Το σκεφτόταν καιρό ο Διαμαντίδης

Ίσως γι αυτό κανείς δεν περίμενε, μετά τον αγώνα, να δήλωνε πως αυτός ήταν ο τελευταίος του με την Εθνική. Δεν ήταν, ωστόσο, μια δήλωση της στιγμής που ο 30χρονος άσος την ξεστόμισε εν βρασμώ ψυχής και υπό το κράτος μιας αποτυχίας, όπως ήταν ο αποκλεισμός της ελληνικής ομάδας από τους "8" του Μουντομπάσκετ.



Το ίδιο θα έλεγε, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ακόμη κι αν τα πράγματα κυλούσαν διαφορετικά. Ακόμη κι αν η Εθνική προχωρούσε στη διοργάνωση και έφτανε πολύ ψηλότερα, απ΄ό,τι συνέβη.



Η σκέψη στριφογύριζε αρκετό καιρό στο μυαλό του, την είχε εκμυστηρευτεί σε δυο-τρεις φίλους του. Ενδεχομένως να μην την ανακοίνωνε στο Μουντομπάσκετ, είναι όμως δεδομένο πως είχε σκεφτεί αλλά και αποφασίσει να εγκαταλείψει την καριέρα του με τα γαλανόλευκα.



Ο νεαρός Καστοριανός, που ξεκίνησε να γίνεται γνωστός φορώντας τη φανέλα του Ηρακλή και μεγαλούργησε με εκείνη του Παναθηναϊκού, δεν είναι πια ο ... μικρός Δημήτρης, που αντέχει ακόμη και σε μαραθώνιο με σπριντ.



Στα 30 του χρόνια νιώθει σιγά-σιγά στο κορμί του όλη την κούραση (σε σημείο εξουθένωσης, αν αναλογιστεί κανείς τα σχεδόν 300 παιχνίδια σερί που έκανε) που του "βγήκε" κιόλας τον τελευταίο ενάμισι χρόνο, με τους απανωτούς τραυματισμούς.



Έχοντας ήδη κάνει ένα σπουδαίο συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό είναι προφανές ότι σκέφτεται, πλέον, πολύ σοβαρά την μακροημέρευσή του στα γήπεδα του μπάσκετ. Όποιος πιστεύει ότι είναι εύκολο για ένα αθλητή να βρίσκεται σε τόσο υψηλό επίπεδο, χειμώνα καλοκαίρι, χωρίς διακοπή και πάντα σε ρυθμούς τεράστιας έντασης και πίεσης, απλά βρίσκεται εκτός πραγματικότητας.



Δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτό το Μουντομπάσκετ, αρκετοί μεγάλοι μπασκετμπολίστες όπως ο Ντιρκ Νοβίτσκι, ή ο Πάου Γκασόλ (και σίγουρα, η αφρόκρεμα των Αμερικανών του ΝΒΑ) ζήτησαν και πήραν άδεια ξεκούρασης.



Ο Διαμαντίδης δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση, όσο κι αν είχε χαρακτηριστεί βιονικός, με την ακατάπαυστη συμμετοχή του στους αγώνες ΠΑΟ και Εθνικής. Σκεφτόταν καιρό να αποχωρήσει από την Εθνική και να αφιερωθεί αποκλειστικά στους "πράσινους". Κανείς δεν μπορεί να του ζητήσει το λόγο. Γιατί, απλά, τόσα χρόνια (από το 2002 όταν καθιερώθηκε στη μεγάλη εθνική) κάθε φορά έδινε τα πάντα...

Απλά τεράστιος



Για την αξία του είναι περιττό να μιλήσουμε. Τα σχόλια των ξένων άλλωστε, είναι πρόσφατα. Ο Μάικ Σιζέφσκι του έβγαλε το καπέλο, θεωρώντας τον ως τον καλύτερο Ευρωπαίο γκαρντ, ο Μαρκ Γκασόλ μίλησε με σεβασμό, στην  μικτή ζώνη του Olympic Dom, όταν πληροφορήθηκε την αποχώρησή του.



Από τα 126 ματς που έπαιξε με την Εθνική Ομάδα, ο Διαμαντίδης είναι ελάχιστα εκείνα που έχουν περάσει απαρατήρητα. Τεράστιος αμυντικός, αλτρουιστής όσο κανείς (σε σημείο παρεξήγησης) παίκτης για όλες τις δουλειές, έγραψε πραγματικά ιστορία.



Εναντίον της Αυστραλίας στο Μουντομπάσκετ του 2006 είχε κάνει ρεκόρ πόντων (20) αν και στο μυαλό όλων έχουν μεινει τα τρίποντα με τα οποία "κάρφωσε" τους Αμερικανούς στην Σαϊτάμα.



Εξαιρούμε, φυσικά, το τρίποντο "βάλτο αγόρι μου" στον ημιτελικό του 2005, με τη Γαλλία. Εκεί δεν ήταν μόνο τεράστιος, αλλά κι ένας ... μικρός Θεός που είχε φορέσει τη γαλάζια φανέλα με το νο 13!



Τότε που οι Αμερικανοί, πριν από το ματς είχαν πει "το σκάουτινγκ λέει ότι ο Διαμαντίδης είναι ο καλύτερος σουτέρ της Ελλάδας" κι αυτός, μετά το παιχνίδι, δήλωνε αφοπλιστικά: "Μπα, για λάθος παίκτη θα έλεγαν".



Αυτός είναι ο Διαμαντίδης. Ένας μπασκετμπολίστας με το Μ κεφαλαίο. Πόσο μεγάλο είναι το κενό που αφήνει; Θα φανεί στο επόμενο τουρνουά. Και πιο πολύ στο μεθεπόμενο...



Μερικά από τα κατορθώματα του Διαμαντίδη