Ο Ολυμπιακός ήταν... ΠΑΟ

Ανεξαρτήτως των κλισέ, ο Ολυμπιακός ήταν κακός στο πρώτο ημίχρονο στα Γιάννενα.

Στην επίθεση τα μεγαλύτερα "αχ" ακούστηκαν από στημένα, και μάλιστα αυτά που εκτελέστηκαν αρκετά μακριά από την περιοχή, και εκτός από τις καλές εκτελέσεις του Ιμπαγάσα και του Μασάντο, έμειναν μόνο οι ατομικές προσπάθειες του Αμπντούν, που δεν είναι το ίδιο αποτελεσματικός στα αριστερά. Η "μοιάζω με Παναθηναϊκό" εικόνα ίσχυε και στην άμυνα, με τον ΠΑΣ να μην έχει μόνο το δοκάρι με τον Ντε Βισέντις στο 40’, αλλά να βλέπει και τον πολύ καλό Ίλιτς να κρατάει την μπάλα με σχετική άνεση και να παίζει με τους υπόλοιπους, όπως έκανε κι απέναντι στο τριφύλλι στο “Σπύρος Λούης”.

Ο... τόσο απαρατήρητος Γκρέκο

Τα πράγματα βελτιώθηκαν στην επανάληψη, ακόμα και πριν την αλλαγή του Γκρέκο. Ο Ιταλός δεν ήταν κακός, αλλά πραγματικά θα ήταν προτιμότερο να ήταν αρνητικός. Δύσκολα μπορείς να σκεφτείς παίκτη να αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος και να περνάει τόσο απαρατήρητος μετά από 58’ λεπτά παιχνιδιού. Κι αφού πρώτα ο Ολυμπιακός είχε φροντίσει να μπει καλύτερα στην επανάληψη και να χάσει διπλή ευκαιρία με Μασάντο και Τζιμπούρ (πάλι από στημένο), βρήκε την λύση χάρις στην παλιά, καλή συνήθεια του πρες.

Αν δεν βρίσκεις χώρους απέναντι σε ομάδα που σε περιμένει, κλέψε την μπάλα για να τους βρεις ανοργάνωτους. Ο Αμπντούν πήρε από τον απρόσεκτο Τσουκαλά, άνοιξε στον Τζιμπούρ, ο Αλγερινός είχε την ψυχραιμία να πασάρει σωστά για να τελειώσει ο Μήτρογλου στην πρώτη επαφή με την μπάλα. Το ματς και το ενδιαφέρον του έμοιαζαν να τελειώνουν μετά το εκπληκτικό άνοιγμα του Ιμπαγάσα στον Τζιμπούρ και το τέταρτο γκολ του (κουρασμένου είναι η αλήθεια) Αλγερινού.

Η αδυναμία να σβήσει το ματς...

Είμαι σίγουρος πως ήταν έτοιμοι οι τίτλοι και τα πρωτοσέλιδα του στιλ "Καθάρισε όταν σοβαρεύτηκε", όμως δεν νομίζω πως θα τους δούμε, καθώς το τελευταίο διάστημα του αγώνα δεν μπορεί να τα δικαιολογήσει ούτε στο ελάχιστο. Δεν είναι η γκάφα Σιόβα-Κάρολ που έφερε την μείωση του σκορ στην πρώτη κιόλας φάση μετά το 0-2. Είναι η αδυναμία του Ολυμπιακού να "σβήσει" το ματς, έστω και χωρίς το “μαξιλάρι” της διαφοράς των δύο γκολ. Οι γηπεδούχοι, προφανώς ενθαρρυμένοι από την εικόνα ανασφάλειας των μετόπισθεν του Ολυμπιακού, έψαξαν μέχρι τέλους την ισοφάριση και νομίζω πως η συνολική προσπάθειά τους στο χορτάρι άξιζε τον έναν πόντο.

Η αμυντική γραμμή εξακολουθεί να προβληματίζει...

Ο Ολυμπιακός νίκησε, πήρε διαφορά επτά βαθμών από τον Παναθηναϊκό, όμως δεν νομίζω πως αυτά ήταν τα βασικά ζητούμενα από το ταξίδι στα Γιάννενα, αφού ούτως ή άλλως δεν προβλέπει κανείς μάχη για τον φετινό τίτλο. Η αμυντική γραμμή εξακολουθεί να προβληματίζει σοβαρά, το κέντρο γίνεται ακόμα πιο παθητικό όταν λείπουν τα τρεξίματα του Μανιάτη, κι ο Ιμπαγάσα που υποτίθεται πως θα ξεκουραζόταν ενόψει Σάλκε, όχι μόνο ξεκίνησε τον αγώνα, αλλά έμεινε στο χορτάρι σ’όλη την διάρκεια του 90λεπτου.

Για να πούμε και μια κουβέντα για τους γηπεδούχους, αξίζουν όλο το κρέντιτ που τους έδωσε στις πρώτες δηλώσεις του ο Ζαρντίμ, όταν είπε πως ήταν ο καλύτερα οργανωμένος αντίπαλος που αντιμετώπισε μέχρι τώρα στο πρωτάθλημα. Η ομάδα του Χριστόπουλου έδειξε καλό πρόσωπο για δεύτερο ματς απέναντι σε μεγάλο αντίπαλο, σωστή οργάνωση στην άμυνα και τρόπο να φτιάξει φάσεις στην επίθεση. Τώρα, γιατί ο Ζαρντίμ ένοιωσε την ανάγκη να δώσει συγχαρητήρια στους παίκτες του για το διάστημα μετά το γκολ του Γεωργίου, τι να σας πω, δεν γνωρίζω.