Ανοικτός ο δρόμος για τον ελληνικό τελικό

Εν ολίγοις, μια κλήρωση ορίζεται ως καλή ή κακή με κριτήρια που δεν είναι πάντοτε ασφαλή. Συνήθως βασιζόμαστε στη δυναμικότητα των αντιπάλων, το όνομά τους και τη φόρμα που διανύουν στη συγκεκριμένη περίοδο. Καμιά φορά όμως αυτά λειτουργούν αντίστροφα ως προς το κίνητρο που γεννούν.

Οι αδύναμοι αντίπαλοι μπορεί να προκαλέσουν χαλάρωση και αφ' υψηλού αντιμετώπιση ή, στον αντίποδα, υπερβολικά μεγάλο άγχος υπό το φόβο ενδεχόμενης αποτυχίας. Οι δυνατοί αντίπαλοι από την άλλη μπορεί να αφαιρέσουν κάθε πίεση (στη λογική του "τι είχαμε, τι χάσαμε...") και να ενισχύσουν το κίνητρο για επιτυχία απέναντι σε ένα φαβορί. Και στις δύο περιπτώσεις τα αποτελέσματα ενδέχεται να είναι απρόσμενα.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν πως η κλήρωση των ομίλων του Top 16 της Ευρωλίγκας δεν ήταν καλή για Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό. Ήταν καλή, διότι πολύ απλά θα μπορούσε να είναι χειρότερη. Αυτό το "πακετάκι" Κάχα Λαμποράλ-Μπαρτσελόνα, που αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή, κάλλιστα θα μπορούσε να μην αποφευχθεί, άλλωστε οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο ήταν 50%. Και μετά ο Παναθηναϊκός θα έτρεχε και δεν θα έφτανε, αφού ο όμιλός του θα θύμιζε... φάιναλ φορ. Το ίδιο, βέβαια, θα μπορούσε να είχε πάθει και ο Ολυμπιακός, δεδομένου ότι ήταν εξίσου πιθανό να πάρει αυτό το "πακετάκι" στο δικό του όμιλο.

Άπαξ και απέφυγαν αυτό τον οδυνηρό συνδυασμό ήταν δεδομένο πως οι δύο ελληνικές ομάδες, οι οποίες είχαν τοποθετηθεί επικεφαλής των ομίλων τους, θα είχαν συνολικά καλή κλήρωση στο Top 16. Για τον Παναθηναϊκό δε η κλήρωση μοιάζει ιδανική.

Από τη στιγμή που δεν μπορούσε να παίξει με την Ολίμπια Λουμπλιάνα, πήρε ό,τι καλύτερο υπήρχε στο β' γκρουπ (στην κατάσταση που είναι η Κάχα Λαμποράλ δεν είναι καλύτερη ούτε από τη Ρεάλ ούτε από τη Φενέρμπαχτσέ). Το ίδιο συνέβη και με τις ομάδες από το γ' γκρουπ (τι Μάλαγα, τι Ζαλγκίρις...), αλλά και από το δ' (η Λιέτουβος Ρίτας μοιάζει χειρότερη και από τη Ρόμα).

Αντίθετα ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να έχει και ακόμα καλύτερη "μεταχείριση" από την κληρωτίδα, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να είναι δυσαρεστημένος. Αλλά όπως και να έχει, η Ολίμπια ήταν προτιμότερη από τη Φενερμπαχτσέ, ενώ η πολύ βελτιωμένη ελέω Πέσιτς Βαλένθια ήταν σαφώς η πιο δυνατή και... ανεπιθύμητη ομάδα που περιελάμβανε το δ' γκρουπ.

Το πρόγραμμα των αγώνων είναι αδιάφορο από τη στιγμή που και οι δύο ελληνικές ομάδες λογίζονται (απολύτως δικαιολογημένα) ως φαβορί. Αν είσαι ο καλύτερος, πρέπει να νικήσεις σε όλα τα εντός έδρας παιχνίδια και σε τουλάχιστον ένα εκτός έδρας. Τούτη είναι αναγκαία συνθήκη και δεν έχει σημασία πότε θα παίξεις. Πρέπει έτσι κι αλλιώς να νικήσεις. Από εκεί και πέρα δύο πράγματα αξίζει να κρατήσει κανείς:

α) Αποκλείεται η περίπτωση ελληνικού "εμφυλίου" στα πλέι οφ. Άρα δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε αναμέτρηση Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού πιο νωρίς από το φάιναλ φορ.

β) Με βάση το σύστημα διεξαγωγής της Ευρωλίγκας η πρώτη θέση στον όμιλο είναι απαραίτητη για έναν πολύ απλό λόγο: διότι δίνει πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφ, τα οποία κρίνονται στις τρεις νίκες (σε μάξιμουμ πέντε αγώνες δηλαδή). Συνεπώς εδώ απαγορεύονται... μπακαλίστικοι υπολογισμοί του τύπου "μήπως να μη βγω πρώτος, γιατί θα ήταν καλύτερο να παίξω με τον τάδε ή τον δείνα". Από εδώ και στο εξής Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός πρέπει να κερδίζουν παντού.

Έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν και πρέπει να το κάνουν, διότι μόνο έτσι θα πάρουν την πρώτη θέση στους ομίλους τους, θα προσημειώσουν υποθήκη πρόκρισης στο φάιναλ φορ και θα έχουν πολλές πιθανότητες να μας χαρίσουν τη μοναδική χαρά που δεν έχουμε βιώσει ποτέ ως τώρα στην Ευρωλίγκα: έναν ελληνικό τελικό! Είθε...