Ο Ηλιάδης, τα βρήκε... σκούρα μόνο στον
πρώτο αγώνα απέναντι στον Πολωνό Κράβτσικ, τον οποίο τελικά νίκησε με Yuko. Στη φάση των «32», παρουσιάστηκε... ζεστός και έκαμψε με μεγαλύτερη ευκολία την αντίσταση του Αλγερινού Λίες Μπουγιακούμπ, τον οποίο να θυμίσουμε ότι είχε νικήσει και πριν από δύο χρόνια στους Μεσογειακούς Αγώνες της Πεσκάρα.
Ο απρόσμενος αποκλεισμός του Βρετανού Γουίνστον στη φάση των «32» από τον 23χρονο Μολδαβό Ιβάν Ρεμαρένκο, έκανε ακόμη πιο εύκολη την αποστολή του Ηλιάδη στους «16». Σε ένα λεπτό και δέκα δευτερόλεπτα, πέτυχε μια άνετη νίκη επί του άπειρου αντιπάλου του, που του «χάρισε» την πρόκριση στον τελικό του προκριματικού γκρουπ.
Εκεί τον περίμενε (όπως αναμενόταν) ο Βραζιλιάνος Ούγκο Πεσάνια, με τον οποίο ο πρωταθλητής Ευρώπης του 2011, έκανε πραγματικό... πάρτι. Ένα Waza-ari και στη συνέχεια ένα πεντακάθαρο Ippon, έφερε τον Ηλιάδη στον ημιτελικό.
Εκεί κατέβαλε τον Ρώσο, Κιρίλ Ντενίσοφ με Ippon, περίπου 50 δευτερόλεπτα πριν
την ολοκλήρωση του πενταλέπτου. Στον αγώνα για το χρυσό μετάλλιο, που αποτελούσε επανάληψη του περσινού τελικού στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Τόκιο, έδειξε πως ήταν και (φυσικά) παραμένει μακράν ο καλύτερος αθλητής της κατηγορίας. Περισσότερο διαβασμένος, σε σχέση με την περσινή τους αναμέτρηση, ο Ηλιάδης έφτασε σε μια πιο εύκολη επικράτηση επί του Νισιγιάμα, κερδίζοντας με Ippon σε 3 λεπτά και 31 δευτερόλεπτα, την ίδια στιγμή που
το 2010 είχε χρειαστεί η διαδικασία του Golden Score για να φτάσει στην
πρώτη θέση του βάθρου.