Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Ποιος είναι ο κορυφαίος Έλληνας αθλητής όλων των εποχών ;

Ποιος είναι ο κορυφαίος Έλληνας αθλητής όλων των εποχών ;

Οι συντάκτες του Sport24.gr ψηφίζουν στο Ultrex Top Men Challenge και αποφασίζουν μεταξύ του Νίκου Γκάλη, του Βασίλη Χατζηπαναγή, του Πύρρου Δήμα και του Σπύρου Λούη, για το ποιος είναι ο κορυφαίος Έλληνας αθλητής στην ιστορία του αθλητισμού στη χώρα μας.

Το Ultrex Top Men Challenge έχει μπει στην τελική του ευθεία, καθώς βρίσκεται στη φάση των ημιτελικών. Ξεκίνησαν 64 και πλέον απομένουν μόλις 4. Ο Νίκος Γκάλης, ο Βασίλης Χατζηπαναγής, ο Πύρρος Δήμας και ο Σπύρος Λούης τίθενται αντιμέτωποι στη μάχη ανάδειξης του κορυφαίου Έλληνα αθλητή όλων των εποχών.

Ο κόσμος έχει τη δυνατότητα να ψηφίσει, όπως έκανε και στους προηγούμενους γύρους, όμως αυτή τη φορά, αναλαμβάνει δράση και η συντακτική ομάδα του Sport24.gr, που αναδεικνύει τον δικό της κορυφαίο Έλληνα αθλητή.

Πύρρο Δήμα, ο Κώστας Χολίδης

Ναι, ο Γκάλης άλλαξε το ρου της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ. Ναι, ο Σπύρος Λούης ήταν ο πρώτος Έλληνας Ολυμπιονίκης της σύγχρονης εποχής των αγώνων. Ναι, ο Βασίλης Χατζηπαναγής οδήγησε πολλούς ανθρώπους στα γήπεδα για να χαζεύουν τις απίστευτες του εμπνεύσεις. Κάπου εδώ όμως μπαίνει το μεγάλο "αλλά" που ακούει στο όνομα Πύρρος Δήμας. Δεν είναι μόνο τα τέσσερα μετάλλια του (τρία χρυσά και ένα χάλκινο) σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Το σημαντικότερο ήταν το ανεξίτηλο στίγμα που άφησε στην άρση βαρών κάτι που ανάγκασε την Παγκόσμια Ομοσπονδία να τον βραβεύσει ως αθλητή του αιώνα.

Νίκο Γκάλη, ο Αναστάσης Καραμουσαδάκης

Αν και για λίγο ταλαντεύτηκα μεταξύ Σπύρου Λούη και Νίκου Γκάλη εντούτοις το μπασκετικό αίμα που τρέχει στις φλέβες με κάνει να δώσω την ψήφο στον "γκάνγκστερ". Αν σήμερα κοκορευόμαστε ότι στο μπάσκετ είμαστε από τις πιο παραδοσιακές δυνάμεις του κόσμου κερδίζοντας ομάδες όπως οι ΗΠΑ το οφείλουμε εν πολλοίς σε αυτόν, αν σήμερα απογοητευόμαστε που Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός δεν κατέκτησαν την Ευρωλίγκα -το αντίστοιχο Τσάμπιονς Λιγκ δηλαδή- το οφείλουμε σε εκείνον. Έβαλε τις βάσεις για να μας κακομάθουν!

Σπουδαίους αθλητές αυτός ο τόπος έχει βγάλει πολλούς (αναλογικά με τον πληθυσμό του πάρα πολλούς), όμως μόνο ο Νικ κατάφερε ένα άθλημα να το βγάλει από την αφάνεια και να το βάλει μέσα στα πρώτα ενδιαφέροντα των Έλληνων φιλάθλων. Κι όπως τραγούδησε πρόσφατα ο Γιάννης Ζουγανέλης: "Γκάλη, Γκάλη δεν υπάρχουν άλλοι, σαν κι εσένα δεν είν' άλλοι, τους χορεύεις χάλι γκάλι, Γκάλη, σαν κι εσένα δεν είν' άλλοι".

Νίκο Γκάλη, ο Χάρης Σταύρου

Να με συγχωρούν ο Σπύρος Λούης κι ο Βασίλης Χατζηπαναγής, όμως το δίλημμα ήταν "Δήμας ή Γκάλης". Με τον Δήμα δακρύσαμε πολλές φορές, ζήσαμε στιγμές αθλητικού μεγαλείου, όμως την επιρροή του Γκάλη δεν την είχε άλλος στον ελληνικό αθλητισμό. Και σε εκείνον οφείλουμε εν πολλοίς (εμείς οι... μπασκετικοί) αυτό που είμαστε.

Νίκο Γκάλη, ο Νότης Ψιλόπουλος

Ψήφισα τον Γκάλη (λόγω μπάσκετ δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς...) γιατί έδωσε τεράστια ώθηση στο σπορ, προσφέροντας όχι μόνο σαν παίκτης, αλλά και σαν πρότυπο για τις νέες γενιές στο άθλημα, με αποτέλεσμα να ασχοληθούν με το μπάσκετ χιλιάδες άνθρωποι. Επίσης, υπήρξε σπουδαίος μπασκετμπολίστας, από τους καλύτερους στην Ευρώπη, οδηγώντας την Εθνική μας στην κορυφή της Ευρώπης το 1987 και στη δεύτερη θέση το 1989. Από τους κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Είναι σύμβολο για τον ελληνικό αθλητισμό και ακόμη και σήμερα άνθρωποι του μπάσκετ απ' όλη την Ευρώπη συνεχίζουν να τον θαυμάζουν, να τον εκθειάζουν και να τον μνημονεύουν. Πέρα από την τεράστια αγωνιστική του ποιότητα, υπήρξε και πρότυπο αθλητή, όντας μπροστά από την εποχή του, τόσο στον τρόπο που δούλευε το ταλέντο του, όσο και το σώμα του, έχοντας διάρκεια στο υψηλότερο επίπεδο.

Νίκο Γκάλη, ο Θοδωρής Κουνάδης

Ο Νίκος Γκάλης κερδίζει τον Βασίλη Χατζηπαναγή γιατί άλλαξε με την παρουσία την ιστορία του δικού του αθλήματος στην Ελλάδα. Μάγοι και οι δύο, αλλά ο Nick έβαλε σε άλλη τροχιά το μπάσκετ. Παράλληλα ενέπνευσε χιλιάδες πιτσιρίκια να ασχοληθούν με το άθλημα με αποτέλεσμα η δικιά του εντυπωσιακή παρουσία να αφήσει παρακαταθήκη για την πορεία του μπάσκετ στο μέλλον. Εδώ κερδίζει τον Πύρρο Δήμα που μετά την αποχώρησή του, η άρση βαρών εξαφανίστηκε από τον χάρτη. Τέλος, ο Νίκος Γκάλης έχει ένα παλμαρέ από διαχρονικές διακρίσεις, "κερδίζοντας" και τον Σπύρο Λούη. Η επιτυχία του δεύτερου έμεινε κυρίως στις καρδιές μας με συμβολικό τρόπο. Μη ξεχνάμε ότι η Ελλάδα το 1896 πήρε τα 50 από τα 115 μετάλλιά της στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.

Νίκο Γκάλη, ο Βαγγέλης Σταματόπουλος

Το δίλημμά μου είναι μεταξύ του Νίκου Γκάλη και του Πύρρου Δήμα, με την πλάστιγγα να γέρνει προς την μεριά του "θεού" του ελληνικού μπάσκετ και έτσι να τον επιλέγω. Όταν λέμε Γκάλης μιλάμε για τον άνθρωπο που άλλαξε το ρου της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ, αυτόν που έβαλε ουσιαστικά το άθλημα μέσα στα σπίτια μας, αυτόν που μας έκανε να συγκινηθούμε σε υπέρτατο βαθμό μαζί με τα άλλα παιδιά του '87, τον αθλητή που ενέπνευσε όχι μόνο μία αλλά αρκετές μεταγενέστερες γενιές. Χωρίς αυτόν δύσκολα θα απολαμβάναμε τόσους πολλούς τίτλους σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο ως ελληνικό μπάσκετ και παίκτες-θρύλοι όπως οι Παπαλουκάς, Διαμαντίδης, Σπανούλης δεν θα είχαν μπει στην διαδικασία να ασχοληθούν με την πορτοκαλί μπάλα οπότε... Γκάλης και πάλι Γκάλης!

Πύρρο Δήμα, ο Δημήτρης Κωνσταντινίδης

Αυτή η κατάρα της επιλογής πάλι! Να βγάλουμε τον καλύτερο. Δεν είναι απαραίτητα ένας ο καλύτερος κυρίες και κύριοι αφού πρέπει να συνεκτιμήσουμε πολλούς παράγοντες για να φτάσουμε σε ένα (και πάλι) σχετικά ασφαλές συμπέρασμα. Θα το πάω ανάποδα. Δεν είναι ο Βασίλης Χατζηπαναγής γιατί είχε καντάρια ταλέντο αλλά δεν συνδυάστηκε με κάποια μεγάλη, μοναδική αξιοσημείωτη επιτυχία. Δεν είναι ο Σπύρος Λούης γιατί αυτό που έκανε, τεράστιο μεν αλλά έγινε μια φορά. Ποιος από τους δύο άλλους λοιπόν; Θα επιλέξω τον Πύρρο με ολίγον υποκειμενικά κριτήρια. Την προσωπική συμπάθεια και το γεγονός ότι έζησα από κοντά αρκετές από τις συγκλονιστικές προσπάθειές του. Ο Πύρρος έγινε θρύλος επειδή το πάλεψε, το κυνήγησε και άρπαξε την ευκαιρία από το λαιμό. Έγινε σταρ επειδή είχε την αύρα να το κάνει σε ένα (μέχρι εκείνη τη στιγμή) σχεδόν άγνωστο άθλημα για εμάς. Και (προσοχή!) μιλάω για τον αθλητή Πύρρο. Δεν βάζουμε στην κουβέντα την πολιτική...

Ο Νίκος Γκάλης από την άλλη είναι ένας θρύλος της εφηβείας μου, ένα τεράστιο μέγεθος και νιώθω πάνω από ευτυχισμένος που τον είδα με ματάκια μου μέσα στα γήπεδα. Που μεγάλωσα μαζί του. Αλλά επειδή ψυχανεμίζομαι ότι οι περισσότεροι αυτόν θα επιλέξουν, η επιλογή του Πύρρου είναι ακόμα ευκολότερη.

Νίκο Γκάλη, ο Στέφανος Τριαντάφυλλος

Το κακό με τον Γκάλη είναι ότι έκανε ΑΥΤΑ τα πράγματα μπροστά στα μάτια μας. Και άρα τα είχαμε πάρει ως δεδομένα. Ήταν φυσιολογικό, δηλαδή, ο ύψους 1.83 πρώην μποξέρ να πετυχαίνει 44 πόντους στον τελικό. Ή να σκοράρει ανάμεσα σε τέσσερις Σοβιετικούς. Να σπάει τη μέση σαν να μην συμβαίνει και να σκοράρει με μοναδικό γνώμονα το πότε θέλει αυτός να σκοράρει. Ο Γκάλης, μαζί με τον Γιαννάκη, τον Φασούλα, τον Φάνη και τα άλλα παιδιά πήραν μια μικρή χώρα από το χέρι νίκησαν υπερδυνάμεις όπως η Γιουγκοσλαβία και η Σοβιετική Ένωση, κατακτώντας το πρώτο (!) εθνικό μας χρυσό μετάλλιο σε ομαδικό σπορ. Νομίζω ότι το '87 πιστέψαμε ότι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα ως έθνος. Νομίζω ότι χάρις στον Γκάλη (και τα άλλα παιδιά) έγινε το μπάσκετ το επίσημο αγαπημένο μας άθλημα.

Νίκο Γκάλη, ο Γρηγόρης Μπάτης

Είναι που έκανε το μπάσκετ εθνικό μας άθλημα. Είναι που αν δεν υπήρχε αυτός πιθανότατα δεν θα είχαμε ζήσει στιγμές όπως τα μετάλλια της Εθνικής, τη νίκη επί των ΗΠΑ, την αυτοκρατορία του Άρη, τον ανταγωνιστικό ΠΑΟΚ, την ανατροπή-έπος του Ολυμπιακού στην Κωνσταντινούπολη ή τα 6 ευρωπαϊκά του Παναθηναϊκού. Ή έστω δεν θα τα είχαμε ζήσει σε τέτοια συχνότητα. Είναι και το λιγομίλητο προφίλ του. Είναι και ο στίχος των Active Member: "Αφού δε πρόλαβε τον Γκάλη, θα νομίζει τώρα η μπάλα ότι είναι πιο μεγάλη", που εκφράζει όλη την αλήθεια μέσα σε μονάχα 14 λέξεις. Γκάλης παιδιά, τι να λέμε τώρα; Είναι ο Γκάλης και οι άλλοι. Έτσι το 'χω στο μυαλό μου, χωρίς να θέλω να υποβαθμίσω τους υπόλοιπους.

Βασίλη Χατζηπαναγή, ο Γιώργος Περπερίδης

Χωρίς καμία υπερβολή, ο άνθρωπος ήταν προπομπός αυτών που είδαμε 15 χρόνια μετά από παίκτες όπως οι Ροναλντίνιο, Ρονάλντο (ο... κανονικός), Μέσι. Ένας πραγματικός αρτίστας της μπάλας, την έκανε "πατσαβούρα", ήταν τόσο ποιοτικός που ενίοτε άθελα του -καθώς ήταν και φοβερά ταπεινός άνθρωπος- γελοιοποιούσε τους αντιπάλους του. Δυστυχώς τον πρόλαβα στα τελευταία του. Όμως "έλιωσα" βίντεο και χιλιάδες λέξεις που έχουν γραφτεί γι' αυτόν. Από μικρό μου δημιουργούσε μεγάλη περιέργεια ο λόγος για τον οποίο ο πατέρας μου, φίλος του Ολυμπιακού, μου μιλούσε με τόσο πάθος για έναν ποδοσφαιριστή του Ηρακλή. Όταν άρχισα να... στροφάρω, κατάλαβα. Κρίμα που ο Βασίλης Χατζηπαναγής δεν γεννήθηκε λίγα χρόνια αργότερα για να έχουμε την ευκαιρία να τον απολαύσουμε στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Θα είχαμε κι εμείς τον δικό μας "Ροναλντίνιο", τον δικό μας "Μέσι". Και δεν θα ήταν υπερβολή, θα ήταν πραγματικότητα. Δεν θα τον "βαφτίζαμε", θα τον είχαμε.

Βασίλη Χατζηπαναγή, ο Θοδωρής Ρούσσος

Καλό το μπασκετάκι, μύθος ο Νίκος Γκάλης. Καλός ο κλασικός αθλητισμός, βασιλιάς ο Σπύρος Λούης. Καλή η άρση βαρών, Άτλαντας ο Πύρρος Δήμας. Αλλά η μπαλίτσα κρύβει τις αδυναμίες μου και μια από αυτές ήταν ο "Βάσια". Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να ενσαρκώσει την υπερβολή της εικόνας: ντρίμπλα σε τηλεφωνικό θάλαμο. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που έζησα, έστω για λίγο, τις μαγικές στιγμές που μας χάρισε στα ελληνικά γήπεδα. Ο Βασίλης Χατζηπαναγής θα αποτελεί πάντα μια γλυκιά ποδοσφαιρική ανάμνηση στο αλμανάκ της νοσταλγίας.

Βασίλη Χατζηπαναγή, ο Δημήτρης Σαμόλης

Δόξα και τιμή στον Σπύρο Λούη για το μοναδικό του κατόρθωμα. Τεράστιος αθλητής ο Πύρρος Δήμας. Θέλει "άντερα", πίεση, αφοσίωση να μείνεις σε τόσο υψηλό επίπεδο. Έκανε υπερήφανους όλους τους Έλληνες για τα επιτεύγματά του και "έβαλε" την άρση βαρών στα σπίτια των Ελλήνων. Νιώθω άτυχος που δεν κατάφερα να δω ζωντανά τον Νίκο Γκάλη όταν μεσουρανούσε στην Εθνική και στις ομάδες του. Θα επιλέξω, όμως, τον Βασίλη Χατζηπαναγή. Όχι απαραίτητα γιατί μου αρέσει το ποδόσφαιρο περισσότερο από τα άλλα αθλήματα. Διότι νιώθω απέραντη συμπάθεια για τον σπουδαίο και ταπεινό Έλληνα ποδοσφαιριστή που δεν μπόρεσε να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στην Εθνική. Διότι η μεταγραφή του σε μεγάλη ομάδα του εξωτερικού, που δικαιούταν, δεν έγινε ποτέ. Αυτά με σπρώχνουν στην επιλογή του "Βάσια". Η αδικία που βίωσε σε συνδυασμό με τον χαρακτήρα του και την ανεπανάληπτη ποιότητά του ως παίκτης, με οδηγούν στο συμπέρασμα αυτό.

Νίκο Γκάλη, ο Θανάσης Κρεκούκιας

Κανένας δισταγμός. Καμία δεύτερη σκέψη. Ο Νίκος Γκάλης είναι ο κορυφαίος Έλληνας αθλητής όλων των εποχών. Οι υπόλοιποι τρεις (Δήμας, Χατζηπαναγής, Λούης) ήταν μεγάλοι αθλητές, αλλά αν τους συγκρίνεις με τον "γκάνγκστερ", είναι σα να αναρωτιέσαι αν οι Rolling Stones υπήρξαν μεγαλύτεροι από τους Beatles ή αν οι μπάμιες είναι καλύτερο φαγητό από τα τηγανητά αυγά. Καμία τύχη. Ο Γκάλης σφράγισε την εποχή του και παρέδωσε έτοιμο ένα ολόκληρο άθλημα στις επόμενες γενιές. Πρόσφερε εξωπραγματικό θέαμα, απίστευτες διακρίσεις, ήθος, χαρακτήρα και δίδαξε σε όλους τους Έλληνες αθλητές την έννοια του επαγγελματισμού στον υπερθετικό βαθμό.

Νίκο Γκάλη, ο Αλέξανδρος Τρίγκας

Απ' όποια οπτική κι αν το πιάσουμε, είναι σαφές πως ο Νίκος Γκάλης υπερέχει. Έβαλε ένα άθλημα στα σπίτια όλων των Ελλήνων τη δεκαετία του 1980, αποτέλεσε τον πρωτομάστορα της μεγαλύτερης επιτυχίας του ελληνικού μπάσκετ (μέχρι την επόμενη), μα πάνω απ όλα άφησε την πιο πλούσια παρακαταθήκη. Ίσως αυτό είναι που τον ξεχωρίζει πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλο αθλητή. Αποτέλεσε την αφορμή για να ξεκινήσουν να ασχολούνται με το μπάσκετ εκατοντάδες παιδιά, με κάποια εξ αυτών να γίνονται εν συνεχεία οι μπασκετικοί απόγονοί του. Αν υπάρχει ένας αθλητής που σημάδεψε το άθλημά του με κάθε πιθανό τρόπο, αυτός είναι ο Νίκος Γκάλης.

Πύρρο Δήμα, ο Γιάννης Σερέτης

Το δίλημμα είναι... ξεκάθαρο: Πύρρος Δήμας ή Νίκος Γκάλης; Αμφότεροι άλλαξαν τα πάντα στο άθλημά τους για την Ελλάδα. Όμως ο Nick είχε και κάποιους συμπαίκτες δίπλα του. Και στην εθνική Ελλάδας και στον Άρη. Το αξιοθαύμαστο σε αμφότερους ήταν το επίπεδο του επαγγελματισμού τους σε μια χώρα που είχε μάθει να λειτουργεί ερασιτεχνικά. Ο Γκάλης δικαιούται να αισθάνεται υπερήφανος για τις ρίζες και τις δομές του μπάσκετ στην Ελλάδα πλέον. Ο Δήμας όχι, αν και ασφαλώς θα ήταν ανόητη η σύγκριση στη δημοφιλία μεταξύ μπάσκετ και άρσης βαρών. Η ψήφος μου στον Πύρρο για δύο λόγους. Πρώτον: πρόκειται για ατομικό άθλημα. Δεύτερον: εξελίχθηκε και προόδευσε στην Ελλάδα, δεν ήρθε "έτοιμος", όπως ο Γκάλης από τις ΗΠΑ.

Σπύρο Λούη, ο Μπάμπης Τσιμπίδας

Δεν αντιλέγω ότι ο Βασίλης Χατζηπαναγής ήταν "μαγικός" με την μπάλα στα πόδια, αλλά ο κορυφαίος δεν ήταν. Σε μεγάλη ομάδα δεν έπαιξε ποτέ και ο κορυφαίος Έλληνας σε διάρκεια και σε επιτυχίες, ήταν ο "στρατηγός", Μίμης Δομάζος. Επίσης, ο Γκάλης ανέδειξε το μπάσκετ στη χώρα μας, αλλά σαν τον 3D Διαμαντίδη δεν είναι, ενώ δόξα και τιμή στον Πύρρο Δήμα. Για μένα, δεν υπάρχει δίλημμα. Ο Σπύρος Λούης είναι ο κορυφαίος επειδή πέτυχε έναν αθλητικό "άθλο" χωρίς να υπάρξει επαγγελματίας αθλητής. Νερουλάς ήταν, πήρε το χρυσό στο Μαραθώνιο της Αθήνας το 1896 και νερουλάς παρέμεινε. Σε μία εποχή που ο αθλητισμός δεν είχε τη σημερινή τεχνολογική υποστήριξη, ο Λούης ενσάρκωσε ένα αθλητικό πρότυπο.

Σπύρο Λούη, ο Στέλιος Χαρτζουλάκης

Μπορεί να μην θεωρείται σωστό να συγκρίνεις τέσσερις "κολοσσούς" του ελληνικού αθλητισμού, αλλά αν πρέπει να καταλήξω κάπου, θα επιλέξω τον Σπύρο Λούη. Γιατί ως ο πρώτος σύγχρονος Ολυμπιονίκης, ήταν ουσιαστικά και ο πρώτος Έλληνας αθλητής που πέτυχε κάτι σπουδαίο παγκοσμίως. Και βασικά, χωρίς καν να είναι αθλητής, αλλά ένας νερουλάς από το Μαρούσι, που νίκησε τους πολύ εμπειρότερους συμπατριώτες του και τρεις ξένους μαραθωνοδρόμους, που είχαν έρθει στη χώρα μας για τους Αγώνες του 1896. Αποτέλεσε ζωντανό παράδειγμα και έμπνευση για όλους όσοι ασχολήθηκαν μετέπειτα με τον αθλητισμό, ότι μπορούν να φτάσουν ψηλά και να γράψουν το όνομά τους με χρυσά γράμματα στα αθλητικά βιβλία της ιστορίας. Όπως ακριβώς είχε κάνει κι εκείνος.

Νίκο Γκάλη, ο Πέτρος Παπαμακάριος

Ο ένας, ο μοναδικός, ο αξεπέραστος, ο άνθρωπος για τον οποίο οικογένειες έμεναν κλεισμένες στο σπίτι για να τον δουν στα μεγάλα ματς του Άρη στο Κύπελλο πρωταθλητριών ή στα παιχνίδια της Εθνικής Ελλάδος θέλοντας να τον δουν να οδηγεί τις ομάδες του σε νίκη. Γνώριζαν ότι μπορούσε να κάνει τα πάντα και να νικήσει κάθε αντίπαλο ακόμα και μόνος του. Κάτι το οποίο σε τέτοιο βαθμό δεν έκανε ο Χατζηπαναγής που άλλωστε ναι μεν μπορεί να είχε το ταλέντο του Γκάλη, αλλά δεν έπαιξε σε μεγάλη ομάδα και δεν κατάφερε να αγωνιστεί στην Εθνική Ελλάδος αν και τόσο το ήθελε. Και μόνο το γεγονός ότι λόγω Γκάλη τόσο εγώ όσο και χιλιάδες άλλα παιδιά ασχοληθήκαμε έστω και στις αλάνες με το μπάσκετ αρκεί για να τοποθετήσω τον Γκάλη ως τον κορυφαίο.

Σπύρο Λούη, ο Ηλίας Ευταξίας

Αθλητής: "αυτός που ασχολείται με ένα άθλημα". Ο Σπύρος Λούης δεν ήταν αθλητής (φαντάρος ήταν εκείνη την εποχή και βοηθός του νερουλά πατέρα του) και δεν ασχολήθηκε με τον αθλητισμό ούτε μετά την τεράστια επιτυχία του στον Μαραθώνιο του 1896. Δεν ανακάλυψε για τους Έλληνες ένα άθλημα, όπως έκανε ο Γκάλης, δεν έπαιξε ποδόσφαιρο που είναι το όπιο του λαού και δεν παρέμεινε στην κορυφή όπως ο Πύρρος Δήμας σηκώνοντας όλη την Ελλάδα στους ώμους του. Ήταν και είναι, όμως, ένα θρύλος. Ο Σπύρος Λούης, το επίτευγμά του και η ιστορία του είναι από εκείνες που ακροβατούν ανάμεσα στον μύθο και στην πραγματικότητα με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η ανάδειξη ενός αθλητή ως "ο κορυφαίος όλων των εποχών" είναι δύσκολη, αλλά η λέξη θρύλος δίπλα στον Σπύρο Λούη μπαίνει εύκολα.

Νίκο Γκάλη, ο Βασίλης Τεμπέλης

Μόνο και μόνο το γεγονός ότι αποτελεί το μεγαλύτερο σημείο αναφοράς στο ελληνικό μπάσκετ, εν αντιθέσει με το ποδόσφαιρο όπου μπορεί κάποιος να βρει πολλούς αλλά όχι έναν να ξεχωρίζει, έχει ιδιαίτερη σημειολογία. Ο Νίκος Γκάλης γιατί αποτέλεσε κίνητρο να αναπτυχθεί ένα άθλημα που δεν είχε τόση προβολή στη χώρα μας. Γιατί συνδύασε τον ακέραιο επαγγελματισμό, με τον άψογο (εντός κι εκτός γηπέδων) χαρακτήρα του. Γιατί όταν αποσύρθηκε από τα φώτα της δημοσιότητας, δεν αρκέστηκε σε μεσοβέζικες λύσεις, αλλά το έκανε μία και καλή. Γιατί στο ελληνικό λεξικό του μπάσκετ, το πρώτο συνώνυμο που μπορείς να βρεις είναι: Νίκος Γκάλης.

Βασίλη Χατζηπαναγή, ο Φώντας Σέμπρος

Ευχαριστώ τον Θεό που έχω δει το Νίκο Γκάλη να παίζει μπάσκετ. Το πιο εύκολο είναι να ψηφίσεις αυτόν και πιθανότατα το σωστό. Δεν θα το μάθουμε ποτέ, όμως εκτιμώ πως το ταλέντο του Βασίλη Χατζηπαναγή ήταν ανάλογου επιπέδου και αν είχε γεννηθεί λίγα χρόνια αργότερα ή αν μπορούσε να παίξει στην εθνική ομάδα θα είχε ανεβάσει επίπεδα το ελληνικό ποδόσφαιρο. Το μπάσκετ οι περισσότεροι το αγάπησαν λόγω του Γκάλη, το ποδόσφαιρο όμως ο Έλληνας το αγάπα εξ ορισμού και ο Χατζηπαναγής αν είχε τις απαιτούμενες συνθήκες δεν θα θεωρούνταν απλά ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της χώρας μας (δεδομένο αυτό), αλλά από τους καλύτερους του πλανήτη (υπόθεση αυτό) και οι Έλληνες θα είχαν ζήσει μαγικές στιγμές, όπως με τον Γκάλη. Αυτό που έκανε ο Nick δεν θα το κάνει ποτέ κανείς. Τον έχω δει να παίζει στο ΣΕΦ με την εθνική (σε φιλικό), όμως πραγματικά σκεφτείτε τον "Βάσια" να παίζει στο ΟΑΚΑ ή στο Καυτανζόγλειο σε ματς προκριματικών Μουντιάλ. Πανικός! ΟΚ, ο Γκάλης θα κερδίσει στην ψηφοφορία, απλά αξίζει και ο Χατζηπαναγής την ψήφο αρκετών.

Νίκο Γκάλη, ο Νίκος Συριώδης

Πρόκειται για τον άνθρωπο με τη μεγαλύτερη επιρροή στο άθλημά του. Εκείνος που άλλαξε την ιστορία ενός σπορ, το εξέλιξε κι έγινε το πιο επιτυχημένο στη χώρα μας. Εκείνο με τις μεγαλύτερες και διαχρονικότερες επιτυχίες εδώ και μερικές δεκαετίες. Ο Νίκος Γκάλης είναι ο αθλητής που δεν θα ακούσεις κανέναν να τον αμφισβητεί και να μην έχει να πει καλό λόγο. Πάντα σεμνός, ποτέ δεν έγινε "μαϊντανός", ούτε προσπάθησε μετά το τέλος της καριέρας του να κάνει πράγματα που δεν μπορούσε να υπηρετήσει, απλά και μόνο γιατί ήταν ο Γκάλης. Ήταν ο Νο1 όλων των εποχών και δεν θα έκανε ποτέ κάτι ξέροντας ότι δεν θα ήταν τέλειος, όπως τα χρόνια που μεσουρανούσε στα παρκέ. Αναγνωρίζεται παντού ως ένας από τους κορυφαίους καλαθοσφαιριστές της Ευρώπης, ένα ιερό τοτέμ, που τόσο είχε ανάγκη ο ελληνικός αθλητισμός. Ο Γκάλης αποτελεί την επιτομή της τελειότητας και όμοιός του δεν έχει υπάρξει, όσο και αν χάρη σε αυτόν βγήκαν στον αφρό και άλλα μεγάλα ταλέντα. Ένας μύθος...

 

SHARE:

BEST OF NETWORK

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ισοβίτης για φόνο υπαλλήλου σε φούρνο και δραπέτης ο δράστης στην Πλ. Θεάτρου

Κατά την ανταλλαγή πυρών ένας αστυνομικός της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. τραυματίστηκε στο ξεξί μπράτσο και ο δράστης αυτοκτόνησε για να μην συλληφθεί

ΣΙΝΕΜΑ

Οι 25 καλύτερες ταινίες της χρονιάς σε 1 βίντεο

Λίγο πριν την εκπνοή του 2016, ένας κριτικός κινηματογράφου θυμάται τις πιο σημαντικές ταινίες που μας έδωσε φέτος το σινεμά.

ΕΛΛΑΔΑ

Αυτές είναι οι 10 δουλειές με τα λιγότερα λεφτά (έκπληξη η Νο1)

Ένα επάγγελμα που αποτελεί το όνειρο αρκετών παιδιών και νέων είναι σήμερα το πιο κακοπληρωμένο στην Ελλάδα. Δείτε την πλήρη λίστα της totallymoney.com

MALEBOX

O Terry Richardson του Ιnstagram και οι 'μπαζούκας' μούσες του

Τον λένε Mike Tang και κάθε μέρα περνάνε μπροστά από το φακό του οι πιο βαβαβούμ γυναίκες του Μαΐάμι και συνολικά της αμερικάνικης ηπείρου.

CELEBRITIES

Γι' αυτό δεν πρέπει να δεις το 'Sex Tape' της Jessica Alba

Και ξαφνικά κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο πληροφορία για ένα 'Sex Tape' της Jessica Alba και όλοι προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει

 

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΟ SPORT24