Οι μπασκετμπολίστες δεν είναι φορτηγατζήδες

Οι μπασκετμπολίστες δεν είναι φορτηγατζήδες. Δεν μπορούν να κλείσουν τους δρόμους, να σταματήσουν τις μεταφορές, να νεκρώσουν την αγορά, να δημιουργήσουν κοινωνική αναταραχή, να γίνουν πρώτο θέμα στα δελτία των 8. Δεν μπορούν με αυτό τον τρόπο να πιέσουν την κυβέρνηση να περάσει τη ρημάδα την τροπολογία, που ρυθμίζει βασικά και απολύτως δίκαι αιτήματά τους και έχει ξεμείνει εδώ και μήνες στο συρτάρι του αρμόδιου υπουργού. Διότι μην έχετε αμφιβολία ότι η απεργία στρέφεται κυρίως κατά της κυβέρνησης και όχι τόσο κατά του ΕΣΑΚΕ ή της ΕΟΚ. Το παραδέχονται και οι ίδιοι οι παίκτες τούτο.



Έπειτα έχει κι ένα άλλο πρόβλημα ο ΠΣΑΚ. Οι παίκτες που απαρτίζουν το προεδρείο του και βγαίνουν μπροστά για να διεκδικήσουν πράγματα για λογαριασμό όλων (οι οποίοι πράγματι στην πλειοψηφία τους δεν υπογράφουν μεγάλα συμβόλαια και σε πολλές περιπτώσεις φυτοζωούν, ειδικά όσοι αγωνίζονται στην Α2) είναι οι σταρ. Οι ακριβοπληρωμένοι. Και στον πολύ κόσμο δημιουργείται η εντύπωση πως διαμαρτύρονται και επαναστατούν οι... εκατομμυριούχοι.



Αυτό ακριβώς το επιχείρημα χρησιμοποίησε ο Κώστας Τσαρτσαρής για να εξηγήσει στη γ.σ. του ΠΣΑΚ τη διαφοροποίηση των παικτών Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού από το σχεδόν καθολικό αίτημα για απεργία. "Εμείς παίρνουμε 2 και 3 εκατομμύρια, δεν μπορούμε να βγούμε μπροστά". Όμως η εντύπωση στον κόσμο δεν αλλάζει. Εξακολουθούν να πιστεύουν οι πολλοί, χωρίς να ευθύνεται ο ΠΣΑΚ γι' αυτό, πως κάνουν όλοι απεργία, κάνουν και οι... εκατομμυριούχοι.



Κι είναι εντύπωση ανάλογη με αυτή που δημιουργείται όταν απεργούν οι δημοσιογράφοι. Για τους οποίους επίσης ο πολύς κόσμος πιστεύει πως δεν έχουν καμία ανάγκη, κρίνοντας κυρίως από όσα μαθαίνουν για τις αμοιβές των λαμπερών τηλεοπτικών αστέρων.



Είναι σχεδόν απίθανο, λοιπόν, τέτοιου είδους απεργιακές κινητοποιήσεις να αποκτήσουν έρεισμα ή αντίκτυπο στην κοινωνία. Στοιχεία απαραίτητα για την επιτυχία τους. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που το μπάσκετ και ο αθλητισμός γενικότερα δεν είναι για την πλατιά μάζα τίποτα άλλο παρά ένα μέσο ψυχαγωγίας. Ο κόσμος πάει στο γήπεδο για να περάσει καλά την ώρα του. Αν δεν μπορέσει να πάει εκεί, θα κάνει κάτι άλλο. Δεν εξαρτάται η επιβίωση και η καθημερινότητα από αυτό. Γι' αυτό και δεν ιδρώνει το αυτί κανενός υφυπουργού, είτε λέγεται Νικητιάδης είτε όπως αλλιώς.



Η πρόσκληση του ΠΣΑΚ σε συζήτηση την περασμένη Τρίτη έγινε για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους. Για να μη φανεί ότι μετά τα όσα δραματικά ελέχθησαν στην Αίγλη του Ζαππείου ο υφυπουργός δεν ασχολείται και δεν παρεμβαίνει. Έφερε τους παίκτες στο γραφείο του, δεν τους είπε τίποτα ουσιαστικό, πολύ περισσότερο δεν δεσμεύτηκε για τίποτα κι αυτό ήταν όλο. Σάμπως με την απεργία θα πάθει τίποτα ο Νικητιάδης; Το πολύ πολύ να πάει κανένα σινεμά το Σάββατο...



Έξω το κράτος από το επαγγελματικό μπάσκετ!



Κατόπιν τούτων, όσοι ενδιαφέρονται πραγματικά να σώσουν το επαγγελματικό μπάσκετ ένα μόνο πράγμα μπορούν να κάνουν: να συνεννοηθούν μεταξύ τους και ΕΝΩΜΕΝΟΙ να δώσουν αγώνα για να πετάξουν το κράτος έξω από αυτό!



Τούτο βεβαίως προϋποθέτει κάποια πράγματα. Κατ' αρχάς να εκλείψουν τα... ξεκατινιάσματα σαν κι αυτό που παρακολουθήσαμε όλη αυτή την εβδομάδα μεταξύ ΕΣΑΚΕ και ΠΣΑΚ την ώρα που ο πραγματικός στόχος ήταν η Πολιτεία! Να εκλείψουν επίσης οι προσωπικές κόντρες. Η αντιπαράθεση μεταξύ των φορέων του μπάσκετ έχει σε μεγάλο βαθμό προσωποποιηθεί. Ο Βασιλακόπουλος και ο Οικονομίδης δεν θέλουν να βλέπουν τον Λάζαρο Παπαδόπουλο, ο Λάζος δεν γουστάρει τους Βασιλακόπουλο και Οικονομίδη και αυτές οι προσωπικές αντιπάθειες υπαγορεύουν εν πολλοίς τις κινήσεις τους. Λάθος. Οι συγκεκριμένοι κύριοι εκπροσωπούν πολύ κόσμο και πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους το συμφέρον των πολλών και όχι να τυφλώνονται από τα προσωπικά τους πάθη.



Έπειτα χρειάζεται ειλικρινής και εφ' όλης της ύλης διάλογος ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥΣ. Πολύ βασικό αυτό το τελευταίο. Η πρωτοβουλία του Γιώργου Βασιλακόπουλου να καλέσει σε συζήτηση τον ΕΣΑΚΕ και τους προέδρους των ΚΑΕ, όχι όμως τους παίκτες και τους προπονητές είναι ημιτελής σε βαθμό παρεξήγησης. Διότι μπάσκετ είναι και οι παίκτες και οι προπονητές και έχουν κι αυτοί υποχρέωση να συνεισφέρουν στο διάλογο. Ο αποκλεισμός τους από τη συζήτηση, με οποιοδήποτε πρόσχημα, μπορεί εύκολα να παρερμηνευθεί και να εκληφθεί ως μικροπολιτική σκοπιμότητα.



Απαραίτητη, τέλος, είναι η διάθεση να αναλάβει ο καθείς τις ευθύνες που του αναλογούν. Το να αποφασίσουν και να διεκδικήσουν η ΕΟΚ, ο ΕΣΑΚΕ, ο ΠΣΑΚ, ο ΣΕΠΚ από κοινού ότι δεν θέλουν το κράτος στα πόδια τους, σημαίνει πρακτικά ότι το επαγγελματικό μπάσκετ θα πρέπει να διαχωριστεί πλήρως από το ερασιτεχνικό, να περάσει στα χέρια των ΚΑΕ. Να λειτουργήσει καθαρά με βάση τους νόμους της αγοράς. Χωρίς Επιτροπές Επαγγελματικού Αθλητισμού, χωρίς ειδικές υπουργικές αποφάσεις και διατάγματα. Με βάση την εμπορική νομοθεσία, το αστικό δίκαιο και τις αρχές της προσφοράς, της ζήτησης και του ελεύθερου ανταγωνισμού. Όπως δηλαδή έχουν μάθει να κάνουν στις υπόλοιπες επιχειρήσεις τους οι ιδιοκτήτες των ΚΑΕ. Έτσι θα εκλείψει κάθε άλλοθι. Και καθώς δεν θα υπάρχει η δυνατότητα μετάθεσης των ευθυνών στο κράτος, ο καθένας θα είναι υπεύθυνος για τις πράξεις και τις παραλείψεις του.



Αυτός ο αγώνας πρέπει να γίνει. Από όλους μαζί. Διαφορετικά δεν υπάρχει καμία σωτηρία...