Ο Πηλαδάκης, ο Γρανίτσας και τα γήπεδα

Στον Κώστα Πηλαδάκη αξίζουν συγχαρητήρια. Διότι απέδειξε πως ακόμα και στην Ελλάδα του ΔΝΤ, της τερατώδους γραφειοκρατίας, της διαπλοκής και της διαφθοράς μπορούν σοβαροί επιχειρηματίες να κάνουν σοβαρές επενδύσεις αρκεί να πληρούν κάποιες προϋποθέσεις:

α) Να το θέλουν πραγματικά. Η βούληση είναι ο κινητήριος μοχλός των πάντων. Αν θέλεις κάτι πολύ, τότε όχι μόνο συνωμοτεί το σύμπαν για να τα καταφέρεις, όπως λέει κι ο Κοέλιο, αλλά είσαι κι εσύ διατεθειμένος να τα βάλεις με τα θηρία για να τα καταφέρεις.

β) Να γνωρίζουν ακριβώς μέχρι πού φτάνει το χέρι τους και να ενεργούν με βάση συγκεκριμένο και ολοκληρωμένο πλάνο, που να προβλέπει τα πάντα. Από τη χρηματοδότηση μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια. Με τη λογική "ξεκινάμε και βλέπουμε" δεν πας πουθενά. Πολύ περισσότερο όταν νομίζεις ότι είσαι ο... Φαραώ. Ο Πηλαδάκης έλεγε χθες σε ραδιοφωνική συνέντευξή του στον Sentra FM πως μόνο για τις μελέτες του έργου δαπάνησε 3.5 εκατομμύρια Ευρώ. Και πως είχε σκεφτεί τα πάντα, ακόμα και το ότι η έκταση, όπου επρόκειτο να χτιστεί το γήπεδο, θα έπρεπε να μη βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή, ώστε να αποκλειστεί η πιθανότητα κάποιος κάτοικος να προσφύγει στο ΣτΕ και να καθυστερήσει το έργο! Η σημασία στη λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά.

γ) Να αφήνουν κατά το δυνατόν έξω από το project το κράτος και τους πολιτικούς. Οι απαραίτητες νομοθετικές ρυθμίσεις και η επίσης... απαραίτητη στην Ελλάδα γραφειοκρατία δεν είναι δυνατό να παρακαμφθούν. Οπλίζεσαι με υπομονή και επιμονή και τις αντιμετωπίζεις. Από εκεί και πέρα, όμως, προχωράς μόνος σου. Δεν αφήνεις κανέναν να σε εξυπηρετήσει, δεν περιμένεις από κανένα κράτος και κανέναν πολιτικό να σε βοηθήσει σε οτιδήποτε. Διότι τότε μπλέκει το πράγμα. Και μαζί του κι εσύ. Χώρια που το κόστος ανεβαίνει στα ύψη. Ο Πηλαδάκης έλεγε πως έχτισε το γήπεδο με τα μισά χρήματα απ' όσα δαπάνησε το κράτος για να χτίσει το Πανθεσσαλικό στάδιο στο Βόλο! Κι ας είναι αυτό μόνο κατά τι μεγαλύτερο από την AEL FC Arena.

Κατόπιν τούτων είναι αναπόφευκτες οι συγκρίσεις με τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ, που σχεδίαζαν να αποκτήσουν γήπεδο πολύ πριν ο Πηλαδάκης ασχοληθεί με τα αθλητικά κι ακόμα... βρίσκονται στα σχέδια. Είναι προφανές, ωστόσο, πως, παρόλο που και οι δυο τους διαθέτουν μεγαλύτερο ειδικό βάρος και δυναμική ως σύλλογοι από την ΑΕΛ, εντούτοις έχουν πορευθεί με λάθος τρόπο σε αυτό το ζήτημα. Γι' αυτό δεν έχουν ακόμα γήπεδο.

Πολιτικά παιχνίδια

Ο Παναθηναϊκός θέλοντας να γλιτώσει τα χρήματα που θα έδινε για να βρει έκταση, πρότεινε στις αρμόδιες αρχές (κράτος ή Δήμος είναι στην περίπτωσή μας το ίδιο και το αυτό, πολιτικοί τα διαχειρίζονται αμφότερα) την ανταλλαγή με τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Έτσι μπήκε σε περιπέτειες, διότι έδωσε τη δυνατότητα στη Ντόρα Μπακογιάννη να κάνει το δικό της παιχνίδι ως δήμαρχος Αθηναίων βάζοντας στο κόλπο του Βοτανικού και τον Βωβό χωρίς να υπάρχει λόγος (το γήπεδο μπορούσε να χτιστεί χωρίς η έκτασή του να συνδεθεί με το οικόπεδο του Βωβού, αλλά άπαξ και έκανε αυτή τη σύνδεση η Ντόρα και έτσι περιελήφθη στο νόμο για τη διπλή ανάπλαση, οι περιπέτειες που ακολούθησαν ήταν αναπόφευκτες).  Έτσι έμπλεξε πολύ το πράγμα, αφού όπου λαλούν πολλοί κοκκόροι, αργεί να ξημερώσει ως γνωστόν.

Εδώ ελέγχεται και το κατά πόσο η βούληση τόσο ισχυρών επιχειρηματιών, όπως η οικογένεια Βαρδινιογιάννη και οι λοιποί που την πλαισιώνουν στην "πράσινη" ΠΑΕ, είναι ανεξάρτητη από τη διάθεσή τους να εμπλακούν σε πολιτικά παιχνίδια με αφορμή το θέμα του γηπέδου.

Το σχέδιο Γρανίτσα που ναυάγησε

Όσο για την ΑΕΚ, έπεσε θύμα αρχικά κάποιων αρνητικών γι' αυτήν συγκυριών και στη συνέχεια της μεγαλομανίας των διοικούντων της. Διότι ο άνθρωπος που θα έτρεχε την κατασκευή του γηπέδου και είχε τη βούληση να φτάσει ως το τέλος, είχε βρεθεί. Μπορεί οι φίλοι της ΑΕΚ να βγάζουν... καντήλες όταν ακούν το όνομα του Γιάννη Γρανίτσα, επειδή γκρέμισε το "ναό" (ο ίδιος ισχυρίζεται ότι το έκανε για να τρέξει το θέμα και να εξασφαλίσει τις οικοδομικές άδειες για το καινούριο γήπεδο), όμως ξεχνούν ότι αυτός είναι ο μοναδικός που έχει παρουσιάσει ως σήμερα ολοκληρωμένο πλάνο (και χρηματοδότησης, καθώς είχε πίσω του τον Γιάννη Φιλίππου) και νομοθετική ρύθμιση.

Πού την πάτησε; Πόνταρε σε λάθος... δήμαρχο. Οι υποσχέσεις που είχε λάβει προέρχονταν από αυτόν που έχασε τις εκλογές του 2002 και όχι αυτόν που νίκησε, ο οποίος εξελέγη με το σύνθημα "ΟΧΙ γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια" (ναι, ο Δήμος που σήμερα είναι "πολύτιμος αρωγός και συμπαραστάτης κλπ. κλπ.", τότε ήταν αντίθετος με το γήπεδο). Οι προσφυγές στο ΣτΕ μπλόκαραν τη διαδικασία και η τελευταία ευκαιρία χάθηκε λίγο αργότερα, όταν για λόγους που δεν έγιναν ποτέ γνωστοί, το γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας βγήκε από το φάκελο των Ολυμπιακών Αγώνων, όπου είχε περιληφθεί ως προπονητήριο, για να πάρει τη θέση του το "Καραϊσκάκη".

Στη συνέχεια ήρθε στην ΠΑΕ ο Ντέμης Νικολαΐδης, ο οποίος δεν ήθελε ούτε να ακούει για τον Γρανίτσα, το σχέδιό του και τη Νέα Φιλαδέλφεια, διότι ήθελε να φτιάξει γήπεδο άνω των 50.000 θέσεων στον ΟΔΔΥ. Αυτός πραγματικά δεν ήξερε μέχρι πού φτάνει το χέρι του κι επίσης δεν ήθελε επ' ουδενί να συνεργαστεί με την Ερασιτεχνική ΑΕΚ. Ως εκ τούτου η κατάληξη των μεγαλεπήβολων σχεδίων του ήταν ο κάλαθος των αχρήστων. Σήμερα η ΑΕΚ έχει ανακινήσει ξανά το ζήτημα του γηπέδου, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο αν υπάρχουν τα χρήματα για να το κατασκευάσει.

Και κάτι τελευταίο. Πριν αρχίσει να κυλά στις φλέβες του Κώστα Πηλαδάκη... βυσσινί αίμα, όπως ο ίδιος δήλωσε ότι συμβαίνει, αυτός ήταν ΑΕΚτσής. Αλλά είναι γνωστή η έφεση της ΑΕΚ να τρώει τα παιδιά της. Ή στην καλύτερη περίπτωση να τα αγνοεί...