Στο μυαλό του Ομπράντοβιτς

Βλέποντας πάντως τους αγώνες της Ευρωλίγκας, που είναι πολύ πιο ανταγωνιστικοί και πρόσφοροι για εξαγωγή συμπερασμάτων απ' ό,τι αυτοί της Α1, η απάντηση μοιάζει απλή. Ο Ζοτς θέλει φέτος να δώσει ύψος και να κάνει πιο αθλητική την περιφερειακή γραμμή του Παναθηναϊκού. Με αυτό τον τρόπο θα αποκτήσει δύο πλεονεκτήματα:

α) Στην επίθεση θα μπορεί συχνά να δημιουργεί καταστάσεις μις ματς και να τις αξιοποιεί με σωστές τοποθετήσεις των παικτών του. β) Στην άμυνα δεν θα δημιουργούνται μις ματς εις βάρος του, αντίθετα οι βοήθειες των αμυντικών του στα μαρκαρίσματα θα είναι πιο αποτελεσματικές.

Τόσο κόντρα στην Εφές Πίλσεν όσο και στο Μιλάνο γινόταν εμφανές πως κάθε φορά που ο Διαμαντίδης, ο Σάτο, ο Τέπιτς, ο Περπέρογλου είχαν απέναντί τους κοντύτερο ή πιο αδύναμο αντίπαλο έσπευδαν αμέσως να πάρουν θέση στο χαμηλό ποστ για να δημιουργήσουν κατάσταση αμυντικής ανισορροπίας στον αντίπαλο. Και ταυτόχρονα η υπόλοιπη ομάδα έπαιρνε τις κατάλληλες θέσεις (προϊόν φυσικά πολλής δουλειάς στην προπόνηση) ώστε να βγαίνουν τα ελεύθερα σουτ. Είτε από την περιφέρεια είτε μέσα στο καλάθι, άλλωστε όταν έχεις παίκτες τέτοιας ποιότητας, οι επιλογές στην πάσα είναι πολλές.

Αυτό δεν μπορούσε να γίνει με την ίδια ευκολία πέρυσι, διότι ο Σπανούλης και ο Γιασικεβίτσιους δεν έχουν ούτε το μπόι ούτε τη δύναμη για να ποστάρουν. Έμεναν λοιπόν, μόνον ο Διαμαντίδης και ο Περπέρογλου (καθώς ο Τέπιτς δεν ανταποκρινόταν) για να κάνουν αυτή τη δουλειά και πολλές φορές το παιχνίδι του Παναθηναϊκού με τα συνεχόμενα πικ εν ρολ γινόταν μονότονο και προβλέψιμο. Φέτος αυτά τα μις ματς μπορούν να δημιουργούνται σχεδόν σε κάθε επίθεση, διότι όλο και κάποιος (ή κάποιοι) από τους τέσσερις προαναφερθέντες βρίσκονται κάθε φορά στην πεντάδα. Κι αυτό δίνει μεγαλύτερη ποικιλία στην επιθετική ανάπτυξη.

Σάτο το πολυεργαλείο

Το ότι ο Ομπράντοβιτς σκόπευε να φτιάξει φέτος πιο ψηλή και αθλητική περιφερειακή γραμμή φάνηκε από τη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού. Όταν, αντί να πάρει τον Μακ Ιντάιρ, που παρακαλούσε να έρθει στον Παναθηναϊκό και έμοιαζε ως η πιο λογική επιλογή μετά την αποχώρηση του Σπανούλη, πήρε τον Σάτο. Ο οποίος δεν είναι καθαρόαιμος γκαρντ ούτε και κλασικός φόργουορντ, καθότι κοντός, είναι όμως σπουδαίος αθλητής και πολυεργαλείο.

Και φαίνεται πως είναι αυτός ο καταλύτης για τις εξαιρετικές αμυντικές επιδόσεις του Παναθηναϊκού. Το ότι οι "πράσινοι" σε εννέα αγώνες ως τώρα σε Ευρωλίγκα και Α1 έχουν επιτρέψει μόλις δύο φορές στον αντίπαλο να σκοράρει πάνω από 70 πόντους (72 σε 40 λεπτά αγώνα στη Λουμπλιάνα και 71 στο Μιλάνο) το οφείλουν σε μεγάλο βαθμό στην παρουσία του Σάτο, που έχει ένα ρόλο λίμπερο στην άμυνα του "τριφυλλιού" ανάλογο με αυτόν που ανατίθεται στον Διαμαντίδη. Και τον παίκτη του μαρκάρει και στις βοήθειες σπεύδει και είναι παντού. Και δεν είναι τυχαίο το ότι στο Μιλάνο ο Παναθηναϊκός έπαιξε σκάρτα τρία λεπτά χωρίς να έχει στην πεντάδα του ούτε τον Διαμαντίδη ούτε τον Σάτο. Τουλάχιστον ένας από τους δύο πρέπει πάντα να είναι μέσα στο παρκέ.

Ο Τέπιτς και το ρίσκο

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω μπορεί κανείς να εξηγήσει την επιμονή του Ομπράντοβιτς να μην παίρνει γκαρντ. Διότι προφανώς δεν υπάρχουν καλοί ψηλοί περιφερειακοί στην αγορά ή αν υπάρχουν, δεν του κάνουν. Και καθώς δεν θέλει να καταστρέψει τη χημεία που πάει να φτιάξει, προτιμά να μείνει το ρόστερ ως έχει.

Άλλωστε φέτος έχει βάλει κι ένα μεγάλο στοίχημα με τον εαυτό του: να κάνει τον Μιλένκο Τέπιτς γκαρντ υψηλών προδιαγραφών. Ο Τέπιτς του Μιλάνου δείχνει να βρίσκεται στο σωστό δρόμο. Με την αυτοπεποίθησή του στα ύψη δεν θύμιζε σε τίποτα τον περσινό φοβισμένο παίκτη, που περνούσε απαρατήρητος. Όμως για να συνεχίσει έτσι και να φτάσει ψηλά, χρειάζεται χώρο και χρόνο. Και ο Ζοτς του τα δίνει.

Και παίρνει το ρίσκο. Διότι όλα τα παραπάνω είναι καλά, αλλά μπορεί και να... στραβώσουν. Μπορεί, δηλαδή, ο Τέπιτς να μην ανταποκριθεί τελικά ή μπορεί (κούφια η ώρα...) να προκύψουν τραυματισμοί. Ακόμα και η κόπωση από τα συνεχόμενα παιχνίδια μπορεί να προκαλέσει προβλήματα. Διότι το ρόστερ είναι πολύ μικρό για να καλυφθούν εκ των ενόντων ενδεχόμενα κενά. Όμως κάθε πράξη, κάθε επιλογή έχει πάντα δύο όψεις. Και εν τέλει εκείνο που τις δικαιώνει ή όχι είναι το αποτέλεσμα. Στο τέλος γίνεται το ταμείο, όπως λέει το πανάρχαιο δημοσιογραφικό (και όχι μόνο...) κλισέ...