Πέτρο Παππά, γιατί κρύβεσαι;

Εγώ έχω ένα ερώτημα λοιπόν… Το οποίο προφανώς δεν του τέθηκε… Ποιος είναι ο λόγος που ο κύριος Πέτρος ενεμφανίσθη ως φάντασμα του παρελθόντος και σε τι εξυπηρετεί η παρέμβασή του; Μήπως θίχτηκε επειδή του χρεώθηκε ότι «έκαψε» τον Ξενιάδη; Μα αν έκανε κάτι καλό, κάτι πραγματικά σημαντικό και ενωσίτικο, ήταν ακριβώς αυτό. Ότι απαγόρευσε σε έναν αφερέγγυο (φερόμενο ως) επενδυτή να τολμήσει την είσοδό του στην ΠΑΕ. Κι όμως ακόμα κι αυτό το αρνείται, για εκείνον το πραγματικά πολύ επίπονο είναι το να σκέφτεται πόσα εκατ. ευρώ πέταξε στο βρόντο…

Δεν τον λυπάμαι τον Πέτρο Παππά όσο θύμα κι αν προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό του. Και δεν τον λυπάμαι διότι δική του απόφαση ήταν να συνεχίσει, να πάρει την κατάσταση στα χέρια του και να «τζογάρει». Διότι ακριβώς έτσι την έβλεπε την ΑΕΚ, σαν ένα ποντάρισμα από το οποίο πίστεψε ότι θα μεσομακροπρόθεσμα θα έβγαζε κέρδος ή τουλάχιστον θα έπαιρνε πίσω τα χαμένα. Έκανε το παιχνίδι του, έβαλε μπροστά τον άνθρωπό του όμως έχασε, έπεσε έξω και στην πορεία τον εξέθεσε-παράτησε και αυτόν. Τον άφησε να κυνηγάει με μία βαλίτσα στο χέρι επενδυτές στις πέντε ηπείρους.

Το θεωρώ πραγματικά μικροπρέπεια και ασέβεια προς την ΑΕΚ το να δικαιολογείται δημοσίως ο ένας από τους βασικούς υπαίτιους για το τωρινό κατάντημά της. Και ακόμα πιο άρρωστο το να επιτίθεται στον Νοτιά για να καλύψει τη δική του γούνα και να πείσει ότι έβαλε περισσότερα από εκείνον. Ακόμα κι έτσι αν είναι, δική του επιλογή ήταν και ουδείς τον ανάγκασε να το κάνει. Όπως δική του επιλογή ήταν το να σηκωθεί και να φύγει αρνούμενος να πληρώσει τις ζημιές που προκλήθηκαν (και) επί των ημερών του.

Με μία (εικονική ή πραγματική; - ακόμα δεν έχω καταλάβει) μεταβίβαση στο κλαμπ των Υποστηρικτών, δηλαδή το όχημα της διαφυγής από τις υποχρεώσεις του, ο Πέτρος Παππάς έφυγε από την καθημερινότητα της ΑΕΚ, ακριβώς όπως το ήθελε. Αθόρυβα, αναίμακτα και κυρίως με πολλές… πλάτες. Ας μείνει λοιπόν σε αυτό κι ας μην συνεχίζει να μας απασχολεί με το να εκτίθεται. Διότι αν το δεν το καταλαβαίνει, με όσα λέει, κάνει ακόμα πιο δυσχερή τη θέση του απέναντι στην κιτρινόμαυρη κοινωνία. Κι είμαστε καμήλες εμείς οι ΑΕΚτζήδες (δεν μιλάω για τους άλλους που το παίζουν τέτοιοι), ούτε ξεχνούμε, ούτε και συγχωρούμε εύκολα.