Παιδιά, ψυχραιμία...

Ας δεχτούμε ότι τα τερτίπια του Σχορτσανίτη στον αγώνα με την Ακτή Ελεφαντοστού, όταν μετά από κάποιες παρατηρήσεις που δέχθηκε από τον Καζλάουσκας αρνήθηκε πεισματικά να του δώσει το χέρι προκαλώντας στο τέλος τον εκνευρισμό του ομοσπονδιακού προπονητή, δεν σημαίνουν απαραιτήτως ότι υπάρχει θέμα. Άλλωστε είναι γνωστό σε όλους πως ο Σοφοκλής δεν είναι από τα παιδιά εκείνα που μπορείς να τα κουμαντάρεις εύκολα. Έχει ένα σωρό παραξενιές και... κουμπιά.



Όμως το ξέσπασμα του Γιόνας στη συνέντευξη Τύπου και η έκκλησή του στους δημοσιογράφους να αφήσουν τον οπαδικό πόλεμο έξω από την Εθνική ομάδα είναι περίεργο. Ως προς το τάιμινγκ, αλλά κυρίως ως προς το ότι επί της ουσίας ήταν απρόκλητο. Η ερώτηση επί της οποίας απάντησε κατ' αυτό τον τρόπο αφορούσε τεχνικό ζήτημα. Γιατί δεν παίζουμε καλή άμυνα, αν δεν κάνω λάθος!



Κι ήταν τόσο εμφατικός ο τρόπος που προσπαθούσε να εξηγήσει πόσο κακό κάνει στην ομάδα αυτή η πόλωση που καλλιεργούν συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης, ώστε σου έβαζε ψύλλους στ' αυτιά. Λες να υπάρχει πρόβλημα; Λες να υπάρχουν ενδοοικογενειακές παρεξηγήσεις που δυναμιτίζουν το καλό κλίμα;



Ο Λιθουανός δεν έχει άδικο σε όσα λέει. Το κακό έχει παραγίνει με τον οπαδικό Τύπο και όσους ακόμα τροφοδοτούν την πόλωση. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε κατά καιρούς και θα συνεχίσουμε να τα βλέπουμε όσο δεν πέφτουν οι τόνοι.



Όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα είναι η Εθνική. Κι έχω την υποψία ότι το ξέσπασμα του Καζλάουσκας έχει σχέση με όλα όσα ακολούθησαν τον καυγά στο "Ακρόπολις" με τους Σέρβους και όλα όσα υστερόβουλα γράφτηκαν και ακούστηκαν έκτοτε. Αν όλα τούτα έχουν δηλητηριάσει τις σχέσεις των διεθνών, τότε... ζήτω που καήκαμε.



Με την ελπίδα να μην ισχύει τίποτα από τα παραπάνω, περιμένω να παρακολουθήσω τον αγώνα με τη Ρωσία. Για να δω ποια θα είναι η καλύτερη ομάδα ώστε να... χάσει.