπη. Μιας Άλλης Εντελώς Κατάστασης.

Τέτοια ματς όπως το χθεσινό με τη Ριέκα (2-2), όπως επίσης εκείνο κόντρα στον Ολυμπιακό και το άλλο απέναντι στην Αούστρια, καταδεικνύουν κάτι πολύ συγκεκριμένο. Ένα στοιχείο που απουσίαζε από την ΑΕΚ εδώ και πολλά χρόνια. Την πίστη στον εαυτό της ακόμα και όταν όλα γύρω της μοιάζουν να καταρρέουν.

Οι επιστροφές σε παρτίδες χαμένες δεν είναι ο τρόπος που ενδείκνυται για να πορεύεσαι με ασφάλεια, συνιστούν όμως μία σαφώς καλύτερη κατάσταση από το να παραδίδεσαι αποδεχόμενος την ήττα και την επιλογή του ανέφικτου δίχως να προσπαθήσεις. Αυτό το πετυχαίνουν όλοι μαζί, διότι όταν ένας κρίκος της αλυσίδας είναι χαλαρός, αποτέλεσμα δεν έρχεται όση τύχη κι αν έχεις. Η ΑΕΚ είχε μπόλικη χθες, καθώς το σκορ θα μπορούσε να φτάσει στο 0-3 ή στο 0-4. Αφού δεν σκοτώθηκε, σήκωσε το δικό της όπλο και απάντησε.

Οι επιλογές του Χιμένεθ θα δίνουν σε μόνιμη βάση τροφή προς συζήτηση. Δεν έχω συναντήσει ποτέ μεγαλύτερη ευκολία στόχευσης κατά προπονητή που έχει την ομάδα του πρώτη στο πρωτάθλημα και για επτά σερί ματς αήττητη στην Ευρώπη. Το φαινόμενο είναι σπάνιο, αλλά και κάπου λογικό. Μέσα από τη μιζέρια των πολλών ετών που μεσολάβησαν μέχρι να φτάσουμε στο σήμερα, «γεννήθηκαν» οι εύκολες απαξιώσεις.

Στο τέλος και αυτής της ημέρας μόνο ως αστεία και ανάξια περαιτέρω σχολιασμού μπορώ να εκλάβω την άποψη ότι τα λάθη που κάνει ο προπονητής διορθώνονται από τους παίκτες, την τύχη, ένα γούρικο πέταλο που έχει στην τσέπη, το άστρο που τον συνοδεύει σε κάθε ματς, ή τα βουντού που κάνει στην άκρη της γης ο μάγος της φυλής των Χιμένεθ.

Σύμφωνοι, πολλές επιλογές του σηκώνουν συζήτηση. Με πρώτη αυτή της μη συμμετοχής του Λιβάγια στην αρχική ενδεκάδα. Σαφώς και η εξήγηση που δίνει ο προπονητής, δεν είναι επαρκής ούτε για εκείνους που έχουν περισσότερη υπομονή με τη δουλειά του ώστε να διακρίνουν και τις καλές πλευρές της. Είχαν προηγηθεί δύο εβδομάδες διακοπής, 90 λεπτά κόντρα στον ΠΑΟ και τέσσερις ημέρες χαλάρωσης μέχρι το χθεσινό ματς. Επίσης το επόμενο είναι Δευτέρα και όχι Κυριακή. Δεν τίθεται λοιπόν θέμα οργανισμού για τον ποδοσφαιριστή.

Επίσης η απάντηση "πρέπει να πίνουν περισσότερο κακάο και να τρώνε περισσότερο γιαούρτι" κρύβει μια ειρωνική διάθεση ασπίδας στη δουλειά του καθώς είναι δεδομένο ότι γνωρίζει αυτά που του καταλογίζονται. Τα οποία επιμένω ότι αγγίζουν την υπερβολή για έναν τεχνικό που έχει την ομάδα εκεί που την έχει. Σίγουρα όμως δεν συνιστά απάντηση που δείχνει σεβασμό σε μια ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί (ήταν για την αμυντική αδράνεια στα στημένα).

ΜΕΤΑΛΛΟ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ

Το ότι το παιχνίδι γυρίζει, όπως γύρισαν και προηγούμενα (ενδεχομένως το έργο θα το ξαναζήσουμε και σε επόμενα) είναι θέμα ομαδικής δουλειάς και όχι της επιλογής ή όχι ενός και μόνο ποδοσφαιριστή. Σαφώς και ο Λιβάγια άλλαξε την εικόνα της ΑΕΚ μεσοεπιθετικά δίνοντας την ευκαιρία στον Αραούχο να μπει πιο ενεργά στο παιχνίδι και στους Χριστοδουλόπουλο - Μπακασέτα να ανεβάσουν την απόδοσή τους.

Ωστόσο δεν ήταν η απουσία του Κροάτη αυτή που μπορεί να εξηγήσει το μουδιασμένο τρόπο με τον οποίο άπαντες εισήλθαν στον αγωνιστικό χώρο, σαν μαθητούδια του δημοτικού που δεν είχαν ανοίξει το τετράδιο στη σελίδα της προηγούμενης ημέρας για να μελετήσουν τη λέξη "συγκέντρωση". Το λάθος είναι συνολικό, προπονητή και παικτών. Αλλά η διόρθωσή του είναι αυτή που αποδεικνύει ότι στον πάγκο δεν κάθεται ένας ξεροκέφαλος, αλλά κάποιος που μπορεί αμέσως να αναγνωρίσει τα λάθη του, να τα αποδεχθεί και να τα διορθώσει. Ένας εγωιστής θα άφηνε την ομάδα να "πεθάνει" με τις ιδέες του επιμένοντας ότι ήταν σωστές. Όχι ο Χιμένεθ.

Έπειτα, είναι ο τρόπος που έρχεται η αντίδραση. Απότομος και βίαιος κατά του αντιπάλου που θεωρεί ότι έχει "καθαρίσει". Επαναλαμβανόμενος επίσης. καθώς πριν από τη Ριέκα, τη θυμωμένη αντίδραση της ΑΕΚ διαπίστωσαν κι άλλοι. Ομάδα με μέταλλο, σύνολο που πιστεύει ότι δεν υπάρχει παιχνίδι το οποίο τελειώνει πριν ολοκληρωθεί και το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Είναι το στοιχείο που κρατάει την ομάδα εκεί που βρίσκεται σήμερα. Και με αυτό ως όπλο πρέπει να πορευτεί έως και το Γενάρη, περιμένοντας τις προσθήκες που πρέπει να γίνουν. Καλών παικτών, έτοιμων για να δώσουν λύσεις ενδεκάδας. Διότι πολλά μαθαίνουμε για πρόχειρες λύσεις από την Ελλάδα και σοβαρό σκάουτινγκ δεν βλέπουμε. Ας περιμένουμε...

Photo Credits: Eurokinissi

 
SHARE

Από το μακρινό 1993 έως και σήμερα, όλα είναι ένας δημοσιογραφικός δρόμος με την ΑΕΚ στο επίκεντρο. Αρχικώς τη μπασκετική, την οποία ακολούθησε ως ρεπόρτερ έως το 2004 και από τότε, σε μια διαδρομή χωρίς διαλείμματα, με την ποδοσφαιρική. Παράλληλα έχει καταπιαστεί με το ΝΒΑ (το οποίο παραμένει το μεγάλο κουσούρι του σε βάθος δεκαετιών ανεξάντλητης αυπνίας), το στίβο, τα υγρά σπορ, τη γυμναστική, το τένις, το βόλεϊ (κ.α.) σε έντυπο, περιοδικό, τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό Τύπο. Το κοντέρ έχει καταγράψει αποκλειστική ή παράλληλη σταδιοδρομία σε Ελεύθερο Τύπο, ΕΘΝΟΣ, Τρίποντο, Alpha TV, Αθήνα 9,84, Men, Μaxim, Μen's Health, ΑΕΚ Empire. Εργάστηκε στις εφημερίδες «Το Βήμα» και τα «Τα ΝΕΑ»από το 1998 έως το 2017, ενώ εδώ κι έναν χρόνο ανήκει στο δυναμικό της Sport Day. Είναι (αδιαλείπτως) μέλος της οικογένειας του SPORT 24 από το Μάιο του 2005.

24MEDIA NETWORK

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΟ SPORT24