Εθνική για να χαζεύεις

Είναι ότι παίζει ωραίο μπάσκετ. Χορταστικό. Μπάσκετ που δεν μας είχε συνηθίσει η Εθνική ομάδα να παίζει στο παρελθόν. Μπάσκετ γρήγορο και θεαματικό, το οποίο συνδυαζόμενο με τις τεράστιες δυνατότητες των διεθνών αποβαίνει εξόχως αποτελεσματικό.

Νομίζω ότι οφείλουμε να βγάλουμε το καπέλο στον Γιόνας Καζλάουσκας για έναν πολύ απλό λόγο: απελευθέρωσε τους διεθνείς, θυμίζοντάς τους ότι το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι και ζητώντας τους πρώτα απ' όλα να το ευχαριστηθούν. Στον παίκτη αρέσει να τρέχει. Κι η εντολή του Γιόνας είναι αυτή ακριβώς. Το πρώτο πράγμα που κάνουν οι διεθνείς όταν κερδίζουν την μπάλα στην άμυνα είναι να τρέξουν. Από εκεί και πέρα όλα παίρνουν το δρόμο τους.

Διότι οι διεθνείς και ταλέντο έχουν και ικανότητες. Οι περισσότεροι παίζουν πολλά χρόνια μαζί, γνωρίζει ο ένας το παιχνίδι του άλλου και, εδώ που τα λέμε, δεν χρειάζεται να έρθει κανείς προπονητής για να τους μάθει να παίζουν πικ εν ρολ για παράδειγμα. Έχουν το ένστικτο και την εμπειρία για να το κάνουν όποτε πρέπει. Μπορούν εύκολα να βρεθούν και να συνεργαστούν. Αυτό που ενδεχομένως χρειάζονταν ήταν κίνητρο.

Έχω την αίσθηση ότι ο Καζλάουσκας τούς το έδωσε με το να λύσει το φρένο. Οι διεθνείς απολαμβάνουν πλέον το παιχνίδι κι αυτό φαίνεται.

Στα επιμέρους τεχνικά ζητήματα πολλά μπορεί να πει κανείς. Θα σταθώ σε δύο παίκτες που μου έκαναν εντύπωση. Αφενός ο Νικ Καλάθης. Η πρόοδός του σε σχέση με πέρυσι είναι εντυπωσιακή. Βρίσκεται βέβαια στο στοιχείο του, αφού είναι μανούλα στο ανοικτό γήπεδο, όμως η αλήθεια είναι πως δεν έχει καμία σχέση με τον περσινό Καλάθη. Άλλος παίκτης, με μεγάλη αυτοπεποίθηση.

Αφετέρου ο Κώστας Τσαρτσαρής. Όποτε επεσήμανα την επιστροφή του Διαμαντίδη στην ομάδα, οι άνθρωποι της Εθνικής μου υπενθύμιζαν και τον Τσαρτσαρή. Κι ήξεραν τι έλεγαν, διότι ο φόργουορντ του Παναθηναϊκού μοιάζει πιο φρέσκος από ποτέ και έτοιμος να κερδίσει όλες τις μάχες μέσα στις ρακέτες. Είτε ως "τεσσάρι" είτε ως σέντερ.

Αυτά για την ώρα. Περισσότερα μετά το "Ακρόπολις"...