Ας το πάρει η Χίος και το Μαρκόπουλο

Τα υπέρογκα ποσά για μεταγραφές δεν υπάρχουν πια, τα συμβόλαια των ερασιτεχνών αθλητών(πλην ποδοσφαιριστών και μπασκετμπωλιστών) έπεσαν σε νορμάλ επίπεδα και όποιος Έλληνας αθλητής θέλει περισσότερα και τα αξίζει, αναζητά την τύχη του στο εξωτερικό.

Οι σύλλογοι ανασκουμπώνονται και αρχίζουν να μελετούν σοβαρά τη δημιουργία υποδομών και παραγωγής παικτών για να περιορίσουν τα έξοδα των μεταγραφών, αλλά και για να βάλουν λεφτά στο ταμείο τους από πωλήσεις στο εξωτερικό(βλέπε βόλει Ολυμπιακού)

Αναγκάζονται ταυτόχρονα να προωθούν στις ομάδες τους νεαρούς παίκτες, αφού ουδείς πλέον θα πει το παραμικρό στον προπονητή αν χαθεί το πρωτάθλημα ή το κύπελλο. Πρώτος στόχος είναι η εξυγίανση και η σωτηρία των τμημάτων. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την ενίσχυση των εθνικών ομάδων με πολλαπλά οφέλη.

Βέβαια θα πείτε, έτσι δεν υπάρχει ελπίδα διάκρισης στο εξωτερικό, αφού δεν θα υπάρχουν ξένοι πρωτοκλασάτοι και θα επιστρέψουμε στην εποχή που πανηγυρίζαμε με τη συμμετοχή μιας ομάδας μας σε ευρωπαϊκό φαιναλ φορ κάθε 5 χρόνια. Ε, θα το ξεπεράσουμε κι αυτό. Καλύτερα ήταν όταν κάθε χρόνο είχαμε 2-3 ομάδες μας(σε όλα τα σπορ) στους τελικούς με μια αρμάδα ξένων στη σύνθεση τους;

Και στο φινάλε φινάλε, ας αλλάξει ο χάρτης του ελληνικού αθλητισμού, κι ας πάρει το πρωτάθλημα πόλο ανδρών η Χίος και το πρωτάθλημα βόλεϊ γυναικών το Μαρκόπουλο. Ο Ολυμπιακός δημιούργησε μια ομάδα πόλο προϋπολογισμού 2 εκατομμυρίων ευρώ και είχε απλήρωτους τους παίκτες για δυο χρόνια. Και το πόσο ενισχυμένη ήταν αυτή η ομάδα φάνηκε φέτος, όταν μετά από σημαντικές αποχωρήσεις και χωρίς προπονήσεις πήρε το νταμπλ δια περιπάτου.

‘Όποιος δεν ανεβεί το κύμα του μέλλοντος,  θα πνιγεί τη δίνη που αφήνει πίσω του …