Δημοσίευση: 13 Ιουλίου 2008 17:04 Ο Σοφοκλής Σχορτσιανίτης που επέστρεψε μετά από απουσία ενός έτους στην Εθνική δηλώνει έτοιμος για την πρόκληση του Προολυμπιακού τουρνουά.
"Γίνεται πολύ καλή δουλειά και όλοι είμαστε έτοιμοι να δώσουμε όχι το 100%, αλλά το 110% για να πετύχουμε το στόχο μας. Η φιλοσοφία μας είναι να βλέπουμε ξεχωριστά κάθε ματς και κάθε φάση και γι’ αυτό κοιτάμε μόνο το πρώτο ματς με τον Λίβανο. Θέλουμε να παίξουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε για να πετύχουμε το στόχο μας" τόνισε ο διεθνής σέντερ.
"Στο Ακρόπολις διαπιστώσαμε το επίπεδο ετοιμότητας της ομάδας, αλλά οι συνθήκες και οι απαιτήσεις στο Προολυμπιακό Τουρνουά είναι διαφορετικές. Φυσικά οι τρεις νίκες ενίσχυσαν το ηθικό μας και μας δίνουν μεγάλη αυτοπεποίθηση" πρόσθεσε ο "Big Sofo".
Η 12άδα
Στο μεταξύ το βράδυ του Σαββάτου έγινε γνωστή η σύνθεση της Εθνικής Ελλάδος για το παιχνίδι απέναντι στον Λίβανο. Οι τελευταίοι που "κόπηκαν" ήταν οι Στράτος Περπέρογλου και Δημήτρης Τσαλδάρης. Επομένως η 12άδα της Εθνικής αποτελείται από τους: Θοδωρή Παπαλουκά, Δημήτρη Διαμαντίδη, Βασίλη Σπανούλη, Νίκο Ζήση, Μιχάλη Πελεκάνο, Παναγιώτη Βασιλόπουλο, Γιώργο Πρίντεζη, Αντώνη Φώτση, Κώστα Τσαρτσαρή, Σοφοκλή Σχορτσιανίτη, Γιάννη Μπουρούση και Ανδρέα Γλυνιαδάκη.
Τα παιδιά του... πολέμου
Οι μεγάλες διοργανώσεις δεν αποτελούν πρωτόγνωρη εμπειρία για τον Λίβανο, ο οποίος τα τελευταία χρόνια είναι ο πρεσβευτής της Μέσης Ανατολής στο διεθνές στερέωμα. Ωστόσο αυτό που καθιστά ξεχωριστή τη συμμετοχή των Λιβανέζων στο Προολυμπιακό Τουρνουά της Αθήνας, είναι το γεγονός ότι μπορούν πλέον να συγκεντρωθούν στο μπάσκετ και να ξεχάσουν την εμπόλεμη κατάσταση που ταλάνιζε τη χώρα τους.
Τόσο στο Μουντομπάσκετ του 2002 στην Ιντιανάπολις, όσο και σε αυτό του 2006 στην Ιαπωνία οι Λιβανέζοι έδιναν τον δικό τους αγώνα, την ώρα που στην πατρίδα τους ακούγονταν σειρήνες πολέμου. Η Χαμάς, η Χεσμπολάχ, το Ισραήλ και συριακές δυνάμεις βρισκόντουσαν σε ανοιχτή γραμμή πυρών.
Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για το Μουντομπάσκετ το 2006 οι βομβαρδισμοί κι οι χαμηλές πτήσεις των F-16 οδηγούσαν σε αναγκαστική διακοπή των προπονήσεων, ενώ οι παίκτες –η πλειοψηφία των οποίων ζουν στο Λίβανο- φεύγοντας από το γήπεδο «καρφωνόντουσαν» στην τηλεόραση για να παρακολουθήσουν CNN κι όχι κάποιο DVD με παιχνίδια του αντιπάλου τους.
Το μπάσκετ ερχόταν τελευταίο στο μυαλό των διεθνών, που βρήκαν την τελευταία στιγμή τον τρόπο να φύγουν από τη χώρα. Σαν σε "μυστική αποστολή" οι Λιβανέζοι ταξίδεψαν με πούλμαν μέσω Συρίας και Ιορδανίας για να φτάσουν στην Τουρκία, καθώς το αεροδρόμιο της Βηρυτού είχε βομβαρδιστεί και τα υπόλοιπα αποτελούσαν τους πρώτους στόχους για νέα χτυπήματα.
"Ακούω τα F-16 να πετάνε και ξέρω ότι αυτή είναι η λιβανέζικη αεροπορία" έλεγε τότε ο (προπονητής) Πολ Κότερ, ο μοναδικός Αμερικανός που ζούσε εκείνη την εποχή στη χώρα, ο οποίος ανησυχούσε για τα πυρά των ισραηλινών κι όχι για την αμυντική τακτική της ομάδας του.
Ο Λίβανος τελικά κατάφερε να δώσει το "παρών" στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας δείχνοντας μάλιστα ένα ανταγωνιστικό πρόσωπο. "Μεταφέραμε στον κόσμο το μήνυμα ότι οι Λιβανέζοι δεν λυγίζουν ποτέ" είχε δηλώσει ικανοποιημένος ο Κότερ, ο διάδοχος του άλλοτε προπονητή του ΠΑΟΚ Τζόνι Νιούμαν, που είχε οδηγήσει την ομάδα στο Μουντομπάσκετ της Ιντιανάπολις, περνώντας από τα ίδια δύσβατα μονοπάτια.
Πριν από λίγους μήνες η χώρα επέστρεψε ξανά σε φυσιολογικούς ρυθμούς, με την νεοσύστατη κυβέρνηση να επαναφέρει την πολιτική σταθερότητα.
"Εδώ και 2-3 μήνες οι άνθρωποι πηγαίνουν χωρίς φόβο στις δουλειές τους ή στην παραλία και μπορούν να διασκεδάσουν. Το γεγονός ότι πλέον έχουμε κυβέρνηση, αποτελεί την οριστική λύση του προβλήματος. Όλοι οι άνθρωποι του Λιβάνου αντιμετωπίζουν πλέον το μέλλον με αισιοδοξία" υπογραμμίζει το αστέρι του λιβανέζικου μπάσκετ, Φαντί Ελ Χατίμπ.
Πλέον η μοναδική... πολεμική πτυχή που διατηρείται στην ασιατική ομάδα, αφορά τη διάθεση να παλέψει σε όλα τα ματς και να διεκδικήσει την παρθενική συμμετοχή της σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Ο Ζούρος και ο Σεϊκέλι
Ο βασικός κορμός του Λιβάνου αποτελείται από παίκτες της "μουσουλμανικής" Αλ Ριάντι και της "χριστιανικής" Σαγκίσε, η κόντρα των οποίων θυμίζει την αντίστοιχη της Σέλτικ και των Ρέιντζερς στη Σκοτία.
Αμφότερες, πάντως, έχουν σημειώσει τα τελευταία χρόνια μεγάλες επιτυχίες σε Πανασιατικό επίπεδο. Η Σαγκίσε μάλιστα είχε κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ασίας το 2004 με προπονητή τον Ηλία Ζούρο, ενώ έχει συμμετάσχει και σε ένα από τα McDonald’s Τournament, που διοργάνωναν από κοινού το ΝΒΑ και η FIBA.
"Είναι μια χώρα που αγαπάει πολύ το μπάσκετ. Ο κόσμος και τα ΜΜΕ ασχολούνται πολύ με αυτό, ενώ τα γήπεδα ήταν γεμάτα. Υπάρχουν αρκετοί Αμερικανοί παίκτες και Λιβανέζοι που σπούδασαν στις ΗΠΑ και επέστρεψαν.
Τότε εμφανίστηκε μια φουρνιά πολύ ανταγωνιστική, που δεν συγκρίνεται ωστόσο με το επίπεδο των Ελλήνων διεθνών που αγωνίζονται στις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης" σχολίασε ο Ηλίας Ζούρος, ο οποίος έχει προσωπική άποψη τόσο για το μεγάλο αστέρι των Λιβανέζων, όσο και τον ομοσπονδιακό τεχνικό της ομάδας, Φαμπ Αμπού Σάκχρα, "Τότε παίζαμε αντίπαλοι στο πρωτάθλημα και διαβεβαιώνω ότι είναι ένας πολύ καλός προπονητής".
Όσο για τον Φάντι Ελ Χατίμπ με τον οποίο είχε συνεργαστεί στην Σαγκίσε, ο προπονητής του Πανελληνίου τονίζει; "Πρόκειται για έναν χαρισματικό σκόρερ, που δημιουργεί τις δικές του φάσεις".
Ο Ηλίας Ζούρος, ωστόσο, δεν είναι ο μοναδικός προπονητής που συνδέει τις δύο χώρες. Πλην του Νιούμαν, προπονητής της εθνικής Λιβάνου διετέλεσε και ο Σέρβος Ντράγκαν Ράτσα (τον διαδέχτηκε πριν από λίγο καιρό ο Φαντ Αμπού Σάκχρα), γνωστός στο ελληνικό κοινό από την παρουσία του στον πάγκο του Ηρακλή και της Ολυμπιάδας Πατρών.
Σε ότι αφορά στους συνδετικούς κρίκους ιδιαίτερης αναφοράς χρήζει ο Ρόνι Σεϊκέλι που γεννήθηκε στη Βηρυτό, μεγάλωσε στην Ελλάδα, έμαθε μπάσκετ, (αλλά δεν έπαιξε) στον Παναθηναϊκό και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας στην Αμερική αγωνιζόμενος στο κολέγιο του Σίρακιουζ και σε ομάδες του ΝΒΑ όπως οι Μαϊάμι Χιτ και οι Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς.
Μετά από 59 χρόνια
Ελλάδα και Λίβανος έχουν διασταυρώσει τα ξίφη τους μόνο μία φορά και αυτή πριν από 59 χρόνια: στις 16 Μαΐου του 1949 στο πλαίσιο του 6ου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος που είχε διεξαχθεί στο Κάιρο.
Η ελληνική ομάδα στο δρόμο προς την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου επικράτησε του Λιβάνου με 45-36 καθοδηγούμενη από τον "Πατριάρχη" Φαίδωνα Ματθαίου.
Τους πόντους της Ελλάδας είχαν σημειώσει οι: Κωστόπουλος 2, Ταλαιδώρος 2, Σ. Αποστολίδης 2, Αλ. Αποστολίδης 4, Αρβανίτης 4, Νομικός 5, Σκυλακάκης 3, Πανταζόπουλος 2, Λάμπρου 1, Ματθαίου 20....
Εκτυπώστε το
Στείλτο με email
Φυλάξτε το!
Top 10