Η μονάδα μέτρησης "Διαμαντίδης" και ο Ζντοβτς

Του παίκτη που έχει κατακτήσει με το σπαθί του το δικαίωμα να μην συγκρίνεται πλέον με κανέναν, αλλά να αποτελεί αυτός το μέτρο σύγκρισης.

Κι από εδώ και στο εξής καλό θα ήταν να μην προσπαθούμε να διαπιστώσουμε αν ο Διαμαντίδης είναι καλύτερος ή χειρότερος του Γκάλη, του Ντράζεν, του Τζόρνταν ή δεν ξέρω εγώ ποιου άλλου, αλλά να τον χρησιμοποιούμε ως μονάδα μέτρησης. Το πόσο καλός ή κακός είναι ένας παίκτης θα πρέπει να εξετάζεται εφεξής σε σχέση με το πόσο πλησιάζει την κλάση του Διαμαντίδη.

Ο Μήτσος έχει όλο το πακέτο. Ξέρει καντάρια μπάσκετ, είναι μπασκετική ιδιοφυΐα, έχει... άντερα, τσαγανό, νεύρο (τον είδατε πώς πανηγύρισε το καλάθι της ισοφάρισης; Ούτε μετά το τρίποντο στον ημιτελικό με τη Γαλλία το 2005 δεν έκανε έτσι...) μεγάλη προσωπικότητα. Είναι νικητής, πρωταθλητής, είναι πλήρης. Πιο πλήρης... δεν υπάρχει. Αλλά αυτά τα ξέραμε. Δεν χρειαζόταν το παιχνίδι με την Ολίμπια για να τα μάθουμε.

Δεν χρειαζόταν, επίσης, να δούμε τον αγώνα της Πέμπτης για να διαπιστώσουμε πόσο σπουδαίος είναι ο χαρακτήρας που έχει σφυρηλατήσει με το πέρασμα των χρόνων και την κατάκτηση τόσων τίτλων ο Παναθηναϊκός. Ούτε το πόσο πολύτιμος είναι ο Αντώνης Φώτσης, που αν δεν έκλεβε τη μπάλα στην τελευταία επαναφορά των Σλοβένων στην κανονική διάρκεια του αγώνα, σήμερα δεν θα μιλούσαμε για το μεγαλείο του Διαμαντίδη.

Ούτε το πόσο μεγάλος σουτέρ είναι ο Νίκολας, που θύμισε λίγο τον Έντι Τζόνσον στον ημιτελικό της Σαραγόσα το 1995. Τότε που τα είχε... σπάσει σε όλο τον αγώνα, αλλά στα τελευταία λεπτά έβαλε τα δύο τρίποντα, που οδήγησαν τον Ολυμπιακό στον τελικό. Κάτι τέτοιο έκανε κι ο Νίκολας την Πέμπτη το βράδυ. Όταν χρειάστηκε στο τέλος, ήταν παρών.

Το άστρο του Ζντοβτς

Αντιθέτως, εκείνο που μάθαμε παρακολουθώντας τον αγώνα του Παναθηναϊκού είναι ότι υπάρχει προπονητής Ζντοβτς! Προπονητής, εννοείται, υψηλών προδιαγραφών, που μπορεί να κάνει μεγάλη καριέρα.

Προφανώς δεν είναι χθεσινός ο Σλοβένος. Από το 2003 κάθεται στους πάγκους κι έχει δώσει σπουδαία δείγματα γραφής την τελευταία διετία ως ομοσπονδιακός τεχνικός στη χώρα του, κάνοντας με την Εθνική Σλοβενίας τις καλύτερες πορείες της ιστορίας της (4η θέση στο Ευρωμπάσκετ, 8η στο Μουντομπάσκετ). Όμως με την Ολίμπια Λουμπλιάνα που παρουσιάζει φέτος στην Ευρωλίγκα, δείχνει ότι μπορεί να τα καταφέρει πολύ καλά και σε συλλογικό επίπεδο, που είναι πιο δύσκολο επίτευγμα.

Ο Ομπράντοβιτς βρήκε τον μπελά του την Πέμπτη το βράδυ. Διότι δεν είναι πολλοί οι προπονητές που μπορούν να προβλέψουν την κάθε κίνησή του. Ωστόσο ο Ζντοβτς φάνηκε να είναι ένας από αυτούς.

Η Ολίμπια έπαιξε εξαιρετικά μελετημένη άμυνα πάνω στα πικ εν ρολ του Παναθηναϊκού, εξουδετερώνοντάς τα στην ουσία. Εκλεισε πολύ καλά τη ρακέτα χρησιμοποιώντας μεγάλα κορμιά, που αφενός εμπόδιζαν τις διεισδύσεις των "πρασίνων" και αφετέρου δεν επέτρεπαν στους Διαμαντίδη, Σάτο και Περπέρογλου να δημιουργήσουν καταστάσεις μις ματς στο λόου ποστ. Κατ' αυτό τον τρόπο βραχυκύκλωσε εντελώς το επιθετικό παιχνίδι του Παναθηναϊκού, που ήταν άστοχος από την περιφέρεια και σώθηκε μόνο και μόνο επειδή πήρε τα επιθετικά ριμπάουντ. Ο Ζντοβτς ήταν προφανές πως δεν μπορούσε να μπει μέσα για να τα πάρει.

Μπορεί, όμως, να ελπίζει σε καλύτερη συνέχεια. Διότι μόνο αν είσαι πραγματικά καλός προπονητής, μπορείς να οδηγήσεις μια ομάδα φτιαγμένη από... ενάμισι καλό Αμερικανό (ο Γκρέγκορι και λίγο αυτός ο γυρολόγος Πίνκνεϊ) και ορισμένους γερασμένους ή "τελειωμένους" παίκτες (Ιλιέφσκι, Γιάγκοντνικ και το "αιώνιο ταλέντο" Μάρκοτα) στη δεύτερη θέση ενός ομίλου που έχει μέσα Παναθηναϊκό, ΤΣΣΚΑ και Εφές Πίλσεν. Και να απειλείς με ακόμα μεγαλύτερες ζημιές στο Top 16.

Ο Γιούρε Ζντοβτς διακρινόταν ως παίκτης για τον υψηλό δείκτη μπασκετικής ευφυίας που διέθετε. Φαίνεται πως συνεχίζει να την έχει και ως προπονητής. Αυτό που του λείπει είναι οι ευκαιρίες. Διότι μέχρι τώρα, πλην μιας χρονιάς στον Ηρακλή, δεν έχει φύγει έξω από τα όρια της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας. Ίσως ήρθε η ώρα να το κάνει. Και το ευρωπαϊκό μπάσκετ να κερδίσει έναν ακόμα σπουδαίο προπονητή.