 30 Νοεμβρίου 2006 17:57 |
| Η μαγκιά του Παρτιζάνου |
 Θυμάστε οι παλιότεροι τη φράση «Μαγκιά των Παρτιζάνων» που χρησιμοποιούσαμε κατά κόρο στα σχολικά μας χρόνια, κάπου εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80? Όποτε μας «τσίνιζε», όποτε δεν μας καλάρεσε μια κατάσταση και θέλαμε να επιβάλουμε την άποψή μας με τον «τσαμπουκά» κι εφόσον βρισκόμασταν σε θέση ισχύος βέβαια, είτε λόγω σωματικής ρώμης είτε λόγω άλλου συγκριτικού πλεονεκτήματος σε σχέση με τον ανταγωνιστή, στο ερώτημα του παραπονούμενου αντιπάλου, γιατί ενεργήσαμε κατ’ αυτόν τον τρόπο αδικώντας τον, απαντούσαμε: «Έτσι ρε φίλε.. δεν υπάρχει εξήγηση. Μαγκιά μου. Μαγκιά του Παρτιζάνου!».
Παράδειγμα: Ήθελες να παίξεις μπάσκετ στη μικρή αυλή του σχολείου και την ίδια ώρα έπαιζαν σ’ αυτήν οι μικρότεροι σε ηλικία μαθητές του σχολείου? Πολύ απλά, αφού προειδοποιούσες τους πιτσιρικάδες ότι μπορούν να συνεχίσουν το παιχνίδι τους για τα επόμενα δέκα λεπτά της ώρας, για να κριθεί ο νικητής του μεταξύ τους αγώνα (ο Angulo ήταν γενναιόδωρος- μπορεί να τους έδινε και μισή ώρα), με συνοπτικές διαδικασίες και εφόσον δεν είχαν λήξει το παιχνίδι τους στην ταχθείσα προθεσμία, διέκοπτες το παιχνίδι, ασχέτως διαμαρτυριών και ύβρεων. Και άμα σε ρωτούσαν το «γιατί» η απάντηση ερχόταν άμεσα. «Μαγκιά των Παρτιζάνων!». Και μην βιαστείτε να κακοχαρακτηρίσετε τον Angulo. Τα ίδια του έκαναν οι μεγαλύτεροι (τραύματα της παιδικής ηλικίας που κουβαλάω ε?). Βέβαια, ένας πραγματικός Παρτιζάνος (= αντάρτης, μαχητής, επαναστάτης) κάθε άλλο παρά τέτοιος ψευτόμαγκας είναι. Είναι εντελώς διαφορετικός!
Πραγματικός Παρτιζάνος μάγκας φερ’ ειπείν ήταν χθες στη Χάλα Πίονιρ του Βελιγραδίου ο προερχόμενος από την Παρτιζάν Βελιγραδίου (ακόμα παλαιότερα βέβαια είχε αγωνιστεί και με τα χρώματα του Ερυθρού Αστέρα) και νυν παίκτης του Παναθηναϊκού, Μίλος Βούγιανιτς, που δεν «κατάλαβε» από έδρα και συναισθηματισμούς και υπό τις οδηγίες του προπονητή του, Ζέλικο Ομπράντοβιτς, με ακόμα μεγαλύτερη προσφορά και ιστορία στο σύλλογο του Βελιγραδίου (κι αυτός Παρτιζάνος), πήρε την ομάδα στις πλάτες του, το τελευταίο κρίσιμο δεκάλεπτο και ενώ η μπάλα έκαιγε σαν «καυτή πατάτα», πέτυχε δύο κρίσιμα καλάθια, έκανε δύο κλεψίματα, δώρισε μια ασσίστ, μάζεψε ένα ρημπάουντ και φώναξε βροντερά: Μαχητής Μίλος «παρών».
Μετά την αποχώρηση του V- Span για το Houston και του Γιάκα Λάκοβιτς για τη Μπαρτσελόνα, ο Παναθηναϊκός είχε την ανάγκη μιας τέτοιας εμφάνισης από έναν περιφερειακό του. Όσο κι αν λέμε “Diamonds are forever”, ο Δημήτρης Διαμαντίδης χρειάζεται ανάσες. Και σε αυτό το παιχνίδι φάνηκε περίτρανα ότι μπορεί να τις έχει. Αρκεί να δούμε όλοι τον Βούγιανιτς της περιόδου 2003- 2005, όταν με τα χρώματα της Φορτιτούντο Μπολόνια έβαζε «20άρες και 25άρες» και είχε μια εν γένει πληθωρικότατη παρουσία στα Ευρωπαϊκά γήπεδα.
Τέτοια πληθωρικότητα, σαν κι αυτή που πρέπει να έχει κάθε παίκτης του Άρη σήμερα, στον αγώνα- ορόσημο για τη συνέχειά του στην Euroleague, ενάντια στη Ζαλγκίρις Κάουνας από τη Λιθουανία. Σε ένα Παλαί βγαλμένο από τα παλιά, με τον κόσμο να γεμίζει τις κερκίδες, να κάνει το πρώτο sold out της χρονιάς και να ετοιμάζεται να πανηγυρίσει τη νίκη με τον εορτάζοντα σήμερα (ας είναι και Καθολικός, δεν πειράζει!) και εκρηκτικό Ιταλό προπονητή του, Αντρέα Ματσόν. Σ’ αυτήν τη διοργάνωση κάθε νίκη είναι ευκαιρία για γιορτή!
Κλείνοντας το σημερινό άρθρο η στήλη- για να μην νομίζετε ότι ξεχνάει το αφιέρωμα που κάνει στις cheerleaders όλων των ομάδων που συμμετέχουν στην Euroleague- σας παρουσιάζει άξια εκπρόσωπο της Λιθουανικής ομάδας (φωτο), σε επίδειξη αγώνα στο Κάουνας, να «μπαίνει» κυριολεκτικά στο καλάθι. Βάλτε τους στα καλάθια, λοιπόν! |
| 29 Νοεμβρίου 2006 11:04 |
| Χυλόπιτα Ναπολιτάνα! |
 Η Ιταλική εβδομάδα συνεχίζεται. Δεν το επιδιώκουμε. Η επικαιρότητα το επιτάσσει. Σήμερα θα ασχοληθούμε με τα Ιταλικά ζυμαρικά. Και τι ζυμαρικά! Όχι macaroni, ούτε farfalle … Ναπολιτάνικη χυλόπιτα έχετε δοκιμάσει? Χορταστικότατη! Ρωτείστε και τη Monica Belucci! Κάτι παραπάνω θα έμαθε η Ιταλίδα καλλονή, ύστερα από την απονομή της χρυσής μπάλας, που διοργανώνει κάθε χρόνο το Γαλλικό περιοδικό «France Football», προς τιμή του καλύτερου ποδοσφαιριστή, παγκοσμίως, για τη χρονιά που πέρασε και όπου κλήθηκε να κάνει την απονομή. Θαυμάστε λάγνο ύφος στη φωτο!
Τι κι αν η έρημη έσκυψε, κατά την επίσημη φωτογράφηση της τελετής της απονομής, να δώσει ένα αθώο φιλάκι στο Ναπολιτάνο αρχηγό της Squadra Azzura, Fabio Cannavaro, νικητή του φετινού βραβείου, προσμένοντας άμεση ανταπόκριση? (ιδού το επίμαχο φωτογραφικό υλικό ) Ο capitano απέδειξε για μια ακόμα φορά ότι είναι γεννημένος για να παίζει άμυνα και σπανίως βγαίνει από τα καρέ της άμυνάς του για να επιτεθεί. Τουλάχιστον όχι φανερά. Ίσως στα «μουλωχτά». Σε καμία περίπτωση δεν εκθέτει τον εαυτό του ή την οικογένειά του, είτε την αθλητική είτε την πραγματική, τουλάχιστον δημοσίως. Και τούτο είναι ίδιον σώφρονος ανδρός! Σημειώστε το! Άμα είναι να κάνεις «κάτι», την επόμενη στιγμή ξέχασέ το κι εσύ ο ίδιος! Δεν χρειάζεται να το διαλαλήσεις κιόλας! Σοφία βγαλμένη μέσα από τη ζωή.
Κι έτσι απλά απέφυγε το φιλί ο Fabio. Μπορεί και να είναι ο πρώτος άντρας, από τον καιρό που η Μόνικα πήγαινε στο νηπιαγωγείο ή τον παιδικό σταθμό (αν και για τούτο έχω τις αμφιβολίες μου!), που της αρνήθηκε ένα φιλάκι… ένα μόνον τοσοδούλι! Όχι 24.000 baci που τραγουδάει ο Adriano Celentano και έγραφε ο Angulo στο χθεσινό άρθρο του!
Και μην βιαστείτε να τον κακοχαρακτηρίσετε. Ο Ιταλός δεν «πέταξε τον αετό με το remezzo» (=χοντρό σκοινί, με το οποίο δένουμε το σκάφος, όπως το παλαμάρι, αλλά δεν είπα αμέσως παλαμάρι, για να μην πάει αλλού ο νους σας- είδατε? Τώρα που το είπα πήγε…). Τώρα έγινε ακόμα πιο περιζήτητος στο γυναικείο πληθυσμό ολόκληρου του πλανήτη. Είδατε «νευράκια» η Μόνικα στην απονομή? Μόνον που δεν του πέταξε τη χρυσή μπάλα στα μούτρα! Ποιος ξέρει τι του είπε κατ’ ιδίαν, τη στιγμή της απονομής! Ίσως να έπρεπε και σε αυτήν την περίσταση να επιστρατευτούν όλοι εκείνοι οι ειδικοί και πραγματογνώμονες, που προσπάθησαν μετά τον τελικό του Μουντιάλ 2006, να διαβάσουν τα χείλη των Ζιντάν- Ματεράτσι, κατά τη διάρκεια του θρυλικού μεταξύ αυτών επεισοδίου, να κάνουν το ίδιο με το Φάμπιο και τη Μόνικα. Θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον! Το βίντεο πάντως είναι διαθέσιμο!
Και μην σας ξεγελά το made by crest ή colgate (για να μην λέτε ότι κάνουμε αβάντα) χαμόγελο του 33χρονου δυναμικού Fabio Cannavaro. Ανέκαθεν ήταν καλός στις μπλόφες. Αφήστε που στην εφηβική, τρυφερή ηλικία των 17- 18 ετών, διακήρυσσε πανηγυρικά τον έρωτά του για τη σημερινή του σύζυγο, Ντανιέλα. Ακόμα και γράφοντας το όνομά της σε τοίχους με σπρέι! Ακόμα και στο κορμί του με τατουάζ! Τα ίδια έκανε και για τα τρία παιδάκια του, Κρίστιαν, Αντρέα και Μαρτίνα. Δύσκολοι καιροί για δημόσια «κολλητιλίκια», Μόνικααααααα!!
Όσο για τον μεταξύ των δύο διάλογο, θα μπορούσε να έχει κυμανθεί περίπου ως εξής:
Μόνικα: Fabio, μήπως είσαι λιγάκι Fabia?
Φάμπιο: Σιγά μην είμαι και Skoda Fabia! Έλα να σου «δείξω» backstage. Εδώ μας βλέπουν όλοι. Τι να πω στη Ντανιέλα ε? ε? ε?
Ή μήπως προτιμάτε
Μόνικα: Fabio, ton fyssas ton akane?
Φάμπιο: Akane? Non ti capisco!
Εναλλακτικές αποκρυπτογραφήσεις του διαλόγου στο e- mail angulo@sport24.gr . Η στήλη διαθέτει αρκετούς και ικανούς- να αποκαλύψουν το διάλογο Belucci- Cannavaro- Ιταλομαθείς. Τα χθεσινά μηνύματα αυτό απέδειξαν! Για δες.. τελικά είμαστε πολλοί οι Ιταλολάτρες! Έτσι δεν είναι Δ.Π.??
|
| 28 Νοεμβρίου 2006 11:12 |
| Buongiorno Italia con i tuoi artisti! |
 Τελευταία, σαν πολύς ντόρος δεν γίνεται με οτιδήποτε έχει σχέση με την Ιταλία? Ο Τσιρίλο κάνει το βαρύμαγκα στο Αιγάλεω και αποβάλλεται subito, η «Μεγάλη Κυρία» αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Serie B λόγω σκανδάλων, η Μίλαν ηττάται στο Ο.Α.Κ.Α. από την Α.Ε.Κ., ο κύριος Στέφανο Σορεντίνο νοστάλγησε τις ιταλικές σπιτικές πίτσες με τη σωστή στρώση ζύμης και θέλει να επιστρέψει στην πατρίδα, η σύζυγός του, Αντονέλα, δεν λέει να προσαρμοστεί κι ας της προσέλαβε ο presidente Demis κοτζάμ Ιταλομαθή παιδίατρο για την αφεντιά της και το μπουμπούκι της… στη Νάπολι τα επεισόδια δεν λένε να κοπάσουν και ο Σίλβιο, όπως διαπιστώσατε, δεν αισθάνεται και πολύ καλά τελευταία. Άντε να ανεβούμε λιγάκι!
Παρ’ όλα τα ελαττώματά τους (είναι εριστικοί, φωνακλάδες, αλαζόνες, υπερφίαλοι και όλα τα σχετικά), παρά τα «μπινελίκια» που τους ρίχνουμε σωρηδόν, όποτε μας δίνεται η ευκαιρία, σε πολλά πράγματα τους θαυμάζουμε. Δεν παύουν να έχουν αυτό το κάτι άλλο που τους ξεχωρίζει από όλους τους υπόλοιπους λαούς στον κόσμο. Μία εκπληκτική κομψότητα, κουλτούρα και γούστο. Με οτιδήποτε καταπιάνονται και το κάνουν με ευχαρίστηση είναι άψογοι. Είναι καλλιτέχνες. Ιδού, λοιπόν, τι κάνει ο Ιταλός, όταν έχει κέφια. Ο Angulo σας παρουσιάζει 10 από τα πιο διαχρονικά αντιπροσωπευτικά Ιταλικά άσματα ή και soundtrack όλων των εποχών, που όλο και κάπου τα έχουμε σιγοτραγουδήσει ή μας έχουν συντροφέψει. Υπάρχουν και πολλά άλλα. Θα γεμίζαμε σελίδες αν τα καταγράφαμε. Μια Ornella Vanoni ή μια Milva εννοείται ότι θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν. Κάποια άλλη φορά σίγουρα..
Πάμε, λοιπόν:
1. Ennio Morricone- Cinema Paradiso (εκτός συναγωνισμού- απλά κορυφή)
2. Parole parole parole – Alberto Lupo & Mina
3. Domenico Modugno- Volare (Nel Blu Dipinto Di Blu)
4. Toto Cutugno-L'Italiano
5. Al Bano and Romina Power – Felicita
6. Ricchi e Poveri - Comme vorrei
7. Raffaella Carra - A Far L'Amore Comincia Tu
8. Adriano Celentano - 24000 baci
9. Riccardo Cocciante- Se stiamo insieme
10. Lucio Battisti- Ancora Tu
Περισσότερες προτάσεις από την Ιταλική μουσική σκηνή, πιο πρόσφατες, ακόμα και lounge ή ambient (απ’ όλα διαθέτει το μαγαζί), στο mail angulo@sport24.gr . Λειτουργούμε και εκτός ωραρίου αγοράς. Ακόμα και after midnight.
|
| 27 Νοεμβρίου 2006 13:00 |
| Angulo, ο τρίτος γέρος του Muppet Show |
 «Έρθεν και τεμόν η σειρά»… γράφει γνωστό πανό των κοκκινόμαυρων του Απόλλωνα Καλαμαριάς και αλίμονο! Πραγματικά ήρθε… Οι Πόντιοι είναι το τελευταίο θύμα της Ελληνικής Διαιτησίας στην Greek Superleague. Πως είπατε? Ισοπαλία εκτός έδρας, με πέναλτι στο 90+ ενάντια στον Παναθηναϊκό ? Ούτε για ποντιακό ανέκδοτο! Μέσα στο Ο.Α.Κ.Α. γονάτισαν οι αυθεντικοί rossoneri της Μίλαν, τι περισσότερο να σου κάνουν οι κοκκινόμαυροι Πόντιοι? Σε τελική ανάλυση, «τσαμούρια» (=λασπωμένοι) δεν τους αποκαλούν οι οπαδοί των άλλων ομάδων? Όλη η λάσπη στα μούτρα, λοιπόν. Με 350 άντε 400 εισιτήρια μέσο όρο στην έδρα τους, πόση ένταση ή ποια επίδραση μπορεί να έχει η φωνή διαμαρτυρίας τους? Καμία απολύτως. Μέχρι αύριο θα έχει ξεχαστεί ήδη.
Ίσως να είναι κουραστικό κάθε φορά να αναγκάζεσαι να γίνεις Statler ή Waldorf- τους γνωρίζετε καλά, είναι οι δύο γέροι του θεωρείου του Muppet show- αλλά ο Angulo θα είναι πάντοτε ο προστάτης των αδυνάτων, ο Ρομπέν των Δασών της αθλητικογραφίας και θα λέει αυτό που βλέπει, έστω κι αν ακούγεται λιγάκι γκρινιάρης και κινδυνεύει να χαρακτηριστεί γραφικός και μεμψίμοιρος. Ειδικά στην περίπτωση των Ποντίων λίγο περισσότερο, αφού είναι ένας από αυτούς.
Όσο επιμένουν οι περισσότεροι να γράφουν για το σούπερ Ρίμπο, τον ακαταμάχητο Τσιρίλο, τον εκπληκτικό Σαλπιγγίδη και να σφυρίζουν αδιάφορα σε κάθε ρεσιτάλ διαιτητικών λαθών, επιμένοντας στο γλυκανάλατο «Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα!», πάντοτε θα ακούγεται μια φωνή από το Magazino του Sport24 – σιγά μην ήταν η φωνή της συνείδησης- που θα υπενθυμίζει για το Ελληνικό Πρωτάθλημα αυτό που λέγανε οι δύο γέροι του Muppet Show σε κλασσικό διάλογό τους και ταιριάζει άψογα στην περίσταση:
-These seats are awful. – Αυτές οι θέσεις (σ.σ: θα μπορούσαν να είναι και γηπεδικές) είναι απαίσιες.
-Why? Can't you see anything? - Γιατί? Δεν μπορείς να δεις τίποτε?
-That's the problem. I can see everything. – Αυτό είναι το πρόβλημα. Μπορώ να δω τα πάντα.
Το κακό να λέγεται. Έτσι είναι κι ο Angulo. Ό,τι βλέπει, το παρουσιάζει. Και η αλήθεια είναι ότι οι Πόντιοι του Μάκη Κατσαβάκη κάθε άλλο παρά αυτοκίνητο Pontiac οδηγούν στην κούρσα της φετινής Α’ Εθνικής. Άντε να σωφάρουν το πολύ ένα Zastava Yugo. Αγωνιστικά και παρασκηνιακά (βλ. κακές διαιτησίες, υπόθεση Περόνε) είναι μέσα στα φαβορί για υποβιβασμό. Και η τραγική ειρωνεία είναι ότι οι δύο δήμιοι του χθεσινού αγώνα, Σαλπιγγίδης και Παπαδόπουλος είναι Πόντιοι, ενώ και ο πρωταγωνιστής της επίμαχης φάσης του 93ου λεπτού, Καμερουνέζος τερματοφύλακας του τριφυλλιού, Πιερ Έμπεντε, έκανε τα πρώτα του βήματα στην Α’ Εθνική, με τα χρώματα της Καλαμαριάς. Σημάδια της μοίρας ή απλή σύμπτωση? Είναι, που λένε, «να μην σε πηγαίνει….».
|
| 25 Νοεμβρίου 2006 12:49 |
| Ο «ξινός» κύριος Sorrentino |
 Οι εμφανίσεις του τον τελευταίο καιρό ενθουσιάζουν τους οπαδούς της Α.Ε.Κ. Ως προς τα αγωνιστικά θέματα η γεύση που αφήνει η παρουσία του κάτω από τα δοκάρια της Ένωσης είναι γλυκιά. Ως προς την προοπτική, όμως, της παραμονής του κάτω από αυτά για πολύ καιρό ακόμα, είναι μάλλον ξινή. Ο Stefano “Sorrento” (προσωνύμιο που φέρει από τη θητεία του στο Τορίνο ) Sorrentino, με όσα αφήνει να διαρρεύσουν προς τον Ελληνικό και Ιταλικό τύπο, περί επιθυμίας επιστροφής του στην Ιταλία, δικαιολογεί απόλυτα το ξινό και «λεμονάτο» όνομά του. Γιατί λεμονάτο? Επειδή στο «Sorrento», περίφημο τουριστικό θέρετρο, στον κόλπο Αμάλφι, απέναντι από το φημισμένο νησάκι του Κάπρι και σχετικά κοντά στη Νάπολι, το πρώτο πράγμα που θα συναντήσει κανείς είναι το περίφημο λεμονόδασος.
Και αν κάποτε ο Γρηγόρης Γεωργάτος είχε αποφασίσει λόγω Πειραιά και επιτόπιων συνηθειών και τρόπου ζωής να πει όχι στο χρυσάφι που έριχνε στα πόδια του ο Μάσιμο Μοράτι, πρόεδρος της Ίντερ, για να τον κρατήσει στους νερατζούρι και προτίμησε να επιστρέψει στο Πασαλιμάνι, ο Στέφανο Σορρεντίνο έχει πολύ πιο σοβαρούς οικογενειακούς λόγους για να επιστρέψει στη χώρα του και τίποτε δείχνει να μην μπορεί να σταθεί τροχοπέδη στην απόφασή του αυτή. Στην Ελλάδα του 2006, των ληγμένων και αλλοιωμένων συσκευασιών, που καθημερινά προφανώς παρακολουθεί στην flat TV που διαθέτει η Αντονέλα, σύζυγος του Στέφανο, δεν είναι δα και ό,τι καλύτερο να βγαίνεις σε σούπερ μάρκετ, για να αγοράσεις παιδικές φρουτόκρεμες, με τη βοήθεια ελληνοϊταλικού λεξικού. (Οι παράπλευρες αρνητικές συνέπειες της Ελληνικής πραγματικότητας!).
Όταν ένας παίκτης έχει το μυαλό του στην πατρίδα και την οικογένειά του, είναι θέμα χρόνου να αποπροσανατολιστεί από την καριέρα του και να αρχίσει η καριέρα του να παίρνει την κατιούσα. Μανιώδης παίκτης όλων των Championship και Football Manager ο Angulo, όποτε έβλεπε στο ψυχολογικό προφίλ των παικτών του την ένδειξη homesick, τους έβαζε στη λίστα των προς μεταγραφή παικτών (transfer listed).
Ευτυχώς, ο πρόεδρος Ντέμης και ο Ίλια Ίβιτς έχουν διατελέσει ποδοσφαιριστές κατά το παρελθόν και γνωρίζουν ότι αυτό που συμφέρει και τις δύο πλευρές τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι να χωρίσουν οι δρόμοι τους φιλικά και ειρηνικά και με το αζημίωτο για την Ένωση βέβαια, με ιδανικό το timing της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου, ύστερα από την τελευταία εντυπωσιακή εμφάνιση του Ιταλού πορτιέρο ενάντια στη Μίλαν, την εβδομάδα που πέρασε. Άλλη τέτοια ευκαιρία να προβάλει το προς πώληση «προϊόν» της στην αγορά του Καμπιονάτο η Α.Ε.Κ. δεν θα ξαναβρεί.
Και όσο για τερματοφύλακες? Το μοναστήρι να’ ναι καλά… Ποιος ήξερε τον Στέφανο Σορρεντίνο πριν έρθει στην Ελλάδα? Στο κάτω κάτω της γραφής, μια σοβαρή ομάδα δεν ξεκινάει από τον τερματοφύλακα αλλά από τον πάγκο. Και αυτό φαίνεται να το γνωρίζουν καλά ο Ντέμης Νικολαϊδης και οι συνεργάτες του. Φερνάντο Σάντος παλαιότερα, Σέρα Φερρέρ σήμερα. Στον προπονητή δεν μπορείς να κάνεις έκπτωση. Αυτός χτίζει την ομάδα. Μερικοί απλώς δεν εννοούν να το καταλάβουν.
Υ.Γ.- εκείνο το κυπαρισσάκι το αψηλό, η «τερματοφυλακάρα», ο Γιάροσλαβ Ντρόμπνυ, που είχε μείνει ελεύθερος από τη Φούλαμ το καλοκαίρι, πήγε τελικά στην Ίπσουιτς πριν από ένα μήνα… λίγος θα έπεφτε σε μία πολύ καλή Ελληνική ομάδα?
|
| 24 Νοεμβρίου 2006 15:58 |
| Έμπαινε Μπένεττον! |
 Τι φωνάζανε παλιά οι θερμοί οπαδοί του Ολυμπιακού στο αστέρι της ομάδας της δεκαετίας του 60? Έμπαινε Γιούτσο? Ε… κάτι ανάλογο θα φώναζαν και οι νωθροί και άοσμοι γραβατάκηδες Ιταλοί οπαδοί στο Νίκο Ζήση, στο Ματέο Σοράνια και στα άλλα αστέρια της αγαπημένης τους ομάδας, στο Παλαβέρντε του Τρεβίζο, βλέποντάς τους να αλωνίζουν όποια στιγμή θέλουν μέσα στη ρακέτα των ανήμπορων να αντιδράσουν παικτών του Άρη. Έμπαινε Ζήση… Έμπαινε Ματέο… έμπαινε Μάρκους. Μπαίνετε όλοι οι «παιχταράδες» της Μπένετον. Μπάτε σκύλοι αλέστε.
Τέτοιο σοκ στο άκουσμα της λέξης Μπένετον είχε να υποστεί ο Angulo από τη σειρά διαφημίσεων της εταιρείας το 1992, ανάμεσα στις οποίες παρουσιαζόταν πλοίο στο λιμάνι του Μπάρι με υπεράριθμους Αλβανούς μετανάστες (βλ. φωτο) να «κρέμονται» σαν τα τσαμπιά απ’ όπου μπορούσαν (φινιστρίνια, κατάρτια κλπ), στην προσπάθειά τους να αποβιβαστούν στην Ιταλική «Γη της επαγγελίας», που κάθε άλλο παρά γη της επαγγελίας αποδείχθηκε χθες για τους κιτρινόμαυρους.
Οι 42 πόντοι που πέτυχε η ομάδα της Θεσσαλονίκης κάθε άλλο παρά θετική επίδοση είναι. Εδώ μιλάμε για μπάσκετ και όχι για άλλα «πονηρά» αθλήματα, με πρωταγωνιστή τον Κώστα Γκουσγκούνη (ναι καλά καταλάβατε. Αυτό ακριβώς που σκέφτεστε εννοώ!). Δεκτό ότι η διαφορά δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα του αγώνα. Δεκτό ότι κάθε ομάδα δικαιούται να έχει μία άσχημη βραδιά στο θεσμό και δεν ήρθε η καταστροφή. Δεκτό ότι ουδέποτε, ακόμα και στα καλύτερά του χρόνια, είχε την παράδοση με το μέρος του σε Ιταλικό έδαφος… αλλά ακόμα και τη «νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου», εκείνη την αποφράδα ημέρα – και τότε- του Νοέμβρη 1986, στο Παλατρουσάρντι του Μιλάνου είχε πετύχει 49 πόντους εναντίον της Τρέισερ Μιλάνο.
Το ζήτημα είναι ότι στο θεσμό της Euroleague, δεν σου δίνονται τόσες πολλές ευκαιρίες για μία εκτός έδρας νίκη και ο Άρης έχει ήδη πετάξει δύο στο καλάθι των αχρήστων, την πρώτη κόντρα στη μέτρια και «καρπαζοεισπράκτορα», όπως φαίνεται του ομίλου, Νάπολι και τη δεύτερη χθες εναντίον της Μπένετον, που είναι σαφώς πιο αδύναμη από την ΤΣΣΚΑ, τη Μπαρτσελόνα και κατά πάσα πιθανότητα και τη Γαλλική Ορτέζ. Το επόμενο παιχνίδι είναι αποφασιστικής σημασίας ενάντια στους Λιθουανούς της Ζαλγκίρις και θα κρίνει την πορεία του στη διοργάνωση.
Με εμφανίσεις, όμως, «παρδαλές» και trendy, όπως η χθεσινή, α λα «United Colours of Benetton», δεν αξίζεις την πρόκριση στην επόμενη φάση της διοργάνωσης. Σε αντίθεση, βέβαια, με τον Παναθηναϊκό, που στο χθεσινό αγώνα ενάντια στην Ουνικάχα, απέδωσε μπάσκετ υψηλής τεχνικής και ποιότητας, αντίστοιχης των έργων τέχνης του μεγάλου ζωγράφου από τη Μάλαγα, Πάμπλο Πικάσσο, δικαίωσε τον Ζοτς που πριν από τον αγώνα δήλωνε ότι το τριφύλλι πάει για το απόλυτο των νικών στη φάση των ομίλων και απέδειξε ότι πολύ δύσκολα θα είναι απών από το Final Four της Αθήνας. Αλλά είπαμε… διαφορά κλάσης σε οικονομικό και αγωνιστικό επίπεδο. Ως τον Απρίλιο του 2007 θα τον βλέπουμε και θα τον χαιρόμαστε.
Η συνέχεια επί των καλαθοσφαιρικών και λοιπών αθλοπαιδιών εντός και εκτός συνόρων, διαμέσου ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο angulo@sport24.gr |
| 23 Νοεμβρίου 2006 11:54 |
| Angulomania! |
 Από την στιγμή της επίτευξης του θεσπέσιου τέρματος του συνονόματου Angulo, στο 45ο λεπτό του χθεσινού αγώνα Βαλένθια- Ολυμπιακός, μια καταιγίδα από SMS, mail και τηλεφωνήματα σε σταθερό και κινητό παρέλυσε το σύστημα επικοινωνίας μου με τον έξω κόσμο. Διπλές και τριπλές αναμονές και αναπάντητες κλήσεις από φίλους, γνωστούς και άγνωστους. Τόση αγάπη δεν έζησα ούτε την ημερομηνία της ονομαστικής γιορτής, ούτε ασφαλώς των γενεθλίων μου. Από σήμερα λοιπόν η 22η του Νοέμβρη ανακηρύσσεται σε ημέρα γιορτής για τον «πολιούχο» του Sport24 Angulo, καθώς και ημέρα προστασίας όλων των ταπεινών και καταφρονεμένων οπαδών όλου του κόσμου.
Μεταξύ μας, βέβαια, το χθεσινό αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο. Παιχνίδι ενάντια στις νυχτερίδες του Angulo και μέσα στο άντρο τους, το Μεστάγια, τέσσερις ημέρες μετά τα συμβάντα στο Κλεάνθης Βικελίδης, διεξάγεται μόνον με ένα σκοπό. To know us better. (και όχι to know ass better, όπως «κακεντρεχής» συντοπίτης μου τόνιζε στο mail του). Όσο αγωνίζεται ο Miguel Angel εκεί και όσο η αγαπημένη εν Ελλάδι ομάδα του δεν κατακτά κάποιον τίτλο (καλό το ανέκδοτο έτσι?), δεν πρόκειται η Βαλένθια να ηττηθεί στην έδρα της από καμία Ελληνική ομάδα. Και αυτό είναι δέσμευση.
Ανάμεσα, όμως, στα χθεσινοβραδινά πανηγυρικά mail, αυτό του φίλου της στήλης, Βασίλη Α. , οπαδού της Α.Ε.Κ., πραγματικά ξεχώριζε. Το αναδημοσιεύω αυτούσιο.
«Αγαπητέ Angulo, είμαι αναγνώστης σου από φέτο (σ.σ.: χωρίς ς) τον Ιούνιο. Εργάζομαι ως τεχνικός στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας …. (σ.σ.: για ευνόητους λόγους η επωνυμία της εταιρείας παραλείπεται- τζάμπα διαφήμιση δεν κάνουμε, ο τζάμπας πέθανε, όπως λέει και ο Αναστό) κι έτσι η επαφή μου με το ίντερνετ είναι σχεδόν ολοήμερη, οπότε μου δίνεται η ευκαιρία να σε διαβάζω σχεδόν καθημερινά. Τα άρθρα σου έχουν ποιότητα και είναι καλογραμμένα και εύπεπτα (σ.σ.: αυτό ήταν το πρώτο υπονοούμενο, διαβάστε παρακάτω και θα καταλάβετε, τζάμπα χάρηκα).
Δεν μπορώ να σου κρύψω, όμως, ότι στη δουλειά δεν μπορώ να εντρυφήσω στα βαθύτερα νοήματά τους, δεν έχω το χρόνο άλλωστε, λόγω του φόρτου εργασίας και του αφεντικού μου, αλλά τη λύση τη βρήκα. Εκτύπωσα από το αρχείο της ιστοσελίδας σου όλα τα κείμενα σε έντυπη μορφή και κάθε φορά- καθημερινά δηλαδή, που πηγαίνω «προς νερού μου» (σ.σ.: !!!) διαβάζω και από ένα, μερικές φορές, όταν η δόση είναι ισχυρή και δύο(σ.σ.: ακούστε τι λέει ο άνθρωπος! Ακούστε τι λέει ο Μπουκόφσκι! Εδώ κολλούσε το εύπεπτον του αναγνώσματος?). Τα συστατικά του σαμπουάν, του μαλακτικού και του απορρυπαντικού δεν μου «λένε» τίποτα πλέον και η εφημερίδα είναι πολύ μεγάλη σε μέγεθος για να την κρατήσω. Έχω βρει αυτό που έψαχνα!
Από τα βάθη της ψυχής μου (σ.σ.: πάλι καλά…) σε ευχαριστώ για τις ωραίες στιγμές που μας χαρίζεις. Συνέχισε την καλή δουλειά και γράφε πιο πολύ για την ΑΕΚΑΡΑ!. Β.Α. Καισαριανή»
Σε αυτή τη ζωή όλα να τα περιμένεις, μέχρι και ότι το blog σου θα γίνει υποκατάστατο πρωινού σκευάσματος με φυτικές ίνες και χυμό πορτοκάλι! Μήπως θα έπρεπε να ψάξω για σχετικό χορηγό? Προτάσεις χορηγιών και sponsoring της στήλης δεκτές σε Sport24ωρη βάση στο γνωστό mail- φανατική συνήθεια angulo@sport24.gr . Θα διαβιβαστούν αρμοδίως και αυτοπροσώπως στο Τμήμα Marketing.
|
| 22 Νοεμβρίου 2006 10:36 |
| Τη γκρέμισε από τη Σκάλα του Μιλάνου! |
 «Quando la palla non vuole entrare non entra» (απόσπασμα από τη χθεσινοβραδινή ανταπόκριση του απεσταλμένου της Μιλανέζικης αθλητικής εφημερίδας La Gazzetta Dello Sport στο Ο.Α.Κ.Α., Pier Luigi Todisco), που σημαίνει «όταν η μπάλα δεν θέλει να μπει δεν μπαίνει». Μην περιμένετε ποτέ από έναν καθωσπρέπει υπερήφανο Ιταλό, όταν ηττάται, να αναγνωρίσει το μεγαλείο της απόδοσης του αντιπάλου, ειδικά όταν αυτός είναι θεωρητικά υποδεέστερος. Μπορεί να ευθύνονται όλα τα άλλα. Η ατυχία, τα δοκάρια, οι τραυματισμοί, η μπάλα, η σάλτσα ναπολιτέν που έβαλε χθες στα μακαρόνια του ο Ιντζάγκι, ποτέ όμως οι ίδιοι. Ποτέ ο αντίπαλος. Μόνον τα αντικείμενα.
Περίεργο και αντιφατικό που είναι το ποδόσφαιρο, όμως… Πριν μια εβδομάδα το φίλαθλο κοινό δεν μπορούσε να πιστέψει πως είναι δυνατόν η Ένωση να αποκλείεται στο θεσμό του Κυπέλλου από το Χαϊδάρι και χθες βράδυ έγινε η ολική επαναφορά. Στο βιβλίο της Ιστορίας της Α.Ε.Κ., το μήνα Νοέμβριο του 2006, μετά τη μαύρη σελίδα θα ακολουθεί μία ολόχρυση. Κάτι σαν το ουράνιο τόξο μετά την καταιγίδα. Αυτή είναι η φύση. Δεν ερμηνεύονται όλα με τη λογική. Δεν είναι όλα μαθηματικά. Δεν ισχύει η μεταβατική ιδιότητα. Το Χαϊδάρι κέρδισε την Α.Ε.Κ., η Α.Ε.Κ. κέρδισε τη Μίλαν, άρα το Χαϊδάρι είναι καλύτερο από τη Μίλαν. Ειδικά στο Champions League όλα είναι εφικτά. Ακόμα και να γκρεμίσεις τους rossoneri (όχι της Καλαμαριάς) από τη Σκάλα του Μιλάνου (φωτο).
Και αν ο Angulo στις 10 Νοεμβρίου τραγουδούσε για την ήττα της Ένωσης στο Χαϊδάρι, σήμερα δεν μπορεί παρά να κάνει το ίδιο για το θρίαμβό της. Εξαιρετικά αφιερωμένο ένα ζεϊμπέκικο του 1970, με τίτλο «Σκάλα του Μιλάνου» (επίκαιρο όσο ποτέ) που ακολουθεί σε στίχους Αχιλλέα Μαντζίρη, ελαφρώς παραλλαγμένο για χάρη του Δικεφάλου από τον υπογράφοντα (άλλωστε το μεγαλείο της στιγμής το επιτρέπει):
Φεύγω απόψε από του Μπράνου1
Πάω στην Σκάλα του Μιλάνου2
Για ν’ ακούσω μπουζουκάκια
Να μου φύγουν τα μεράκια
Βρε καλώς το Γεωργέα3
Μου φωνάζει μια παρέα
Παρ’ το μπαγλαμά στα χέρια
Κάνε μας όλα τα κέφια
Μπαίνω μέσα να καθήσω
Να τα πιω και να γλεντήσω
Για ν’ ακούσω μπουζουκιά
Απ΄ του Σέζαρ4 την πενιά
Βρε καλώς το Γεωργέα
Μου φωνάζει μια παρέα
Παρ’ το μπαγλαμά στα χέρια
Κάνε μας όλα τα κέφια
Παίζει ο Νίκος5 την κιθάρα
Μπάρμπα-Στέφανος6 τζουρά
Παίζει ο Ζήκος7 το μπουζούκι
Και ο Δέλλας8 μπαγλαμά
Βρε καλώς το Γεωργέα
Μου φωνάζει μια παρέα
Παρ’ το μπαγλαμά στα χέρια
Κάνε μας όλα τα κέφια.
1. «του Μπράνου» ήταν Βολιώτικη ταβέρνα.
2. Η «Σκάλα του Μιλάνου» είναι περίφημη ταβέρνα της οικογένειας Μιλάνου από το 1919, επίσης στο Βόλο.
3. Η πρώτη «παρέμβαση». Τέθηκε το επώνυμο του «Γεωργέα» αντί του ορθού «Αχιλλέα», που αναφέρεται στον συνθέτη και στιχουργό του ζεϊμπέκικου.
4. Τέθηκε «Σέζαρ» αντί του ορθού «Κάρλου», που αναφερόταν στον Κάρολο Μιλάνο ενός εκ των ιδιοκτητών της ταβέρνας «Σκάλα του Μιλάνου».
5. Πρόκειται για τον Νίκο Μιλάνο, δεύτερο των «Μιλαναίων». Θα μπορούσε και να είναι Νίκος Λυμπερόπουλος εν προκειμένω.
6. Πρόκειται για τον Στέφανο Μιλάνο, τον pater- familias των Μιλαναίων. Θα μπορούσε και να εννοεί το Στέφανο Σορεντίνο.
7. Τέθηκε «Ζήκος» αντί του ορθού «Κάρλος».
8. Τέθηκε «Δέλλας» αντί του ορθού «Στάθης», που ήταν ο τελευταίος των Μιλαναίων και ένας από τους πιο σημαντικούς μπουζουκτσήδες της περιοχής.
|
| 21 Νοεμβρίου 2006 10:21 |
| «Σκοτώνουν» τα άλογα όταν γεράσουν? |
 Μπορεί ο Σίντνεϊ Πόλακ, στην ομότιτλη δραματική του ταινία («They Shoot Horses, Don't They?»), να έδινε θετική απάντηση. Όσον αφορά, όμως, στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, που ουδέποτε διακρινόταν για τη φρεσκάδα και την ταχύτητά του, η απάντηση είναι κατηγορηματικά «ΟΧΙ». Και δεν μιλάμε για ποδοσφαιρικούς κολοσσούς της τάξης ενός Ριβάλντο ή ενός Τζιοβάνι, των οποίων η κλάση είναι αναμφισβήτητη, αλλά για παίκτες με χαμηλό προφίλ και περιορισμένο βεληνεκές, που ναι μεν τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν λιγότερο συχνά πάνω τους, αλλά είναι εξαιρετικά χρήσιμοι και ουσιαστικοί, για τις ομάδες που τους διαθέτουν.
Ένας από αυτούς είναι και ο Αλβανός επιθετικός του Ηρακλή, Ίντριντ Φορτούζι. Ο έμπειρος φορ πρωτοεμφανίστηκε στη χώρα μας το 1998, όταν ήρθε για λογαριασμό του Εθνικού Πειραιώς, ακολούθησε ο Απόλλων Αθηνών και έγινε ευρέως γνωστός κυρίως για την περιπέτειά του με την αθλητική Δικαιοσύνη, αφού σε αγώνα της ομάδας του, τον Ιούνιο του 1999 εναντίον της Προοδευτικής, είχε ανιχνευθεί σε δείγμα ούρων του η απαγορευμένη ουσία ντεκαντουραμπολίν. Ο Ίντριντ αθωώθηκε, αφού το Δικαστήριο πείστηκε ότι η ανωτέρω ουσία περιεχόταν σε φαρμακευτική ουσία που λάμβανε ο ποδοσφαιριστής για την τριχόπτωση.
Τελευταία ομάδα του στην χώρα μας, από τον Ιανουάριο του 2005, ο Γηραιός. Όταν πρωτοήρθε στη Θεσσαλονίκη, δεν ήταν λίγα τα κοροϊδευτικά υπομειδιάματα και τα γνωστά σχετλιαστικά επιφωνήματα. «Τι το έφεραν το κουτσό άλογο.. έλα μωρέ τώρα τι να σου κάνει ο «φεγγαρόλουστος» ο Folten..» και άλλα παρόμοια. Ο ικανότατος, όμως, επιθετικός βάλθηκε πολύ σύντομα να κλείσει τα στόματα όλων και απέδειξε ότι μολονότι τότε ήταν 32- 33 ετών (έτσι τουλάχιστον γράφει το βιογραφικό του…) και επαγγελματισμό είχε μέσα του και μπέσα (δεν είναι τυχαίο ότι η συγκεκριμένη λέξη είναι Αλβανική). Σκοράροντας πολλά και θεαματικά τέρματα σύντομα έγινε ένας από τους αγαπημένους της εξέδρας και τίμησε το συμβόλαιό του.
Ώσπου η ατυχία χτύπησε την πόρτα του. Το Σεπτέμβριο του 2005 παθαίνει ρήξη δεξιού πρόσθιου έσω χιαστού, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται σε μια τόσο προχωρημένη ηλικία για επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Προβλεπόμενος χρόνος αποκατάστασης: έξι μήνες. Όλοι, όμως, σκύβουν το κεφάλι απογοητευμένοι, γνωρίζοντας ότι σε αυτές τις περιπτώσεις το καλύτερο που έχει να κάνει ο αθλητής είναι να κρεμάσει τα παπούτσια του. Έτσι κι αλλιώς την περίοδο 2005- 2006 κανείς δεν έχει τη διάθεση να ασχοληθεί σοβαρά με την περίπτωσή του. Ο Γηραιός πετάει από νίκη σε νίκη, η τριπλέτα Ερέρα, Επαλέ, Λαγού κάνει θαύματα και ο γεννημένος στις 23-11 (για το έτος δεν παίρνουμε όρκο) φορ, παρά τις προσπάθειές του να επανέλθει, ουσιαστικά παροπλίζεται.
Ο περυσινός χειμώνας ήταν βαρύς. Ο ικανός επιθετικός, θαμώνας σε συμπαθητικό καφενείο, στην περιοχή Ροτόντα, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, προσπαθεί να «πνίξει» τον πόνο του τραυματισμού του στις δύο μεγάλες του αγάπες, στο τάβλι και τον καφέ εσπρέσσο. Στα ενδιάμεσα παρακολουθεί και κανέναν αγώνα στη R.A.I. από το Καμπιονάτο. Όλοι οι Αλβανοί προσπαθούν να ακολουθήσουν έναν…. Ιταλοελληνικό τρόπο ζωής… προσέξτε το και θα με θυμηθείτε. Ήρθε και η άνοιξη και όλοι ρωτούσαν τον Ίντριντ αν αισθανόταν καλά, προκειμένου να επανέλθει στην ενεργό δράση, εκείνος, όμως, σωστός επαγγελματίας καθώς είναι, προτιμούσε να μην απαντά. Απλά χαμογελούσε με νόημα και συνέχιζε τις φυσιοθεραπείες.
Το καλοκαίρι του 2006 καμία ομάδα δεν του προτείνει συμβόλαιο κι έτσι παραμένει στο Γηραιό, μεταξύ πάγκου και κερκίδας, με τη σιωπηρή συμφωνία να περιληφθεί στο ρόστερ της ομάδας μόνον για τις προπονήσεις, προκειμένου να βρίσκεται σε ένα ανεκτό επίπεδο φυσικής κατάστασης. Ώσπου έφτασε η μεγάλη στιγμή. 19η Νοεμβρίου 2006. Do it like Maradona! Και μην βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε υπερβολικό.. Το Κυριακάτικο γκολ που πέτυχε κόντρα στη Λάρισα στο 94ο λεπτό, πέρα από την προφανή σπουδαιότητα που είχε για την ομάδα του, για έναν αθλητή που τρέχει πλέον τα 100 μέτρα σε χρόνο ίσο με αυτόν που χρειάζεται ένας κοινός θνητός, ήταν πραγματικός άθλος! Μόνον μια ποδοσφαιρική ιδιοφυία θα μπορούσε να «αδειάσει» τέσσερις αντιπάλους αμυντικούς, έστω και σε slow motion και να το πετύχει.
Και ο Φορτούζι απ’ όσο φαίνεται είναι μια τέτοια περίπτωση. Τι κι αν τα χρόνια περάσανε και τα μαλλιά αραιώσανε? Όταν έχεις πετύχει 145 γκολ σε 220 αγώνες, έστω και στο ήσσονος σημασίας Αλβανικό πρωτάθλημα και άλλα 20- 30 στα Ελληνικά πρωταθλήματα, δίχως άλλο «το κατέχεις το τόπι». Και αξίζεις περισσότερου σεβασμού και εμπιστοσύνης. Έστω και ως αναπληρωματικός για τα τελευταία λίγα 10- 15 λεπτά ενός αγώνα.
|
| 20 Νοεμβρίου 2006 13:39 |
| Το συνοικιακό περίπτερο, ο τζίρος και τζερτζελές να γίνεται! |
 Πριν από μερικές εβδομάδες παρευρέθηκα σε εκδήλωση που είχε διοργανώσει ,ενόψει των δημοτικών- κοινοτικών εκλογών του Οκτωβρίου, σε ξενοδοχείο της Δυτικής Θεσσαλονίκης, ο υποψήφιος σε αυτές και συνάμα Ευρωβουλευτής και αρχηγός του ΛΑ.Ο.Σ., Γιώργος Καρατζαφέρης. Μην φανταστείτε ότι είμαι υποστηρικτής του. Όχι πως θα ήταν κακό, αλλά στην πραγματικότητα ουδέποτε θα πήγαινα σε εκδήλωση οποιουδήποτε αρχηγού πολιτικού κόμματος, είτε για να χειροκροτήσω είτε για να ενημερωθώ για το «πολιτικό πρόγραμμά» του. Ένα εισιτηριάκι διαρκείας για την αγαπημένη μου ομάδα είχα κερδίσει, με διαδικασία μέσω SMS από τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό και πήγα να το «τσιμπήσω» (η τύχη που λέγαμε σε άλλα προηγούμενα άρθρα…).
Δεν είχε αναπτύξει και πολλά θέματα ο πρόεδρος σε αυτή τη συνάντηση. Επειδή απευθύνθηκε σε ένα κοινό πενήντα, άντε το πολύ εξήντα, ατόμων, που οι περισσότεροι ήταν φίλαθλοι και είχαν έρθει για να παραλάβουν το εισιτήριο της αγαπημένης τους ομάδας και να φύγουν, αναφέρθηκε εντελώς επιφανειακά στο Ελληνικό ποδόσφαιρο και στην εξέλιξη που αυτό έχει για τις ομάδες της συμπρωτεύουσας.
Στις πέντε- δέκα, όμως, προτάσεις που άρθρωσε είπε τη μεγάλη αλήθεια. Από τη στιγμή που δημιουργήθηκε το Champions League, με τον πακτωλό των δισεκατομμυρίων ευρώ να μοιράζονται μεταξύ των συμμετεχόντων, είτε από διαφημίσεις, είτε από τηλεοπτικά δικαιώματα είτε από τις νίκες και τις ισοπαλίες και τους βαθμούς που θα συλλέξει η κάθε ομάδα ανάλογα με τις επιδόσεις της, «το εγχώριο Ελληνικό πρωτάθλημα διεξάγεται για τους τρεις μεγάλους του κέντρου. Οι υπόλοιποι είναι κομπάρσοι- αναλώσιμοι». Αν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 υπήρχε η πιθανότητα μία φορά στα είκοσι χρόνια να κάνει κάποια στιγμή το ξεπέταγμα μια Λάρισα, ένας Π.Α.Ο.Κ. και να σηκώσουν και ένα πρωτάθλημα, μετά την καθιέρωση του Champions League εξαλείφθηκε εντελώς ακόμα και αυτή η πιθανότητα. Oύτε με συνθήκες εργαστηρίου. Ούτε κατά λάθος! Τίποτε δεν αφήνεται στην τύχη.
Είναι πολλά τα οικονομικά συμφέροντα που «παίζονται». Όλα είναι ένας φαύλος κύκλος με έναν κοινό παρανομαστή. Το χρήμα που πρέπει να πάει στο χρήμα. Μία «κακή χρονιά», μεταφραζόμενη σε αποτυχία εξόδου στον κορυφαίο διασυλλογικό θεσμό ή έστω στο UEFA θα σήμαινε την καταστροφή για τους μεγάλους του κέντρου. Δυστυχώς, το πρωτάθλημα της Superleague μοιάζει με περίπτωση συνοικιακού περίπτερου, χωρίς να θέλω να προσβάλω τους ιδιοκτήτες ή τους εργαζόμενους σε αυτά. Τζίρος και τζερτζελές να γίνεται, το μεροκάματο να βγαίνει για τη συντριπτική πλειοψηφία παικτών, φροντιστών, μασέρ, υπαλλήλων των γηπέδων και των Π.Α.Ε., κάμεραμεν, αθλητικογράφων, σαλεπιτζήδων, φυστικάδων, σουβλατζήδων, νερουλάδων και τίποτε περισσότερο. Η συντήρηση μιας κατάστασης. Ποιος ο λόγος να παρακολουθείς ένα τέτοιο πρωτάθλημα, με κάκιστες διαιτησίες, απαράδεκτες γηπεδικές συνθήκες (ποιος ο λόγος να επενδυθούν κονδύλια σε κατασκευή γηπέδων για ομάδες που ποτέ δεν θα αγωνιστούν σε μεγάλες διοργανώσεις?), μέτριους ποδοσφαιριστές (ποιος ο λόγος να δαπανηθούν χρήματα σε αγορά ικανών παικτών, όταν γνωρίζεις ότι το ταβάνι είναι η τέταρτη άντε Τρίτη το πολύ θέση?) και βία στα γήπεδα?
Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι σοβαροί άνθρωποι και οικογενειάρχες δεν περνάνε ούτε καν ένα χιλιόμετρο μακριά από το γήπεδο. Ο πατέρας μου έχει να παρακολουθήσει παιχνίδι δια ζώσης από το 1982. Γνωστοί και φίλοι, παλικάρια μορφωμένα, με σωφροσύνη και ψυχραιμία στην ιδιωτική τους ζωή, αποχωρούν κάθε Σάββατο ή Κυριακή βράδυ από αυτό στα πρόθυρα εγκεφαλικού, αναζητώντας σε παρακείμενα φαρμακεία ασπιρίνες, panadol extra και ponstan. Όσοι έχουν και συνταγή γιατρού χτυπάνε και κανένα lexotanil. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να το ανέχεται ο καθένας ες αεί. Κάποια στιγμή σηκώνεται και φεύγει. Πάει για ποτό με την κοπέλα του, βγαίνει βόλτα με το παιδί του, πάει στην έκθεση ζωγραφικής του Μαέβιους Παχατουρίδη. Πάντως, στο γήπεδο δεν ξαναπατάει…
Όταν βλέπεις νουνεχείς 30άρηδες και 40άρηδες (με λευκό ποινικό μητρώο, για να εξηγούμαστε..) να σου ομολογούν ότι άμα γυρνούσε ο χρόνος πίσω και ξαναγίνονταν 18άρηδες, μπορεί και να γίνονταν αναρχικοί και σου εκφράζουν την απέχθειά τους για οτιδήποτε συμβαίνει στην Ελληνική κοινωνία, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα. Καλό είναι να γράφονται αυτά, για να μην έχουμε την εντύπωση ότι ζούμε σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, όπου αίφνης και αναίτια έπεσαν από τον ουρανό μέσα στο στάδιο ως καταιγίδα ή ως μεταλλαγμένα ανθρωποειδή ο Μπάμπης ο Σουγιάς, ο Πέτρος ο Μπαλτάς και ο Τάσος ο Γκοτζίλα.
Η βία στα γήπεδα δεν είναι τίποτε άλλο από το αποτέλεσμα μιας αδικίας που ενυπάρχει και σε αυτά και αποτελεί συνέχεια της αδικίας, που καθημερινά σε όλους τους τομείς της ζωής βιώνουμε και έξω από αυτά. Και όταν αυτή η οργή συσσωρεύεται στον ανώνυμο όχλο, μην περιμένετε όλοι να έχουν ανεπτυγμένο το αίσθημα αυτοσυγκράτησης, ούτε να έχουν τη διάθεση και τη μεγαλοψυχία να ασχοληθούν με τα μαγικά του Ρίμπο. Κάθε φορά που εισέρχεται ένας νεαρός στο γήπεδο, το ποτήρι της οργής του θα θέλει λίγες μόνον σταγόνες για να ξεχειλίσει. Κι αν δεν είναι το γήπεδο, χάρη στα νέα μέτρα καταστολής της βίας που έχουν ληφθεί, θα είναι σε κάποιον άλλο χώρο. Σε διαδηλώσεις, σε σχολεία, οπουδήποτε.
Είπε κι ένα άλλο ωραίο ο Ευρωβουλευτής του Λαϊκού Κόμματος, το οποίο δεν ασπάζομαι σε καμία περίπτωση, πλην, όμως, το αναφέρω: ότι η μοναδική λύση για να πανηγυρίσει κάποια στιγμή κατάκτηση πρωταθλήματος ομάδα της Θεσσαλονίκης, θα ήταν να χωριστεί η διοργάνωση σε δύο ομίλους, το Βόρειο και το Νότιο και στο τέλος να γινόταν ένα είδος Final Four, όπου ο πρωταθλητής θα ανακηρυσσόταν από τα χιαστί παιχνίδια που θα έδιναν μεταξύ τους οι δύο καλύτερες ομάδες από το Βορρά και οι δύο από το Νότο.
Απ’ ότι φαίνεται, όμως, ίσως και να μην χρειαστεί καν να γίνει αυτός ο χωρισμός των ομίλων. Με Ηρακλή, Απόλλωνα της Καλαμαριάς, Ξάνθη και Άρη να βολοδέρνουν στη βάση της βαθμολογίας της Superleague, με Αγροτικό Αστέρα, Πανσερραϊκό, Βέροια, ΠΑΣ Γιάννινα, Πανθρακικό και Καστοριά στη Β’ Εθνική, τον Πιερικό και τον Ολυμπιακό Βόλου να έρχονται από τη Γ’ Εθνική, τον Π.Α.Ο.Κ. να κινδυνεύει με αφαίρεση βαθμών ανά πάσα στιγμή, μήπως ο Βόρειος όμιλος και η ταξινόμηση των ομάδων θα μπορούσε να γίνει του χρόνου απευθείας στη δεύτερη τη τάξει κατηγορία? Για σκεφτείτε το!
|
| 19 Νοεμβρίου 2006 11:57 |
| Ο (άγραφος) Δεκάλογος του σωστού διαιτητή. |
 1. Ο σωστός διαιτητής στο Ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο πρέπει να είναι τολμηρός στις κρίσεις του. Να μην επηρεάζεται από την ατμόσφαιρα και να «κωφεύει» στις ύβρεις που του απευθύνει η εξέδρα. Να είναι ακριβοδίκαιος και γενναίος στις αποφάσεις του, ο ίδιος και οι βοηθοί του.
2. Απαγορεύεται να αφήνει την ομάδα που βρίσκεται πίσω στο σκορ με παίκτη ή παίκτες λιγότερους. Το παιχνίδι είναι πιο ωραίο, όταν παίζεται με έντεκα εναντίον έντεκα.
3. Πάντοτε πρέπει να προειδοποιεί τουλάχιστον δύο ή τρεις φορές έναν ποδοσφαιριστή, πριν τον χρεώσει με κίτρινη ή κόκκινη κάρτα, ακόμα κι αν επανειλημμένα υποπίπτει σε παράβαση που χρήζει κάρτας (βλ. απόκρουση μπάλας με το χέρι, ανατροπή από τελευταίο αμυντικό κ.ό.κ.).
4. Όποτε διαπιστώνει ότι η κατάσταση μέσα στον αγωνιστικό χώρο τείνει να ξεφύγει, πριν αποβάλει έναν παίκτη, καλό είναι να συνιστά στον προπονητή του να τον αντικαθιστά. Αν ο προπονητής δεν το αντιλαμβάνεται, καλό είναι ο διαιτητής να του το δίνει και εγγράφως. Εν ανάγκη και ζωγραφιστά.
5. Να μην διεξάγει τον αγώνα, εφόσον το τεραίν έχει μαζέψει 10 πόντους χιόνι.
6. Να αφικνείται και να αναχωρεί από το γήπεδο, όπου διεξάγεται ο αγώνας, με ισχυρή συνοδεία και -ει δυνατόν- με αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού.
7. Να βοηθά έστω και διακριτικά τις ομάδες εκείνες που άξια εκπροσωπούν τη χώρα μας στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις, προκειμένου πιο ξεκούραστα, χωρίς φθορά και επιτυχημένα να αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις του Champions League και του UEFA. Ένα ισχυρό και ανταγωνιστικό εγχώριο πρωτάθλημα δεν βοηθά σε τίποτα.
8. Να κάνει το παν προκειμένου να καταστείλει το φαινόμενο της βίας στα γήπεδα. Εφόσον τηρεί όλους τους ανωτέρω κανόνες, είναι δεδομένο με μαθηματική ακρίβεια ότι σε δέκα το πολύ δεκαπέντε αγωνιστικές η βία θα εξαφανισθεί από τις κερκίδες. Το ίδιο και οι οπαδοί.
9. Να κάνει το παν για τη σωματική και ψυχική υγεία των οπαδών, κατά τέτοιο τρόπο, ώστε αυτοί (οι οπαδοί) αφενός μεν να επισκέπτονται πιο τακτικά τον οφθαλμίατρό τους, εφόσον δεν έχουν πια εμπιστοσύνη στην όρασή τους, τον παθολόγο τους, για να τους τσεκάρει την πίεση και τον καρδιολόγο, για να ελέγξει την ομαλή καρδιακή λειτουργία τους, αφετέρου δε να κάνουν και καμιά συνεδρία σε ψυχίατρο, για να καλμάρουν τα νεύρα τους.
10. Να κάνει τον οπαδό «φιλόσοφο». Να επιστρέφει στο σπίτι από το γήπεδο, χωρίς να έχει τη διάθεση να ξανασχοληθεί με το ποδόσφαιρο και τη Superleague, αλλά να το ρίχνει στη μελέτη του Αντισθένη, του Διογένη και των λοιπών Κυνικών φιλοσόφων που πρέσβευαν ότι οι όλες οι κοινωνικές συμβάσεις και οι καθιερωμένες ανθρώπινες αξίες είναι περιττές και ότι η ευδαιμονία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με μια ζωή όσο γίνεται πιο απλή και φυσική, όπως είναι η ζωή των ζώων.
Κι αν δεν συμφωνείτε με τον παραπάνω «Δεκάλογο» του Angulo, υπάρχει και αυτός του Κριστόφ Κισλόφσκι (φωτο). Σας τον συνιστούμε ανεπιφύλακτα! |
| 18 Νοεμβρίου 2006 12:10 |
| Ο Πούσκας, ο Καρέλλας και το «κλικ» που δεν έγινε… |
 Όλη η ποδοσφαιρική οικουμένη θρηνεί για το «ταξίδι προς τους ουρανούς» του Ούγγρου «καλπάζοντος Συνταγματάρχη», του μεγαλύτερου αριστερού εξτρέμ που πέρασε διαχρονικά από τα γήπεδα, Φέρεντς Πούσκας. Μαζί κι εμείς οι Έλληνες. Ο εκλιπών είχε περάσει ως προπονητής και από τον πάγκο του Παναθηναϊκού και της Α.Ε.Κ. και, όσο να’ ναι, έχουμε τους λόγους μας να είμαστε περισσότερο θλιμμένοι. Εκείνο, όμως, που ο Angulo δεν είδε να μνημονεύεται σε καμία εφημερίδα, σε κανένα site ή να αναφέρεται σε κάποιον από τους τηλεοπτικούς σταθμούς είναι ότι ο άνθρωπος αυτός ίσως να γινόταν εκείνος που θα άλλαζε εξ ολοκλήρου τον ρου της Ελληνικής ποδοσφαιρικής ιστορίας. Όχι ως προπονητής, που εν μέρει το πέτυχε, οδηγώντας το «Τριφύλλι» στο θρυλικό τελικό του Wembley, εναντίον του Άγιαξ, αλλά ως ενεργός ποδοσφαιριστής και μάλιστα στα καλύτερά του.
Είναι οι περιπτώσεις εκείνες, όπου το μόνο που χρειάζεται για να αλλάξει η ιστορία ενός συλλόγου ή ενός αθλήματος είναι ένα κλικ. Το έχουμε δει στο μπάσκετ με το Νίκο Γκάλη και το Γιώργο Τσιλιγκαρίδη, παλαιό παράγοντα των κιτρίνων, που κατάφερε να τον φέρει στον Άρη. Στο ποδόσφαιρο, το κλικ αυτό θα γινόταν την περίοδο 1956- 1957, αλλά φευ… η αθάνατη Ελληνοπρέπεια έδρασε και τότε. Είναι στο πετσί του Έλληνα να μην νοιάζεται για τη δική του πρόοδο και βελτίωση, αλλά για την εξόντωση του γείτονα- ανταγωνιστή του. Ειδικά, όταν είσαι Π.Ο.Κ., απαγορεύεται να μπει σφήνα ο οποιοσδήποτε στην «Αγία Τριάδα» (Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού, Α.Ε.Κ.).
Και τότε τα ίδια συνέβαιναν. Οι Έλληνες είμαστε παραδοσιακοί τύποι, ξέρουμε να τηρούμε τα ήθη κι έθιμα. Την περίοδο εκείνη πρόεδρος στον Εθνικό Πειραιώς ήταν ο εύρωστος βιομήχανος, Δημήτρης Καρέλλας, γόνος της οικογένειας ιδιοκτητών της κλωστοϋφαντουργίας «Αιγαίον». Σε ηλικία 28- 29 ετών, νεότατος και με πάθος για την ομάδα που διοικούσε, ήθελε να φέρει ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή στην Ευρώπη. Ο Εθνικός ήταν ήδη πρωτοπόρος όταν έλαβε χώρα το συμβάν.
Το 1956 είχε ξεσπάσει επανάσταση στην Ουγγαρία. Τα σοβιετικά τανκς είχαν εισβάλει στη Βουδαπέστη, που μυαλό για ποδόσφαιρο… Όλοι οι μεγάλοι Ούγγροι παίκτες, κυρίως της Χόνβεντ, είχαν εγκαταλείψει τη χώρα τους και έμοιαζαν με περιοδεύοντα θίασο που αναζητούσε δουλειά στην Ευρώπη. Πρώτος και καλύτερος ο Φέρεντς Πούσκας, με άξιους συμπαραστάτες τον περίφημο στράικερ Σάντορ Κόκσις (68 φορές διεθνή με 75 γκολ στο ενεργητικό του!), τον τερματοφύλακα Γκιούλα Γκρόσιτς, τον επιτελικό μέσο Γιόζεφ Μπόζικ και το Νάντορ Χιντεγκούτι. Στα πλαίσια αυτής της περιοδείας δέχονται την πρόταση από τον πρόεδρο του Εθνικού να συμμετάσχουν ως ομάδα επιλέκτων σε τουρνουά, που θα διοργανωνόταν στην Αθήνα. Πραγματικός σκοπός, όμως, του πανέξυπνου επιχειρηματία ήταν να τους προσεγγίσει προκειμένου να διερευνήσει τη διάθεσή τους να αγωνιστούν στην ομάδα του Εθνικού.
Πράγματι! Ο Πούσκας δεν είχε κανένα πρόβλημα να αγωνιστεί για λογαριασμό του ιστορικού συλλόγου του Πειραιά. Τα είχαν βρει σε όλα. Στο σημείο εκείνο, όμως, επενέβη η Ε.Π.Ο., υπό την πίεση των Πανουργιά, Ανδριανόπουλου και Γκούμα, προέδρων των τριών μεγάλων του Κέντρου, που μπροστά στον κίνδυνο να «σπάσει» η πρωτοκαθεδρία τους, συμμάχησαν και όρθωσαν το ανάστημά τους ως μια άρρηκτη και ισχυρή «Αντάντ». Οι ισορροπίες, βλέπετε, πήγαιναν να ανατραπούν. Ο Εθνικός τιμωρείται με αφαίρεση πέντε βαθμών, επειδή η Διοίκησή του διανοήθηκε να διοργανώσει ένα τέτοιο τουρνουά, χωρίς την άδεια της Ε.Π.Ο. και επειδή είχε προτείνει κατ’ ουσίαν επαγγελματικά συμβόλαια στους Ούγγρους ποδοσφαιριστές. Άμα θέλεις να τιμωρήσεις κάποιον είναι το μόνο εύκολο. Ο κανόνας ή ο νόμος πάντοτε υπάρχει. Απλά ψάχνεις την αφορμή.
Ύστερα από αυτό το περιστατικό, ο Πούσκας πηγαίνει αρχικά στην Εσπανιόλ, όπου δεν θα αγωνιστεί καθόλου και καταλήγει στην Μαδρίτη, όπου θα αγωνιστεί για τα επόμενα έντεκα χρόνια, με τα χρώματα της Ρεάλ. Ο Κόκσις πάει στη Μπαρτσελόνα, όπου θα αγωνιστεί ως το 1965. Αμφότεροι μεγαλουργούν. Για σκεφτείτε τι θα συνέβαινε αν τους είχε αποκτήσει ο Εθνικός. Η ροή της Ιστορίας κρίνεται από κάτι τέτοιες λεπτομέρειες. Όλα αυτά, όμως, δεν έχουν πια και τόση σημασία. Μοιάζουν με εκείνες τις -γεμάτες εικασίες και «αν»- ιστορίες, που ανταλλάσσουν μεταξύ τους στα καφενεία και στα μπαρ οι φίλαθλοι στις αντροπαρέες, χωρίς να καταλήγουν σε συμπέρασμα, επειδή δεν χρειάζεται κιόλας να καταλήξουν…
Αυτός που πέρασε στην Ιστορία με χρυσά γράμματα είναι ο «Canoncito Pum», το βροντερό κανόνι, όπως αποκαλούσαν χαϊδευτικά τον Πούσκας στην Ισπανία, που σίγησε για πάντα. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάζει.
|
| 17 Νοεμβρίου 2006 12:12 |
| Ο πόλεμος των γενεών προ των πυλών? |
 17 Νοέμβρη ξημέρωσε σήμερα. Ημέρα μνήμης για την Ελληνική Δημοκρατία και τη μεταπολίτευση. 33 χρόνια από τη νύχτα που ο Α. Σκευοφύλαξ, 20χρονος εκπαιδευτής από το Κέντρο Τεθωρακισμένων στο Γουδί εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, διαλύοντας τη σιδερένια Πύλη του, προσπαθώντας να καταστείλει την λαϊκή εξέγερση, που μόλις είχε ξεκινήσει. Όχι, όμως, και την ευψυχία των χιλιάδων φοιτητών, απ’ όλες τις Σχολές, που έτοιμοι για τον μεγάλο αγώνα, άκουσαν τη συμβουλή του εθνικού ποιητή μας, Κωστή Παλαμά, που στο ποίημά του «οι Πατέρες» έγραφε: «και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα».
Η ιστορική αυτή ημέρα είναι ένα διαχρονικό σύμβολο των νεανικών αγώνων και διεκδικήσεων, αντίστοιχων με εκείνες του 1-1-4 και του Μάη του ’68 στο Παρίσι και αποτελούν εφαλτήριο για τη νεολαία και την ελληνική κοινωνία για νέους αγώνες και διεκδικήσεις. Εμείς οι νεότεροι ευγνωμονούμε τη γενιά του Πολυτεχνείου, για την ανατροπή του Δικτατορικού καθεστώτος. Κι ας άργησε επτά χρόνια. Κι ας παραδέχονται όλοι οι άνθρωποι εκείνης της γενιάς, με τους οποίους συζήτησε ο υπογράφων, ότι κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πόσο πολύ είχε κρατήσει η Χούντα, για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν τόσο ανοργάνωτη, τόσο «λίγη», τόσο σαθρή, που όλοι πίστευαν από την πρώτη ημέρα της εγκαθίδρυσής της ότι σύντομα θα ανατραπεί.
Αποδείχθηκε, όμως, περίτρανα ότι σε θέματα Δημοκρατίας δεν χωρούν εικασίες. Χρειάζεται μόνιμη εγρήγορση. Όπως διαβάζουμε στο ίδιο ως άνω ποίημα «Παιδί, το περιβόλι που θα κληρονομήσεις, όπως το βρεις κι όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα». Μετά λύπης μου, όμως, διαπιστώνω το εξής αντιφατικό: η γενιά του Πολυτεχνείου παράτησε το περιβόλι στην τύχη του, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει σήμερα να μείνει χέρσο. Οι περισσότεροι κουράστηκαν και «τα βρήκαν» με το Σύστημα και με τη συμβατικότητα. Η γενιά της ελπίδας έχασε σύντομα τον προσανατολισμό της, μαζί και τις προσδοκίες της να δει τα όνειρά της να γίνονται πραγματικότητα και ένας ένας πήραν τον δρόμο τους για το σπίτι ή το γραφείο, «ευνουχισμένοι» ιδεολογικά. Πολλοί από αυτούς «συνθηκολόγησαν» εισπράτωντας κάποιο αξίωμα. Δημάρχου, βουλευτή, Διοικητή Τράπεζας και άλλα καίρια πόστα, που θα τους βοηθούσαν στο νέο τους αγώνα, εναντίον των επόμενων γενιών αυτή τη φορά.
Αυτό είναι το παράπονο της γενιάς του Angulo (30 + κάτι) και το διατυπώνω στο σημερινό μου άρθρο. Πως είναι δυνατόν αυτή η πολιτικά συνειδητοποιημένη και ευαισθητοποιημένη γενιά να λειτούργησε τόσο εγωιστικά και τόσο υλιστικά? Βολεύοντας μόνον την πάρτη της? Αδιαφορώντας παντελώς και επιδεικτικά μέχρι και σήμερα για το μέλλον και τα παιδιά της? Χτίζοντας πχ ένα ασφαλιστικό σύστημα, χωρίς θεμέλια, κυριολεκτικά με πηλό, για να μην πω με πλαστελίνη, ενδιαφερόμενη μόνον για την ίδια? Ζώντας μόνον για το σήμερα? Και το «έγκλημα» συνεχίζεται. Το φαινόμενο ντόμινο σε όλο του το μεγαλείο. Η μία γενιά θα φορτώνει τα βάρη στην επόμενη. Μέχρι τελικής κατάρρευσης…
Και ύστερα τα επιρρίπτουμε όλα στο απρόσωπο Κράτος.. λες και αυτό δεν διευθύνεται ή δεν στελεχώνεται από κάποιους (όχι πάντως εικοσάρηδες)… η εύκολη λύση. Αυτό φταίει για όλα. Για τα επιδόματα που δεν μπορεί να καταβάλει, για τους οικονομικούς ελέγχους που δεν ασκεί, για τις συντάξεις των τετρακοσίων ευρώ που πρόκειται να εισπράξουμε, αν ζούμε ως τότε ή αν προλάβουμε να συνταξιοδοτηθούμε, όλοι οι σημερινοί τριαντάρηδες, επειδή η γενιά του Πολυτεχνείου δεν προνόησε σε μακροοικονομικό επίπεδο (ή προνόησε και παρέπεμψε το ζήτημα στις καλένδες) για την κατάσταση που θα διαμορφωνόταν. Πάλης ξεκίνημα νέοι αγώνες… μήπως ο πραγματικός νέος «πόλεμος» στη σύγχρονη Ελληνική κοινωνία δεν θα είναι άλλος από αυτόν μεταξύ των γενεών? Ιδού η απορία.
Η ώρα πάει πέντε και μισή το πρωί. Ο Angulo- Βρικολακάκος (κλίνεται κατά το Δρακουλαράκος. Sorry Stavros, didn’t mean to hurt you!), λάτρης της πρωινής αφύπνισης, φοράει φόρμα, μπουφάν και ως γνήσιος κάτοικος κέντρου στη Θεσσαλονίκη και δη της περιοχής δίπλα στα Πανεπιστήμια, παίρνει τα κλειδιά του αυτοκινήτου του και σπεύδει να το παρκάρει σε κάποια άλλη γειτονιά. Το βράδυ, ως είθισται τέτοιες μέρες, θα έχουμε «πυροτεχνήματα» εδώ γύρω…
|
| 17 Νοεμβρίου 2006 10:20 |
| Τι Γκάλης τι Γιαννάκης, τι Λιμόζ τι Ορτέζ… |
 Δύσκολη η ιδιότητα του αθλητικογράφου. Απευθύνεται σε μια πολύ ειδική ομάδα ανθρώπων, σε ένα κοινό με γνώση του αντικειμένου (των σπορ γενικά) και με αυξημένες απαιτήσεις για ταχεία και έγκυρη ενημέρωση. Ο κίνδυνος να εκτεθεί ανά πάσα στιγμή και μάλιστα χωρίς να φταίει ο ίδιος ή το μέσο όπου εργάζεται είναι μεγάλος. Δύο από τους χειρότερους εχθρούς του αθλητικογράφου? 1) Ο δαίμων του τυπογραφείου. 2) Η άγνοια ενός θέματος και η επιμονή του ότι έχει δίκιο.
Ως προς το πρώτο δεν μπορείς να κάνεις τίποτε, ειδικά όταν εργάζεσαι για λογαριασμό έντυπης και όχι ηλεκτρονικής εφημερίδας. Στην ηλεκτρονική εφημερίδα, εφόσον διαπιστώσεις το λάθος, το επισημαίνεις και το διορθώνεις. Στην έντυπη κάθεσαι και το απολαμβάνεις. Ο Angulo αναπολεί το παρελθόν και θυμάται το πρώτο του ρεπορτάζ, καλαθοσφαιρικού, μάλιστα περιεχομένου, εν έτει 1994, για λογαριασμό γνωστής εφημερίδας της συμπρωτεύουσας. Τοπικό ντέρμπυ στα πλαίσια της Γ’ Εθνικής κατηγορίας και ο Απόλλωνας της Καλαμαριάς αγωνιζόταν εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο αρχισυντάκτης είχε αναθέσει σε εμένα, μειράκιον της αθλητικογραφίας τότε, να παρακολουθήσω το παιχνίδι, μεγάλου ενδιαφέροντος, που θα καθόριζε την ομάδα που θα προβιβαζόταν στην Β’ Εθνική.
Θα αφιέρωνε για πάρτη μου μισή σελίδα, μου είπε. Ενθουσιασμός! Ειδοποίησα όποιον σχετικό ή άσχετο περί τα καλαθοσφαιρικά, να αγοράσει την εφημερίδα που θα κυκλοφορούσε το πρωί της Δευτέρας, για να διαβάσει το σχόλιό μου. Τα τηλέφωνα είχαν πάρει φωτιά. Όλοι ανέμεναν το ντεμπούτο του Angulo. Τη Δευτέρα το πρωί, όμως, ένα σοκ με περίμενε. Το σχόλιο στη θέση του. Πλήρες και εμπεριστατωμένο, με παραλειπόμενα του παιχνιδιού, φωτογραφίες και όλα τα σχετικά. Αυτός ο τίτλος, όμως, τα κατέστρεψε όλα!!! Φαρδιά πλατιά στην κορυφή της σελίδας το σκορ. Απόλλων Κακαλαριάς- Μέγας Αλέξανδρος 77- 70. Καταστροφή!!
Τι πάει να πει Κακαλαριά? Γιατί σε μένα? Γιατί την πρώτη μου φορά? Επίτηδες το έκανε το τυπογραφείο? Ήταν μήπως ένα είδος ιδιότυπου «μπουγελώματος» στον ρούκι του αθλητικού τμήματος? Ή απλή ατυχία? Μάλλον το δεύτερο.. απλά έλαχε σε εμένα. Ασφαλώς, όλη η εβδομάδα, μέχρι το επόμενο ρεπορτάζ, πέρασε με τους συναδέλφους και φίλους να με πειράζουν για το αστείο περιστατικό και να προσπαθούν να μου εξηγήσουν- λες και δεν γνώριζα- τι εστί κακαλαριά και τι κάκαλο (= όρχης στην ποντιακή διάλεκτο). Ίσως, ο τυπογράφος να ήταν Πόντιος και να ήθελε με αυτόν τον τρόπο να εκφράσει τον ενθουσιασμό του για την «άνοδο» της ομάδας του σε υψηλότερη κατηγορία. Δεν ήταν μια απλή νίκη…
Συμβαίνουν αυτά και στις καλύτερες οικογένειες. Τι Καλαμαριά τι Κακαλαριά! Εδώ η μακαρίτισσα η γιαγιά μου, στα χρόνια που μεσουρανούσε ο μπασκετικός Άρης στα 80’ς είχε την αίσθηση ότι Γιαννάκης και Γκάλης είναι το ίδιο πρόσωπο!! Ήταν με την αντίληψή της ο Ιωάννης Γκάλης (χαϊδευτικά Γιαννάκης Γκάλης… πως λέμε Γιαννάκης Οκκάς? Έτσι ακριβώς!). Για να μην θυμηθώ (άσχετο αλλά καλό και τούτο!) ότι κάθε φορά που η TV έδειχνε σε replay κάποιο ζογκλερικό καλάθι του Νικ, η γερόντισσα πίστευε ότι ο «γκάγκστερ» πετύχαινε νέο καλάθι! Πέντε replay? Πέντε καλάθια!
Εκείνο, όμως, που είναι ασυγχώρητο, για να επανέλθουμε στους μεγαλύτερους εχθρούς του αθλητικογράφου που αναφέραμε στην πρώτη παράγραφο του παρόντος άρθρου, είναι η άγνοια ενός θέματος, η ημιμάθεια και – παρ’ όλα αυτά- η επιμονή του ότι έχει δίκιο. Τούτο συμβαίνει σε ραδιοφωνικές, κυρίως, εκπομπές. Επιστρέφοντας, λοιπόν, το απόγευμα από την εργασία στο σπίτι, άναυδος άκουγα ραδιοφωνικό παραγωγό αθλητικού σταθμού της «μπασκετομάνας» (θου Κύριε φυλακή τω στόματί μου) Θεσσαλονίκης να «ενημερώνει» το κοινό ότι Ορτέζ και Λιμόζ είναι το ίδιο σωματείο!! Σόκ! Εις μάτην οι ακροατές προσπαθούσαν να τον μεταπείσουν. «Συγχωνεύτηκαν» επέμενε αυτός! «Η Ορτέζ είναι η παλιά Λιμόζ, απλά άλλαξε ονομασία και συγχωνεύτηκαν!!». Η ασχετοσύνη και ημιμάθεια σε όλο της το μεγαλείο. Υπάρχουν και τέτοιοι στο χώρο μας. Όπως σε όλους τους τομείς.
Το μόνο που έχετε να κάνετε σε αυτή την περίπτωση είναι να αλλάζετε σταθμό ή site. Άντε και στο γάμο του εν λόγω κυρίου να του πάτε δώρο μια περίφημη πορσελάνινη πιατέλα από το Ορτέζ.. θα το εκτιμήσει δεόντως! Μόνον αυτός, όμως!
|
| 14 Νοεμβρίου 2006 10:06 |
| Έχεις ακίνητο? Σε ενδιαφέρει! |
 Με αφορμή το περιστατικό που συνέβη προ ολίγων ημερών στο Υποθηκοφυλακείο Βασιλικών Θεσσαλονίκης, όπου καθ’ όλα αξιότιμος ώριμος κύριος, υπέβαλε αίτηση να λάβει αντίγραφο μερίδας των ακινήτων του (ή κάτι ανάλογο εν πάση περιπτώσει), για να εισπράξει την απάντηση ότι το σχετικό πιστοποιητικό θα του το χορηγείτο κάπου μέσα στο 2010, ο Angulo στο σημερινό του άρθρο θα εκθέσει κάποιες από τις σκέψεις του γύρω από το επίμαχο ζήτημα, αλλά και το θέμα της Κτηματογράφησης της χώρας μας, στο οποίο δεν έχει δοθεί η βαρύτητα που θα έπρεπε, ίσως επειδή δεν έχουμε αντιληφθεί κι εμείς το μέγεθος του προβλήματος και το πόσο θα έπρεπε να απασχολεί όλους εκείνους, που έχουν ακίνητη περιουσία ή προτίθενται να αποκτήσουν.
Όλο το πρόβλημα ξεκινά από την έλλειψη μηχανογράφησης των Υποθηκοφυλακείων και Κτηματολογικών Γραφείων της χώρας και της πλήρους καταγραφής της «ταυτότητας» όλων των ακινήτων στην επικράτεια και από το μικρό αριθμό των πραγματικά εξειδικευμένων εργαζομένων, που θα έφερναν σε πέρας μια τέτοια αποστολή. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, το ίδιο ακίνητο θα μπορούσε να «δηλωθεί» και να καταχωρηθεί στο Υποθηκοφυλακείο, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, από δύο, τρεις, πέντε, δέκα διαφορετικούς νοματαίους ως ιδιοκτησία τους, χωρίς μάλιστα να το αντιληφθεί κανένας από αυτούς, ειδικά εφόσον τούτο δεν είχε κάποιο στοιχείο (καλλιέργειες, περιφράξεις κλπ), που να μαρτυρά ότι κάποιος άνθρωπος το εκμεταλλεύεται.
Αυτή η κατάσταση κάποια στιγμή θα έπρεπε να λήξει και η λύση θα δινόταν μόνον με το Εθνικό Κτηματολόγιο. Σε θεωρητικά λιγότερο αναπτυγμένες χώρες (βλ. Σερβία- Μαυροβούνιο, σας μιλάω από προσωπική πείρα), το σύστημα της Κτηματογράφησης είναι ολοκληρωμένο εδώ και δεκαετίες και η παραλαβή ενός πιστοποιητικού από τα κατά τόπους γραφεία γίνεται την ίδια στιγμή που υποβάλλεται η αίτηση, για τον απλούστατο λόγο ότι τα πάντα είναι μηχανογραφημένα. Δεν απαιτείται, δηλαδή, για το κάθε πιστοποιητικό που θα εκδοθεί, η απασχόληση ενός τουλάχιστον υπαλλήλου, ο οποίος θα ανατρέξει στα τηρούμενα βιβλία- αρχεία, να ερευνήσει την νομική κατάσταση του ακινήτου (που μπορεί να πάρει και μία μέρα, εφόσον πρόκειται για ιδιάζουσα περίπτωση), προκειμένου να γράψει, στο χέρι εννοείται, την αιτηθείσα βεβαίωση. Μια απλή εκτύπωση από το τηρούμενο σε ψηφιακή μορφή αρχείο και είσαι έτοιμος. Μέχρι το 2010 ποιος ζει…. Στα Βασιλικά, δυστυχώς, οι υπάλληλοι είναι λίγοι. Η διαδικασία εξελίσσεται αργά και χαλαρά, αλλά είναι προφανές ότι δεν ευθύνονται οι ίδιοι για την καθυστέρηση. Και μην πείτε ότι τα Βασιλικά είναι στα όρια Θεσσαλονίκης- Χαλκιδικής, στο βασίλειο του φραπέ.. δεν θέλω να ακούω κακοήθειες! Τα ίδια συμβαίνουν στα περισσότερα Υποθηκοφυλακεία της χώρας.
Και ιδού τι συνέβη, για να δοθεί λύση. Η αρχική προσπάθεια να αποκτήσει η Ελλάδα Κτηματολόγιο, επιδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση εννοείται (Κοινοτικά πλαίσια στήριξης κλπ) και ξεκίνησε πριν από μια δεκαετία περίπου. Το Κράτος προτίμησε στις περισσότερες περιπτώσεις να αναθέσει το γιγαντιαίο αυτό έργο σε ιδιωτικές εταιρείες, που υποτίθεται ότι είχαν την τεχνογνωσία (νομικούς και τεχνικούς συμβούλους, χειριστές Η/Υ κλπ), προκειμένου να ολοκληρώσουν το έργο σε συγκεκριμένες περιοχές (πολύ χρήμα δεν δόθηκε μόνον για τα Ολυμπιακά Έργα). Πχ ανέθεσε έναντι σοβαρής αμοιβής το έργο Κτηματογράφησης του Δήμου Χ στην Ψ εταιρεία κ.ό.κ., χωρίς, όμως, ουσιαστικά να ελέγξει, αν η εν λόγω εταιρεία πραγματικά είχε την υποδομή και την ειλικρινή βούληση να περατώσει ένα τέτοιο έργο, ή αν η ανάληψη αυτή του έργου γινόταν, προκειμένου να βρουν θέση εργασίας «ημέτερα», φιλότιμα ή λιγότερο φιλότιμα παιδιά, πλην, όμως, εντελώς ακατάλληλα για μια τέτοια σοβαρή εργασία.
Το αποτέλεσμα ήταν οι πόροι να εξαντληθούν, έργο να μην γίνει ή να παραμείνει ημιτελές, καθότι δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση από απόφοιτους γυμνασίου ή Λυκείου να σου κάνουν αναλύσεις και έρευνες γύρω από περίπλοκα νομικά και τεχνικά ζητήματα. «Το μπακίρι έπεσε» και δυστυχώς αρκετές φορές όχι στις τσέπες αυτών που έπρεπε, αλλά υψηλά ιστάμενων, που εκμεταλλεύονταν την ανάγκη άνεργων που είχαν την ανάγκη να εργαστούν, με αποτέλεσμα ναι μεν να υπογράφουν ότι εισέπρατταν πχ 1500 ευρώ ως μηνιαία αμοιβή, αλλά στην πραγματικότητα να λαμβάνουν μόνον τα μισά. Αυτά δεν είναι λόγια του αέρα. Είναι διασταυρωμένες μαρτυρίες από άτομα που εργάστηκαν σε αυτόν τον Τομέα. Και κάπως έτσι το έργο «βάλτωσε». Ο σημερινός Υπουργός ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. προέκρινε τη λύση του κτηματόσημου, μια μορφή εισφοράς που θα καταβάλλει καθένας που πρόκειται να καταχωρήσει δικαίωμά του στα Κτηματολογικά Βιβλία, αλλιώς το έργο δεν θα τελείωνε ποτέ.
Για να καταλάβετε το μέγεθος της «ζημίας», αρκεί να σκεφτείτε ότι ούτε η Αθήνα, ούτε η Θεσσαλονίκη, όπου βρίσκεται ο κύριος όγκος των ακινήτων της χώρας, έχουν το δικό τους Κτηματολόγιο και μετά λύπης επισημαίνω ότι, όταν αρχίσουν οι διαδικασίες στις δύο μεγαλουπόλεις, θα γνωρίσουμε σκηνές απείρου κάλλους. Η μόνη παρηγοριά είναι ότι, μέχρι τότε μπορεί και να μην ζούμε και να μην τις προλάβουμε. Και μην πείτε ότι το θέμα δεν σας αφορά. Όλοι όσοι έχετε τίτλους- συμβόλαια ακινήτων, ακόμα κι αν έχουν καταχωρηθεί στα κατά τόπους Υποθηκοφυλακεία, εφόσον στην περιοχή όπου βρίσκονται τα ακίνητά σας άρχισε να λειτουργεί Κτηματολογικό Γραφείο, πρέπει να τα καταχωρήσετε εκ νέου σε αυτό. Αν δεν το κάνετε εντός πέντε ετών (ή επτά ετών οι κάτοικοι εξωτερικού) από την έναρξη λειτουργίας του Κτηματολογικού Γραφείου, όπου υπάγεται το ακίνητό σας, το δικαίωμά σας περιέρχεται στο Δημόσιο. Έτσι απλά και τίμια! Δώστε σημασία. Ψαχτείτε. Κανένας δεν θα σας ενημερώσει για το Νόμο του Κτηματολογίου, αλλά άγνοια Νόμου δεν συγχωρείται. Αυτά δεν θα τα διαβάσετε έτσι απλά και εκλαϊκευμένα πουθενά. Μόνον στο Sport24. Θέλετε να δείτε αν στην περιοχή, όπου βρίσκεται το ακίνητό σας, λειτουργεί Κτηματολογικό Γραφείο? Πατήστε εδώ.
Μέχρι να ολοκληρωθεί η κτηματογράφηση της επικράτειας, περιστατικά σαν κι αυτό που αποτέλεσε την αφορμή για να γραφτεί το παρόν άρθρο, θα συμβαίνουν σε καθημερινή βάση και πρέπει να είστε έτοιμοι γι’ αυτά. Αλλιώς, θα πρέπει να ψάξετε για υπάλληλο δεκτικό στη λύση του γρηγορόσημου. Ο Angulo πάντως δεν το συνιστά. Τηλέφωνο καταγγελιών σε 24ωρη βάση για φαινόμενα διαφθοράς στο Δημόσιο βίο το 1564. E-mail καταγγελιών σε Sport24 βάση το angulo@sport24.gr
|
| 13 Νοεμβρίου 2006 15:19 |
| Όλα ξεκίνησαν πριν από 16 χρόνια…. |
 Σήμερα, όλοι μας πρέπει να στείλουμε τις ευχαριστίες μας. Σε αυτόν που μας έφερε πιο κοντά, πριν από δεκαέξι ακριβώς χρόνια. Όχι ασφαλώς στον χρυσό, όπως λάνσαρε παλιά διαφήμιση των 80’ς, για τα κοσμήματα fa.ca.d’oro. Σε αυτόν που συνετέλεσε τα μέγιστα ώστε να γνωρίσετε τον Freddo και το Γιάννη το Σίγουρο. Τα Media και τη Lady Gossip. Τα τελευταία πουλέν του magazinο, Κ.Κ. Μοίρη και Angulo. Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας προς τον εικονιζόμενο Λονδρέζο 50άρη Sir Τιμ Μπέρνερς Λη, ένα είδος παγκόσμιου μάνατζερ, διαμεσολαβητή, μεσίτη, προξενήτρας.
Χωρίς τον εν λόγω κύριο, δεν θα γνωρίζατε κανέναν από τους ανωτέρω αξιότιμους συνεργάτες, ούτε ασφαλώς τον υπογράφοντα. Ή μπορεί να γνωρίζατε κάποιους από εμάς, μέσα από τις αράδες μιας κλασσικής τυπωμένης με μελάνι εφημερίδας. Οι γραμμές, πάντως, ατομικής έκφρασης, που θα αναλογούσαν στον καθένα θα ήταν απείρως λιγότερες. Η ζωή θα ήταν εντελώς διαφορετική. Το γιατί είναι προφανές. Ο Άγγλος κύριος είναι ο εφευρέτης του World Wide Web και διευθυντής του World Wide Web Consortium, από τις 13 Νοεμβρίου 1990 και μέχρι σήμερα.
Σκεφτείτε πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς το Διεθνές Διαδίκτυο. Πόσο πιο αργές θα ήταν όλες οι διαδικασίες στις εμπορικές συναλλαγές, την ενημέρωση, τις τηλεπικοινωνίες, τις συγκοινωνίες και τις επιστήμες, πόσο διαφορετική θα ήταν ακόμα και η ψυχαγωγία. Ίσως να πρόκειται για την σπουδαιότερη εφεύρεση του 20ου αιώνα, όσο υπερβολικό και να ακούγεται. Ανθρώπους που συνειδητά επιλέγουν να μην χρησιμοποιούν το κινητό τους τηλέφωνο έχω γνωρίσει. Ανθρώπους που δεν επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν το World Wide Web, ενώ τους δίνεται η δυνατότητα και έχουν τη γνώση να το κάνουν, όχι.
Βάλτε τον εαυτό σας το εξής ερώτημα. Εφόσον διακοπεί το ηλεκτρικό ρεύμα επί αρκετές ώρες ή σε περίπτωση που επιστρέφετε από καλοκαιρινές διακοπές, όπου δεν είχατε μαζί σας κάποιο φορητό υπολογιστή, τι είναι αυτό που σας λείπει περισσότερο και θέλετε απεγνωσμένα? Μία τηλεόραση? Ένα ραδιόφωνο? Ή έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή και μια σύνδεση στο διαδίκτυο? Η απάντηση που έρχεται αβίαστα στα χείλη είναι η τελευταία. Τόσο πολύ έχει μπει πλέον στη ζωή μας. Σκεφθείτε οι μεγαλύτεροι από εσάς, στα παιδικά σας χρόνια, κάπου στα 70’ς ή στις αρχές των 80’ς, ποιος μπορούσε να φανταστεί μια τέτοιου είδους εφεύρεση?
Την ανακάλυψη νέων φαρμάκων, που να θεραπεύουν κάποια σοβαρή ασθένεια ναι την οραματιστήκαμε. Το ίδιο και την εφεύρεση του ραδιοφώνου, της έγχρωμης τηλεόρασης, του αεροπλάνου, την προσελήνωση, τα υποβρύχια, το Βόγιατζερ και πάει λέγοντας. Κανείς μας, όμως, ή ελάχιστοι (και ανάμεσα σε αυτούς ο Σερ Τιμ Μπέρνερς Λη) μπορούσαν να συλλάβουν την προοπτική του Παγκόσμιου Διαδικτύου. Η φαντασία μας γύρω από τους υπολογιστές, στα σχολικά χρόνια, εξαντλούνταν στο πόσο καλά θα ήταν τα γραφικά ενός video game σε έναν Spectrum ή έναν Commodore ή έναν Amstrad 6128. Οι πιο ψαγμένοι αγόραζαν που και που και το περιοδικό PIXEL.
Αυτό που συνέβη, όμως, την τελευταία δεκαετία ήταν πραγματική επανάσταση! Και να φανταστείτε μόλις το 1,7% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι εξοικειωμένοι με το Διαδίκτυο. The best is yet to come που έλεγε και ο Φρανκ Σινάτρα!!! |
| 12 Νοεμβρίου 2006 12:41 |
| Να ποιος είναι ο πραγματικός Ηρακλής! |
 Τι κι αν απειλείται άμεσα από τη FIFA, με αφαίρεση βαθμών, λόγω αθέτησης και του τέταρτου διακανονισμού με τον Αυστριακό πρώην προπονητή του, Ρολφ Φρίνγκερ, ο οποίος δεν εισέπραξε την δόση των πενήντα χιλιάδων ευρώ που του είχαν υποσχεθεί ότι θα του κατέβαλαν, μετά τον αγώνα εναντίον της Κέρκυρας? Όση καλή διάθεση κι αν έδειξε ο κόουτς μέχρι σήμερα, η βαφή Phytocolor No6/45 Ακαζού χάλκινο της Rilken κοστίζει ακριβά και η υπομονή του με τον Π.Α.Ο.Κ. δείχνει να έχει εξαντληθεί.
Τι κι αν οι περισσότεροι οπαδοί του Δικεφάλου πριν από λίγες ημέρες γκρίνιαζαν, στο άκουσμα της είδησης ότι αντικαταστάτης του Ρουμάνου τεχνικού, Ίλιε Ντουμιτρέσκου, θα ήταν μια φιγούρα βγαλμένη και ξεχασμένη από τα 80’ς, με ενδυματολογικές δερμάτινες επιλογές από κάποια λαϊκή αγορά της Κωστάντζα στη Ρουμανία, όπου δούλευε πριν έρθει στην Ελλάδα? (συγγνώμη, Μότσα Βούκοτιτς, αλλά αυτή είναι η αλήθεια!).
Τι κι αν έχασε το μεγάλο του αστέρι, Δημήτρη Σαλπιγγίδη, ενώ οι μεταγραφικές σειρήνες της Τσέλσι και της Ρέντινγκ ηχούν στα αυτιά του Ντάνι Φερνάντεζ και του Αμίρ Αζμί Μέγκαχεντ? Ο Δικέφαλος, πραγματικός μάγκας, πέρασε και από την αφιλόξενη έδρα του Αιγάλεω, κατατροπώνοντάς το με 2-0 και μοιάζει να είναι ΑΥΤΟΣ ο πραγματικός Ηρακλής της Θεσσαλονίκης, στο μέτρο που κάθε του νίκη είναι ένας νέος άθλος και τα δυσεπίλυτα διοικητικά και οικονομικά προβλήματα, που καθημερινά έρχονται στην επιφάνεια, είναι σαν τα εννιά κεφάλια της Λερναίας Ύδρας. Κόβεις το ένα και βγαίνουν δύο.
Ή σαν την κόπρο του Αυγεία, μυθικού βασιλιά της Ήλιδας, που είχε συσσωρευθεί στους στάβλους του επί τριάντα χρόνια και την καθάρισε σε μία ημέρα ο Ηρακλής της μυθολογίας, στρέφοντας την κοίτη του Πηνειού προς τις ακαθαρσίες. Το θέμα είναι ποιος θα επωμισθεί το ρόλο του ήρωα στην πραγματικότητα. Όχι πάντως ο Γιάννης Γούμενος, που η προοπτική παραίτησής του από τη θέση του Προέδρου της ΠΑΕ, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, είναι πιο κοντινή από ποτέ. Διοίκηση Πρωτοδικείου με Καλύβα, Ορφανό προ των πυλών και γενναιόδωρες κρατικές χορηγίες? Αυτό είναι το πιο πιθανό ενδεχόμενο.
Πρέπει να δοθεί άμεση λύση. Ο ΠΑΟΚ έχει φτάσει στα όριά του. Οι οπαδοί του στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και όχι μόνον. Μετά τον κλονισμό της ψυχικής υγείας τους («τα μυαλά μας πονάνε», «ωωω ΠΑΟΚάρα, έχω τρέλα μες στο μυαλό», «Ωωωω ΠΑΟΚάρα, έχω δέντρα, μες στο βουνό. Μόνος μου τα πίνω, μόνος τα καλλιεργώ, μαστουρωμένος ήρθα για να πάρω το διπλό», που πρώτος ο Freddos δημοσίευσε στις 31 Οκτωβρίου 2006) ήρθε και η σωματική κατάρρευση! Αλλά τίποτα δεν τους σταματά! «Ωωω ΠΑΟΚάρα, έχω πέτρα, μες στο νεφρό!! Στα φρύδι@* μου τη γράφω και παντού σ’ ακολουθώ». Ω ναι! Η τρίτη εκδοχή του συνθήματος σε πανελλήνια αποκλειστικότητα είναι πραγματικότητα και ήδη σιγοτραγουδήθηκε από μερίδα οπαδών του Δικεφάλου! Ο Angulo ευχαριστεί θερμά το φίλο της στήλης, Γιώργο, για την έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση! Περισσότερα συνθήματα, softcore ή hardcore, στο e-mail angulo@sport24.gr .
*.. ε χμμμ.. τα ευκόλως εννοούμενα…
|
| 10 Νοεμβρίου 2006 20:51 |
| Σαν σκύλο τον πετάξανε μια νύχτα στο Χαϊδάρι.. |
Ο Angulo είναι βέβαιος ότι αμέσως μετά τη λήξη του χθεσινοβραδινού αγώνα στο Χαϊδάρι και την πρόκριση της τοπικής ομάδας, ο γνωστός για τα φιλοΑΕΚτσήδικα αισθήματά του, στιχουργός και ποιητής, Λευτέρης Παπαδόπουλος, πικραμένος αλλά και μερακλής, καθώς είναι, θα σιγοτραγούδησε:
 Τρέξε μανούλα όσο μπορείς
τρέξε για να με σώσεις
κι απ' το Χαϊδάρι μάνα μου
να μ' απελευθερώσεις
Γιατί είμαι μελλοθάνατος
και καταδικασμένος
δεκαεφτά χρονών παιδί
στα σίδερα κλεισμένος
Απ' την οδό του Σέκερη
με πάνε στο Χαϊδάρι
κι ώρα την ώρα καρτερώ
ο Χάρος να με πάρει
Τελικά, ο «Χάροντας» του Κυπέλλου δεν πήρε ούτε το Μάρκο Βαμβακάρη, στιχουργό, ούτε το Στέλιο Βαμβακάρη, μουσικοσυνθέτη του ως άνω εμπνευσμένου ρεμπέτικου άσματος της περιόδου της Γερμανικής Κατοχής, που το τραγούδησε αρκετά αργότερα ο Γιώργος Νταλάρας.
Αντίθετα, πήρε την ΑΕΚ του Λορέντσο Σέρα Φερέρ. Ο Ισπανός, έχοντας περίσσια εμπιστοσύνη στο rotation system, πίστεψε ότι το Χαϊδάρι της Β’ Εθνικής θα ήταν μια εύκολη υπόθεση για την φορμαρισμένη και ζυμωμένη στο Champions League ομάδα του, αλλά κατεβάζοντας στην εντεκάδα τους Χιώτη, Σαπάνη, Πλιάτσικα και Καπετάνο, πήγε χωρίς υπερβολή «σαν το σκυλί στ’ αμπέλι». Όπως τραγουδούσε κάποτε στα νιάτα της η Μαρινέλλα, στο περίφημο άσμα της με τίτλο «Γιατί να γίνω μάνα»
Στο μπλόκο τον αρπάξανε
σαν σκύλο τον πετάξανε
μια νύχτα στο Χαϊδάρι
η αγκαλιά μου άδειασε
και η καρδιά μου βράδιασε
γλυκό μου παλικάρι..
Σε τελική ανάλυση, χάθηκε ο κόσμος να έχει και η ΑΕΚ έναν Χρήστο Βελώνη, για να τη λυτρώσει στο 94’?
|
| 09 Νοεμβρίου 2006 18:53 |
| Οι Πολωνέζες (όχι του Σοπέν!) |
 Μετά την άνετη καλαθοσφαιρική επικράτηση του Παναθηναϊκού στη Σλοβενία και το άτυχο αποτέλεσμα του Άρη κόντρα στη Νάπολι, στα πλαίσια της Euroleague, σειρά έχει ο Ολυμπιακός εναντίον της Προκόμ Τρεφλ. Μην περιμένετε ο Angulo να κάνει ανάλυση των τεχνικών στοιχείων του αποψινού αγώνα, για τον απλούστατο λόγο ότι έχει να παρακολουθήσει τους Πολωνούς από το 2003. Τουναντίον έχει βαλθεί, τις δύο τελευταίες ημέρες, να μετατρέψει τη στήλη του σε Βρετανική σκανδαλοθηρική φυλλάδα. Κάτι σαν την The Sun. Να προσφέρει άρτο και θεάματα. Να σας παρουσιάσει ένα δείγμα, όχι ακόμα DVD, αλλά φωτογραφικό από τις cheerleaders της Πολωνικής ομάδας, των οποίων την πορεία και εξέλιξη παρακολουθεί ανελλιπώς εδώ και τρία χρόνια, προκειμένου εσείς να προβείτε στις -αναπόφευκτες- συγκρίσεις, με αυτές της Ολύμπια Λιουμπλιάνα.
Κι ας διεξάγεται το παιχνίδι στον Πειραιά. Κι ας μην τις δούμε καθόλου σήμερα. Ποσώς μας απασχολεί. Το επίπεδο των Πολωνέζων (όχι ασφαλώς του συνθέτη Σοπέν) εξακολουθεί και φέτος να είναι πολύ υψηλό. Ύστερα από μηνυματικές διαμαρτυρίες και ενστάσεις, που δέχθηκε η στήλη για τη χθεσινή ξανθιά επιλογή εκ Σλοβενίας, η σημερινή είναι καστανών αποχρώσεων. Η εικονιζόμενη πιο πάνω, γοητευτική δεσποινίδα, διαθέτει εμφάνιση και όνομα (Urszula Przybylska), που δένουν κόμπο τη γλώσσα. Σε γενικές γραμμές, όλο το επιτελείο είναι ιδιαίτερα αξιόλογο .
Δικαιώνονται πλήρως και ο Λούκας Ποντόλσκι και ο Μίροσλαβ Κλόζε, Γερμανοπολωνοί επιθετικοί της Νάτσιοναλ Μάανσαφτ, οι οποίοι λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του Μουντιάλ της Γερμανίας, δήλωναν «Οι γυναίκες από την Πολωνία είναι πιο χαρούμενες από τις Γερμανίδες, πιο κοινωνικές, πιο άνετες πιο ερωτικές». Αλλά για να επιστρέψουμε και στα καθ’ ημάς, οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ ακόμα έχουν να λένε για την εντυπωσιακή Πολωνέζα σύντροφο του παλιού τερματοφύλακα της ομάδας, Ράντοσλαβ Μάινταν, Dorota Rabczewska. Για να τη θυμηθείτε πατήστε εδώ.
Κατόπιν όλων αυτών, εύλογο είναι το ερώτημα που θέτει ο Angulo στον Διευθύνοντα Σύμβουλο της ΚΑΕ του Δικεφάλου της Θεσσαλονίκης, κύριο Διονύση Ψωμιάδη. Σε περίπτωση που του ετίθετο το δίλημμα, ποιο συγκρότημα να επιλέξει για την ψυχαγωγία του κοινού στα time out των αγώνων του Π.Α.Ο.Κ., στο κλειστό «παλατάκι» της Πυλαίας, το χορευτικό team της Prokom Trefl ή τα παιδικά ποντιακά συγκροτήματα, τι θα αποφάσιζε?
|
| 08 Νοεμβρίου 2006 11:01 |
| Και οι μπασκετικοί ουρανοί είναι δικοί μας! |
 8 Νοεμβρίου σήμερα. Γιορτάζουν οι Ταξιάρχες και Αρχάγγελοι της Ορθοδοξίας, Μιχαήλ και Γαβριήλ. Γιορτάζει και η Πολεμική μας Αεροπορία. Γνήσιο τέκνο της, με εικοσάμηνη θητεία σε αυτήν – δεν θα μπορούσε να είχε στρατευτεί σε άλλο όπλο, τέτοιος καταφερτζής (βύσμα) που ήταν- ο επίσης εορτάζων, σμηνίτης πασπαρτού διοικητικών καθηκόντων, Μιχαήλ- Άγγελος Ανγκούλος (εξελληνισμένος, κατά το Νεύτωνας, Δαρβίνος και πάει λέγοντας…) ήταν αδύνατον να μην το επισημάνει.
Καλαθοσφαιρική ημέρα η σημερινή για Παναθηναϊκό και Άρη, που θα προσπαθήσουν να αποδείξουν, στο πνεύμα της ημέρας, ότι ΚΑΙ οι «μπασκετικοί» ουρανοί είναι δικοί μας, εναντίον δύο μικρομεσαίων αντιπάλων στα πλαίσια της Euroleague, της Union Olimpija και της Eldo Napoli, αντίστοιχα. Για τον Παναθηναϊκό δεν τίθεται καν ζήτημα. Εφόσον αγωνιστεί σοβαρά και συγκροτημένα θα κερδίσει. Μοναδικός αντίπαλος των πρασίνων- και τούτο πρέπει να επισημάνει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς στους παίκτες του- είναι οι τρισχαριτωμένες (φαντάζομαι να συμφωνείτε..) cheerleaders της Σλοβενικής ομάδας, μία εκ των οποίων, η καλύτερη σύμφωνα με τα προσωπικά γούστα του Angulo, που έχει αδυναμία τούτη την περίοδο στις ξανθές (λέμε τώρα..), εικονίζεται πιο πάνω και ονομάζεται Ursa Toplak. Πραγματικά Top! Εσείς, βέβαια, μπορείτε να κάνετε διαφορετική επιλογή. Εκ προοιμίου σας διαβεβαιώνω ότι θα είναι απόλυτα σεβαστή. Για να δείτε όλο το team, απλά πατάτε εδώ.
Ο Angulo πάντως το παραδέχεται ξεκάθαρα και χωρίς ενοχές. Με τέτοιες αιθέριες υπάρξεις στο γήπεδο, πολύ δύσκολα θα μπορούσε να συγκεντρωθεί, ως παίκτης των πρασίνων, στις οδηγίες του κόουτς Ζέλικο, στα time out. Οι cheerleaders της ομάδας από τη Λιουμπλιάνα διεκδικούν με αξιώσεις τον τίτλο των πιο σαγηνευτικών της διοργάνωσης. Θα υπάρξει και συνέχεια. Σας το υποσχόμαστε.
Όχι πάντως με αυτές της Νάπολι, όπου το κλίμα κάθε άλλο παρά πανηγυρικό είναι! Φίλος της στήλης, που ταξίδευσε στην Ιταλική πόλη, ενημέρωνε χθες αργά το βράδυ ότι η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη στον Ιταλικό Νότο και ο Πρωθυπουργός της γείτονος, Ρομάνο Πρόντι, σκέφτεται σοβαρά το ενδεχόμενο να στείλει ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή, για να καταστείλει τα κρούσματα βίας, που τον τελευταίο μήνα σαρώνουν την τοπική κοινωνία, ενώ και η αστυνομική δύναμη θα αυξηθεί κατά χίλιους τουλάχιστον άνδρες, από τις 9 Νοεμβρίου. Οι Ναπολιτάνοι μαφιόζοι της Καμόρα δεν καταλαβαίνουν από Μιχαήλ- Άγγελο και Λεονάρντο Ντα Βίντσι… Ο μοναδικός καλλιτέχνης που δοξάστηκε στα μέρη τους ήταν ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα! Άντε και ο συντοπίτης τους, μουσικός, Giovanni Mauriello.
Να προσέχεις σήμερα, Άρη! «Να προσέχεις γιόκα μου είναι άνθρωποι κακοί, άνθρωποι που κάνουν τις δουλειές τους με το πιστόλι στο χέρι...» (απόσπασμα από Marcelo D’ Orta, Ιταλό συγγραφέα και δάσκαλο, που δίδαξε, μεταξύ άλλων, και σε σχολεία, στην επικίνδυνη συνοικία Σεκοντιλιάνο της Νάπολι). Ας βάλει ο Άγιος Τζεννάρο, πολιούχος της Νάπολι, το χέρι του!
|
| 07 Νοεμβρίου 2006 12:49 |
| Η Victor-ιανή περίοδος του Παναθηναϊκού |
 Δύο Victor θα σώσουν τον Παναθηναϊκό? Victor Munoz και Victor Sanchez έδωσαν το σάλπισμα της αντεπίθεσης για το «Τριφύλλι», μετά την Κυριακάτικη επικράτηση επί του αιωνίου αντιπάλου. Οι πράσινοι βρίσκονται πλέον σε σημείο βολής από τον Ολυμπιακό. Το τρένο σφύριξε με μηχανοδηγούς τους δύο Ισπανούς και ξεκίνησε την πορεία του προς νέες επιτυχίες, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η παρομοίωση του Παναθηναϊκού με τρένο κάθε άλλο παρά τυχαία είναι.
Κατά τη διάρκεια της Βικτωριανής περιόδου (1837- 1901), εκπληκτικές αλλαγές σε όλους τους τομείς έλαβαν χώρα στην Γηραιά Αλβυόνα. Στην κοινωνία, στην πολιτική, στην Ιατρική και στον πολιτισμό. Αλλά πάνω απ’ όλα στην τεχνολογία. Το μεγαλύτερο επίτευγμα στο Μεγάλο Νησί, κατά κοινή παραδοχή, ήταν η μαζική εκβιομηχάνιση της χώρας και ειδικά η σύνδεση όλων των πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών με σιδηροδρομικό δίκτυο και η κατασκευή τρένων (φωτο- Η ρουκέτα του Στήβενσον, ατμομηχανή της εν λόγω περιόδου). Τέτοιο τρένο θέλει να γίνει και ο Παναθηναϊκός.
Την ίδια περίοδο ο Δαρβίνος ανέπτυσσε τη θεωρία του για την εξέλιξη- μετάλλαξη των ειδών, η οποία αποτυπώθηκε στο έργο του «Η προέλευση των ειδών» (1859), αλλά αμφισβητήθηκε έντονα. Μήπως ήρθε η ώρα για τη μετάλλαξη προς το καλύτερο και του Παναθηναϊκού? Τα πρώτα δείγματα, πάντως, είναι ενθαρρυντικά.
Κι ενώ όλα αυτά τα πολύ ωραία συμβαίνουν στην Παιανία, στη Θεσσαλονίκη, ο heavy metal Σάββας Κωφίδης τραγούδησε στη Διοίκηση της ΠΑΕ Ηρακλής τη μπαλάντα «Wind of Change» των Scorpions και παραιτήθηκε από το πόστο του προπονητή. Ένας άνεμος αλλαγής φαίνεται να έρχεται για τον καταποντισμένο Ηρακλή, το ερώτημα, όμως, που τίθεται είναι εύλογο. Θα είναι ούριος ή όχι? Ταπεινή γνώμη του υπογράφοντος: Στον Γηραιό το πρόβλημα δεν ήταν ο συμπαθής και ικανότατος Σάββας, που είναι βέβαιο ότι πολύ σύντομα θα γίνει μήλο της έριδας για πολλές και καλές (εδώ είμαστε και θα το δείτε) ομάδες. Ούτε οι ίδιοι παίκτες ξέχασαν το ποδόσφαιρο, που απέδιδαν πέρυσι. Το πρόβλημα είναι κατεξοχήν διοικητικό.
Η κόντρα μεταξύ Σπανουδάκη και οργανωμένων καλά κρατεί, τα οικονομικά προβλήματα είναι δεδομένα, μια αλλαγή προπονητή μόνον βραχυπρόθεσμα μπορεί να φέρει καλά αποτελέσματα, λόγω του σοκ που θα προκαλέσει στους ποδοσφαιριστές και ο Γηραιός στην κατάσταση που βρίσκεται θέλει διάρκεια σε απόδοση και όχι πυροτεχνήματα. Ο κόσμος πρέπει να σταθεί δίπλα στους παίκτες και το νέο προπονητή, γιατί το πρόβλημα είναι πλέον ΚΑΙ ψυχολογικό. Όπως έχει δείξει η Ιστορία, κανένας δεν είναι άτρωτος, ούτε εξαιρείται από τον υποβιβασμό. Και αυτό μάλλον δεν το έχουν αντιληφθεί στον Ηρακλή.
Αν φτάσουν οι δύσκολες τελευταίες αγωνιστικές και δεν έχει ξεκαθαρίσει η υπόθεση παραμονή, ο Ηρακλής θα έχει πρόβλημα. Όχι επειδή δεν έχει καλή ομάδα, αλλά επειδή δεν έχει μάθει να αγωνίζεται κάτω από τέτοιες συνθήκες, δεν ξέρει τα κατατόπια και η δίνη του άγχους πιο εύκολα μπορεί να τον τραβήξει στην κατώτερη κατηγορία. Ένα είναι βέβαιο. Στις 11 Νοεμβρίου στο Καυταντζόγλειο, στον αγώνα Ηρακλή εναντίον Άρη θα πέσουν κορμιά. Η συνέχεια και για τους δύο αντιπάλους είναι δύσκολη. Οι γαλάζιοι επισκέπτονται το Αλκαζάρ και οι κιτρινόμαυροι υποδέχονται τον Ολυμπιακό. Ο σώζων εαυτόν σωθείτω!
|
| 06 Νοεμβρίου 2006 13:05 |
| Παρηγοριά στον άρρωστο…(oπαδό) |
 Την επόμενη ημέρα της αποφοίτησης από το Λύκειο, έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου. Ποια είναι αυτή? Ποτέ και για κανέναν λόγο δεν θα αφήσω κανέναν άνθρωπο, καμία κατάσταση να μου «χαλάσουν» από εδώ και στο εξής κάποιο βράδυ της Κυριακής. Μέχρι τα δεκαοχτώ ήμουν απολύτως δικαιολογημένος να μελαγχολώ, κάθε φορά που άκουγα το διαχρονικό ηχητικό σήμα της «Αθλητικής Κυριακής», λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Από εκείνο το σημείο και πέρα ξεκινούσε το πρωινό της Δευτέρας. Μπορεί η εκπομπή να τελείωνε στις έντεκα το βράδυ. Για τον Angulo, όμως, είχε ήδη ξημερώσει μια νέα βδομάδα κι ας μην είχε πέσει για ύπνο. Με το σχολείο, τα φροντιστήρια, τα τεστ, τα όποια ψευδοάγχη της. Η ζωή είναι γεμάτη από τέτοια, αλλά αυτό το συνειδητοποιείς πολύ αργότερα.
Πολύ δε περισσότερο δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεσαι στεναχωρημένος, αν είσαι ο ηττημένος ενός Κυριακάτικου ποδοσφαιρικού ή μπασκετικού ή άλλου αθλητικού αγώνα κι ας είναι και ντέρμπι. Ο Angulo σας προτείνει πέντε απλές μεθόδους για να ξεπεράσετε όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα το βραχνά της αποτυχίας της αγαπημένης σας ομάδας και να αποκρούσετε όσους «ανεπιθύμητους» σας «θυμηθούν» τούτες τις θεωρητικά μόνον δύσκολες ώρες:
1. Έχετε φροντίσει πριν από τον αγώνα όλως τυχαίως -αλλά στην πραγματικότητα προκειμένου να καλύψετε τα νώτα σας- να ενημερώσετε όλους τους φίλους, που υποστηρίζουν την αντίπαλη ομάδα, ότι θα πάτε, απευθείας μετά το ματς, στον κινηματογράφο με τη γυναίκα ή τη φίλη σας. Με αυτόν τον τρόπο αποφεύγετε, αξιοπρεπώς, σε περίπτωση ήττας τα πολλά περιπαικτικά SMS ή τηλεφωνικές αναλύσεις με θέμα το Κυριακάτικο παιχνίδι. Το πολύ να λάβετε ένα- δύο μηνύματα, αλλά και σε αυτά απαντάτε με το κοφτό και λιτό «Είμαι μέσα στο σινεμά… δεν μπορώ να μιλήσω», κλείνετε και το κινητό και ξενοιάζετε. Κανένας σωστός φίλος δεν θα δώσει συνέχεια. Πάνω απ’ όλα σεβασμός στην οικογενειακή ζωή. Κι αν πάει να δώσει, απλά δεν απαντάτε. Μην δίνετε τροφή για «καζούρα».
2. Διαβλέποντας την επερχόμενη για την ομάδα σας ήττα καλείτε εσείς πρώτοι τους φίλους- πειραχτήρια, που είστε βέβαιοι ότι είναι με τον αντίχειρα στο πληκτρολόγιο, έτοιμοι να σας «πυροβολήσουν» με κάποιο από τα γνωστά μηνύματά τους και επικρίνετε οι ίδιοι την αγαπημένη σας ομάδα. Προσοχή! Δεν κλαίγεστε! Δεν βρίζετε! Δεν δείχνετε αδυναμία! Κάνετε μια κριτική υψηλού επιπέδου, αποδεχόμενοι την ήττα και πάνω απ’ όλα δεν ασχολείστε με το διαιτητή. Με αυτήν την ηθελημένη αυτοκριτική, «κόβετε» τον περισσότερο από τον αέρα των αντιπάλων, με αποτέλεσμα ύστερα από δύο λεπτά να μην έχουν καν τη διάθεση να ασχοληθούν με την πάρτη σας και να ασχολούνται με το επόμενο «θύμα» τους.
3. Επικαλείσθε ότι δεν παρακολουθήσατε το παιχνίδι, επειδή είχατε μια σοβαρή δουλειά (κατά προτίμηση κληρονομικά, οικογενειακά… κανείς δεν ρωτάει από λεπτότητα τι ακριβώς σας απασχολεί), που προέκυψε την τελευταία στιγμή και ότι δεν έχετε ακόμα ξεμπερδέψει, αλλά μόλις τελειώσετε θα επικοινωνήσετε με το φίλο σας, για να τα πείτε καλύτερα (σιγά μην τηλεφωνήσετε..). Εννοείται ότι αυτή η δουλειά συνεχίζεται και τις επόμενες ημέρες, φροντίζετε, όμως, να είναι κάπου εκτός της πόλης ή του χωριού, όπου διαμένετε, για να δώσετε έμφαση στη σοβαρότητά της. Θα του τηλεφωνήσετε μετά από μια βδομάδα, όταν όλα θα έχουν ξεχαστεί.
4. Απαράβατος κανόνας. Ποτέ δεν κλείνετε το κινητό πριν μιλήσετε με τον αντίπαλο. Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να τον εξοργίσετε ακόμα περισσότερο και να τον βάλετε στη διαδικασία να σας «κυνηγήσει» ανελέητα. Ο ισχυρισμός ότι η μπαταρία του κινητού σας είναι εξασθενημένη επίσης δεν θα βοηθήσει πολύ, ώστε να κλείσετε μια ώρα αρχύτερα το κινητό. Απλά θα μεταθέσει την καζούρα για λίγες ώρες αργότερα και αφού θα έχετε επιστρέψει στο σπίτι. Και στο σπίτι όλοι διαθέτουμε σταθερή συσκευή τηλεφώνου, οπότε τα πράγματα θα είναι χειρότερα για εσάς.
5. Αν ύστερα απ’ όλα αυτά εξακολουθείτε να σκέφτεστε την αγαπημένη σας ομάδα, δοκιμάστε και τα εξής. Μην ανοίγετε αθλητική εφημερίδα επί τρεις ημέρες. Μην παρακολουθείτε αθλητικά στην TV. Μην ακούτε οπαδικές εκπομπές στο ραδιόφωνο. Αποσυντονίστε όλες τις σχετικές συχνότητες. Μην πάτε σε καφενείο. Μην μπαίνετε σε αθλητικά site στο Ίντερνετ, πλην του Sport24, που ακόμα και σ’ αυτές τις δύσκολες ώρες είναι δίπλα σας, για να σας βοηθήσει να ορθοποδήσετε. Διαβάστε Freddo και ξενοιάστε. Η ζωή έχει χιούμορ. Διαβάστε K.K. Μοίρη και δεχθείτε καινούργια ερεθίσματα. Μπείτε σε μια πρωτόγνωρη πνευματική εγρήγορση. Η ζωή δεν είναι μόνον 22 μαντράχαλοι που τρέχουν κυνηγώντας το τόπι. Ούτε 28, αν συνυπολογίσουμε και τις αλλαγές. Είναι πολλά περισσότερα. Και σε ψευδολύπες σαν τις οπαδικές, καλό είναι να τα θυμόμαστε και να τα εκτιμούμε. Τα σπορ, άλλωστε, υπάγονται σε εκείνη την κατηγορία των αγαθών, που ο υπογράφων τα ονομάζει «τα δεύτερα ωραιότερα της ζωής μας». Ας αποδίδουμε σε αυτά την έμφαση που τους αρμόζει.
Υ.Γ.: Όλα τα παραπάνω θυμήσου τα και όταν βρεθείς σε θέση ισχύος. Θα εκτιμηθεί δεόντως. |
| 05 Νοεμβρίου 2006 13:11 |
| Το ντέρμπυ των αιωνίων με τα μάτια ενος Σαλονικιού |
 Αν πριν δεκαπέντε- είκοσι χρόνια επισκεπτόταν κάποιος τα δημοτικά, τα γυμνάσια και τα λύκεια της Θεσσαλονίκης και έκανε γκάλοπ, σχετικά με την ομάδα που υποστηρίζει η νεολαία της πόλης, το αποτέλεσμα της έρευνας θα ήταν εκ προοιμίου γνωστό. Πολύς Π.Α.Ο.Κ.(ειδικά στις Δυτικές Συνοικίες), αρκετός Άρης και ολίγη από Ηρακλή. Στις ανατολικές συνοικίες και μερικοί ορκισμένοι Απολλωνιστές (sic). Παρένθεση: Δεν υπάρχει μεγαλύτερη προσβολή για έναν Απολλωνιστή από το να του λες ότι υποστηρίζει νέτα σκέτα Καλαμαριά. Αφού είπαμε! Το λέει και το σύνθημα! Ά-ΠΟΛ- ΛΩΝ!
Με το πέρασμα των χρόνων, όμως, το ενδιαφέρον του κόσμου (κόσμος= κυρίως οι πατεράδες) στην πόλη έφθινε, για τους γνωστούς χιλιοειπωμένους λόγους (βία, επεισόδια, κατρακύλα τοπικών ομάδων). Οι μπαμπάδες απομακρύνθηκαν από τα γήπεδα, μαζί με αυτούς και οι μπόμπιρες, οι οποίοι από πολύ τρυφερή ηλικία και αφού δεν υφίστανται πλέον τον παλιό πατροπαράδοτο οπαδικό προσηλυτισμό (ποιος ο λόγος να κυνηγάς με την απόχη το γιο ή τον ανηψιό σου? Γιατί να γίνει κομπλεξικό το παιδί?), ακολουθούν ελεύθερα την ομάδα που τους «κάνει κλικ», έστω και τηλεοπτικά. Ο μικρός, όμως, είναι σχεδόν πάντοτε κακομαθημένος. Θέλει πάντοτε να βλέπει την ομάδα του να νικάει. Δεν αντέχει το πείραγμα στην τάξη.
Ως εκ τούτου η επιλογή έρχεται αβίαστα. Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έχουν πλησιάσει πάρα πολύ στις οπαδικές προτιμήσεις τον ΠΑΟΚ και τον Άρη, στις παιδικές ηλικίες. Πράσινη ή ερυθρόλευκη φανέλα και βουρ για τα 5 Χ 5. Δεν υπάρχει τίποτε πιο φυσιολογικό από το να βλέπεις πιτσιρικαρία στη γειτονιά να φοράει πλέον φανελάκι Ριβάλντο ή (Έκι) Γκονζάλες. Προσοχή! Όχι ακόμα η πλειοψηφία των πιτσιρικάδων, αλλά όπως εξελίσσεται η κατάσταση, θα γίνει κι αυτό. Σαν να λέμε φανταστείτε στο Πασαλιμάνι να βολτάρει πιτσιρικάς με τη μπάλα του και ασπρόμαυρη μπλούζα Μέγκαχεντ. Ούτε σε ταινία επιστημονικής φαντασίας!
Δύο από αυτούς τους πιτσιρικάδες, λοιπόν, γειτονόπουλα, ο ένας Ολυμπιακός και ο άλλος Παναθηναικός, εδώ και μια εβδομάδα τριβελίζουν τα αυτιά μου, για προγνωστικά στο ντέρμπυ των αιωνίων. Με την αναμφισβήτητη αντικειμενικότητα ενός ουδέτερου Σαλονικιού, που ουδεμία απολύτως προτίμηση για τον ένα ή τον άλλον έχει, σας απαντώ ευθαρσώς. Το παιχνίδι είναι ΝΟ ΒΕΤ. Καμία πρόβλεψη! Οποιοδήποτε αποτέλεσμα είναι πιθανό, ειδικά στην αγωνιστική και ψυχολογική κατάσταση, που βρίσκονται οι δύο ομάδες. Θα έδινα ένα μικρό πλεονέκτημα στον Ολυμπιακό, αλλά αυτό εξανεμίζεται λόγω Ο.Α.Κ.Α. Απόλυτη ταύτιση απόψεων με το Νίκο Βαμβακούλα και την ανάλυσή του στο Sport24.
Αν υπήρχε στοίχημα την περίοδο 1930- 1950, το παιχνίδι δεν θα το άγγιζε ούτε ο παλιός θρυλικός βαρύμαγκας, ταβερνιάρης της Θεσσαλονίκης και μέγιστος τζογαδόρος, Γιώργος Δαλαμάγκας. Και δεν μιλάμε για όποιον κι όποιον! Μιλάμε για έναν άνθρωπο, ο οποίος στον ελεύθερό του χρόνο, στεκόταν με θαμώνες της ταβέρνας του «Τα Κούτσουρα του Δαλαμάγκα» (την αναφέρει στο τραγούδι του «Μπαχτσέ Τσιφλίκι» ο Βασίλης Τσιτσάνης) στη γωνία των οδών Τσιμισκή και Νικηφόρου Φωκά, δίπλα στην ταβέρνα και στοιχημάτιζαν αν το επόμενο αυτοκίνητο που θα διερχόταν θα είχε ζυγή ή μονή πινακίδα! Για έναν άνθρωπο που, όποτε έμπαινε στη φυλακή (και είχε μπει αρκετές φορές) και επειδή δεν είχε ζάρια ή τράπουλα, τζόγαρε με τους συγκρατούμενούς του, βρέχοντας λουκούμια. Νικητής θα ήταν εκείνος, στο βρεγμένο λουκούμι του οποίου θα καθόταν πρώτα μια μύγα! Για τόσο μεγάλο ΝΟ ΒΕΤ μιλάμε, λοιπόν!
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρέπει να περιμένουμε ποδόσφαιρο αξιώσεων ή υψηλή τεχνική, αλλά ένα παιχνίδι δυνατό και με φαντασία λιγότερη και από αυτήν που βάζαμε στο παλιό ποδοσφαιράκι Perma. Έτσι το λέγανε, αν δεν μ’ απατά η μνήμη. Ξέρετε ντε! Εκείνο που παίζαμε όταν είμαστε μικροί, με μόνιμους αντιπάλους τα πράσινα και κόκκινα παικτάκια (δεν έβγαινε σε άλλα χρώματα το παιχνίδι!), που ήταν βιδωμένα με ελατήρια στο πλαστικό τεραίν και ήταν αμετακίνητα. Τελικά, ο κατασκευαστής εκείνου του παιχνιδιού «έβλεπε» δύο δεκαετίες μπροστά!
Λήξη γκάλοπ Παρασκευής 3 Νοεμβρίου! Και η απάντηση είναι ΟΧΙ. Οκτώ φίλοι της στήλης έναντι δύο (προφανώς γυναικών, καθότι με «περιέλουσαν» δεόντως), που μπήκανε στη διαδικασία να απαντήσουν, θεωρούν ότι οι γυναίκες ΔΕΝ είναι σωστό να ορίζονται διαιτητές ή βοηθοί σε ανδρικό αγώνα ποδοσφαίρου -και δη μεταξύ Παναθηναϊκού- Ολυμπιακού συμπληρώνω εγώ. Το δείγμα, πάντως, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ήταν αντιπροσωπευτικό. Ο χρόνος που δόθηκε ήταν λίγος. Never mind ladies! Better luck next time! |
| 03 Νοεμβρίου 2006 18:38 |
| Γυναίκα διαιτητής σε αγώνα ανδρικού ποδοσφαίρου; |
 Στο Ανώτατο Ποινικό Δικαστήριο της χώρας δικάζουν οι Αρεοπαγίτες και όχι οι Πρωτοδίκες. Σωστά? Σωστά. Στα μεγαλύτερα Πανεπιστήμια της χώρας διδάσκουν οι καλύτεροι κατά τεκμήριο καθηγητές. Μια δύσκολη εγχείριση (μακριά από εμάς βέβαια, αλλά ανθρώπινα είναι αυτά…) την αναθέτεις στον ικανότερο, με βάση τις οικονομικές σου δυνατότητες, χειρούργο. Σύμφωνοι? Λαμπρά! Η ζωή μας είναι γεμάτη από τέτοιου είδους παραδείγματα. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση. Δεν είναι απλά ζήτημα αξιοκρατίας. Είναι η φυσική νομοτέλεια. Όποτε σπάζει αυτή η αλυσίδα, υπάρχει πρόβλημα. Όχι μόνον όπου παρεισφρύει ο παράγοντας «άνθρωπος», αλλά και στα αντικείμενα. Σε ένα καλό σπορ αυτοκίνητο δεν μπορείς να τοποθετείς λάστιχα των διακοσίων ευρώ.
Από την άλλη, ο Angulo έχει αποδείξει επανειλημμένα ότι είναι ευαισθητοποιημένος σε θέματα πάσης φύσης ρατσισμού στα γήπεδα. Χίλιοι καλοί χωρούν στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ και όλα τα αθλήματα της οικουμένης. Λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, ερυθρόδερμοι, straight, gay! Όλοι! Αναμφισβήτητα χωρούν οι γυναίκες. Να διοργανώσουν κανονικά το γυναικείο πρωτάθλημά τους, με τις γυναικείες ομάδες, το κοινό τους, τις χορηγίες τους, τις επιδοτήσεις από την Πολιτεία. Έχουν περάσει φανταστικές γυναίκες αθλήτριες σε όλα τα σπορ. Σε κανένα, όμως, από αυτά και ειδικά σε όσα μπαίνει ο παράγοντας επαγγελματισμός και χρήμα, πλην κάποιων φιλικών συναντήσεων επιδείξεως, ο άντρας δεν ανταγωνίστηκε τη γυναίκα.
Ο Καρλ Λιούις ποτέ δεν έτρεξε αντιμέτωπος με τη μακαρίτισσα, Φλόρενς Γκρίφιθ Τζόινερ. Ο Πιέτρο Μενέα δεν κόντραρε την Μαρίτα Κωχ. Η Νίκη Μπακογιάννη δεν έλαβε μέρος σε Πανελλήνιους αγώνες αντρών στο άλμα εις ύψος, ενάντια στο Λάμπρο Παπακώστα. Θα ήταν κοροϊδία. Στα ομαδικά αθλήματα, ο γυναικείος φιλές στο βόλεϊ είναι είναι 2,24μ. Ο ανδρικός είναι 2,43μ. Δεν είναι κακό αυτό. Έτσι μας έπλασε η φύση.
Ας πάμε, όμως, και στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο και ειδικά στις ανώτερες κατηγορίες, όπου τα οικονομικά συμφέροντα είναι πλέον πάρα πολύ μεγάλα. Όχι μόνον στην Ελλάδα. Παντού. Είναι λογικό κάθε σοβαρός ποδοσφαιρικός παράγοντας, που επενδύει τα χρήματά του, κάθε αθλητής, που συμμετέχει στο παιχνίδι, να αναζητά τη δικαιοσύνη. Τον ηθικά άμεμπτο βέβαια αλλά και πρωτίστως το σωστό και γυμνασμένο διαιτητή. Αυτόν που να μπορεί να ανταποκριθεί στην υψηλή πίεση του αγώνα. Να τρέξει πάνω κάτω το γήπεδο επί ενενήντα λεπτά και να είναι νηφάλιος στις αποφάσεις του. Με 250 σφυγμούς το λεπτό δεν λαμβάνεις σωστές αποφάσεις. Ψάχνεις φιάλη οξυγόνου. Γιατί και ο διαιτητής είναι ενεργός (συμ)μέτοχος στο παιχνίδι. Δεν είναι κριτής στο άλμα επί κοντώ. Δεν είναι αφέτης. Δεν κοιτάζει αν ο αθλητής στο άλμα εις μήκος πάτησε την πλαστελίνη για να κρίνει την εγκυρότητά του. Ιδρώνει τη φανέλα. Προπονείται με περισσότερη ή λιγότερη ένταση. Αν πάρει κιλά φαίνεται στην απόδοσή του και τ’ «ακούει» από την κερκίδα(Ονόματα δεν λέμε… για διεθνή Έλληνα διαιτητή ήταν η σπόντα). Ποδοσφαιριστής δεν μπορεί να είναι οποιοσδήποτε. Ούτε, όμως και διαιτητής.
Ποια γυναίκα διαιτητής ή βοηθός διαιτητή, όσο αθλητική και να είναι μπορεί να προλάβει μια «αντεπίθεση- φωτιά» επαγγελματικής ομάδας, τα ξεπετάγματα ενός Σαλπιγγίδη ή ενός Καστίγιο? Να τρέξει παράλληλα με έναν Δημήτρη Παπαδόπουλο και να μην του χρεώσει άδικα ένα off side? Όσο κι αν ακούγεται φαλλοκρατικό και τούτο είναι προσωπική άποψη του υπογράφοντος -ΚΑΜΙΑ! Με κεφαλαία τονισμένα γράμματα, καθαρά και ξάστερα. Το ποδόσφαιρο είναι πολύ σοβαρή υπόθεση. Είναι εντελώς ακατάλληλο πεδίο, για να κάνουμε πειράματα περί ισότητας των δύο φύλων και να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι μια γυναίκα είναι ικανή να φέρει σε πέρας μια τέτοια αποστολή. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν και ακατάλληλοι ή κάκιστοι άντρες διαιτητές. Να διαγραφούν πρώτοι- πρώτοι. Η γυναίκα, όμως, έχει και το βιολογικό disadvantage. Πολύ απλά υπάρχουν δουλειές που μπορούν να γίνουν καλύτερα μόνον από τους άνδρες ή μόνον από τις γυναίκες. Και η διαιτησία είναι μία από αυτές.
Υπάρχει βέβαια και ο αντίλογος ότι περνάνε τεστ φυσικής κατάστασης οι διαιτητές και οι βοηθοί. Ναι, καλά… Το απαρχαιωμένο τεστ Κούπερ? Πιστέψτε με… ένας μη καπνιστής, με μέτρια φυσική κατάσταση, μέσα σε ένα τρίμηνο καλής προπόνησης και διατροφής, μπορεί να αντεπεξέλθει σωματικά στο Τεστ Κούπερ. Τι σημαίνει αυτό? Ότι θα είναι και καλός ρέφερι και ειδικά σε ανώτερες επαγγελματικές κατηγορίες? Όχι βέβαια. Τα στάνταρ εκγύμνασης και φυσικής κατάστασης των διαιτητών πρέπει να ανέβουν. Ανίκανος βιολογικά διαιτητής σημαίνει αδικία στο γήπεδο, δυσπιστία και οργή στους παίκτες, ενίοτε και ύβρεις και προπηλακισμοί στον αγωνιστικό χώρο και επεισόδια στην κερκίδα.
Δυστυχώς, η δυσπιστία επιτείνεται όταν διαιτητής ή βοηθός διαιτητή είναι γένους θηλυκού. Και το χειρότερο είναι ότι τις περισσότερες φορές όχι άδικα. Οφείλουμε, πάντως, να αναγνωρίσουμε ότι στην περίπτωση του Πέδρο Παουλέτα, περίφημου Πορτογάλου στράικερ της Παρί Σεν Ζερμαίν, ο τύπος το παράκανε με τη βοηθό του αγώνα PSG- Rennes, που διεξήχθη το προηγούμενο Σάββατο. Για την υβριστική συμπεριφορά του προς την απείρου κάλλους επόπτη, που «φέρνει», εδώ που τα λέμε στον παλιό Βέλγο τερματοφύλακα, Ζαν Μαρί Πφαφ (την αποκάλεσε la vache= αγελάδα), τιμωρήθηκε, όχι άδικα, με ποινή δύο αγωνιστικών. Ιδού το επίμαχο βίντεο (λίγη υπομονή. Τα ωραία αρχίζουν στο τέταρτο λεπτό της προβολής). Το γκάλοπ, λοιπόν, που θέτει η στήλη για το Σ/Κ είναι εύλογο:
Είναι σωστό μια γυναίκα να ορίζεται διαιτητής ή επόπτης σε έναν ανδρικό αγώνα ποδοσφαίρου? Απαντήσεις και σχόλια στο angulo@sport24.gr .
|
| 02 Νοεμβρίου 2006 11:10 |
| Η αποβολή ήρθε δεκαπέντε ημέρες μετά… |
 Άργησε αλλά μας δικαίωσε. Όταν ο Angulo έγραφε στις 17 Οκτωβρίου 2006 για τις αυξημένες πιθανότητες αποβολής παίκτη της Λιλ, στον αγώνα εναντίον της Α.Ε.Κ., έχοντας κατά νου τον – γυαλιά καρφιά τα κάνω- Στάθη Ταβλαρίδη, που τον κατονόμασε χωρίς δισταγμό, ως βασικό υποψήφιο για κόκκινη κάρτα, είχε έμπνευση. Πείτε το κληρονομικό χάρισμα, πείτε το διαίσθηση Νίκου Χορταρέα, πείτε το ικανότητα στο διάβασμα του παιχνιδιού ή απλά στοιχηματική ρέντα.
Με συνοπτικές διαδικασίες, ο Έλληνας αμυντικός της Γαλλικής ομάδας κατόρθωσε να δεχτεί δύο κίτρινες κάρτες μέσα σε 22 λεπτά αγώνα, να αποβληθεί, να κάνει τον αρθρογράφο του Sport24 σχεδόν ενενήντα ευρώ πλουσιότερο και να αποκαταστήσει τη φήμη του «Γκαστόνε», που ακολουθεί τον Angulo. Η επιμονή, ακόμα και στο στοίχημα, ανταμείβεται! Στην πραγματικότητα ο Άγγλος διαιτητής της συνάντησης, Στήβεν Μπένετ, θα μπορούσε να τον είχε στείλει για ντουζ στα αποδυτήρια ακόμα πιο νωρίς. Never mind! Good decision, referee!
Και με αυτό τον τρόπο, ύστερα από 22 αγώνες στο Τσάμπιονς Λιγκ, οι παίκτες της Ένωσης ασφαλώς και δεν «κάηκαν» στο black jack – είκοσι μία, αλλά εδέησαν να εισακούσουν την προτροπή του αοιδού του ύμνου της ΑΕΚ, Μίμη Παπαιωάννου (στη φωτο μαζί με το συνθέτη του ύμνου, Στέλιο Καζαντζίδη και τον αείμνηστο, Πάνο Γεραμάνη), «τα δίχτυα σκίστε, τη δόξα κατακτήστε, νικήστε, νικήστε, νικήστε», δια ποδός, Νίκου Λυμπερόπουλου. Πως λέμε «δια χειρός Βαράγκη»? Κάπως έτσι!
Με τις δύο συνεχόμενες επιτυχίες Ολυμπιακού και Α.Ε.Κ., η Ελλάδα έμεινε ζωντανή στο κυνήγι της προνομιούχου 15ης θέσης στην ειδική βαθμολογία της UEFA, που, εφόσον κατακτηθεί, θα σημαίνει δύο Ελληνικές ομάδες στο Τσάμπιονς Λιγκ και δύο στο UEFA, αντί μίας στο Τσάμπιονς Λιγκ και τριών στο UEFA, από τη σεζόν 2008- 2009. Στην 15η θέση της ειδικής βαθμολογίας βρίσκεται η Τσεχία, αντιπρόσωπο της οποίας αντιμετωπίζει σήμερα ο Παναθηναϊκός. Η Mlada Boleslav, που απέκλεισε στον πρώτο γύρο της διοργάνωσης την διόλου ευκαταφρόνητη Ολυμπίκ Μαρσέιγ, κάθε άλλο παρά εύκολος αντίπαλος θα είναι για το «τριφύλλι». Δεν έχει τη φήμη της Σπάρτα ή της Σλάβια Πράγας. Δεν είναι καν Σλόβαν Λίμπερετς. Είναι, όμως, δεύτερη, αυτή τη στιγμή, στο πρωτάθλημα όπου αγωνίζεται και θεωρείται ως η ανερχόμενη δύναμη στο Τσεχικό ποδόσφαιρο. Κάτι σαν τη Skoda Ξάνθη στα καθ’ ημάς. Για να είμαστε πιο ακριβείς- είναι η Skoda Ξάνθη της Τσεχίας. Μέχρι και ο βασικός χορηγός της είναι η αυτοκινητοβιομηχανία Skoda!
Το μόνο που απομένει είναι να δούμε το Χρήστο Πανόπουλο, μεγαλομέτοχο της Θρακικής Π.Α.Ε., να εκδίδει, κατά τη διάρκεια του σημερινού αγώνα, ανακοίνωση διαμαρτυρίας, σε βάρος του σάπιου Αθηνοκρατούμενου κατεστημένου, που τόλμησε να μπλέξει στα δίχτυα του την UEFA και το Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε!
|
| 01 Νοεμβρίου 2006 16:55 |
| Ιδού ο πραγματικός στόχος της Ρόμα! |
Σας άρεσε. Μας το δείξατε με τα mail σας, ων ουκ έστι αριθμός. Το ξαναζητήσατε. Χατίρι δεν θα χαλάσουμε. Καθήκον του team του Sport24 και του προσωπικού επιτελείου εθελοντών του Angulo, που διαρκώς πληθαίνει, είναι να πασχίζει να δίνει πάντοτε το καλύτερο αποτέλεσμα, γραπτό ή οπτικό, με οποιοδήποτε τίμημα (we mean it!).
Και όλα αυτά με ρίσκο! Λάβαμε μέχρι και προειδοποιητικό μήνυμα από τον ίδιο το Τζίμη Πανούση, ότι αν ξαναχρησιμοποιήσουμε φωτογραφία του ή το όνομά του, ειδικά δίπλα στην ιδιότητα Χριστιανός (Christian Panusis), θα μας πάρει και θα μας σηκώσει, ανεξαρτήτως βάρους. Ενδεχομένως, να μας έρθει τις προσεχείς ημέρες και κανένα ραβασάκι, από Ευελπίδων μεριά, που να απαγορεύει τη χρήση του λήμματος «Πανούσης», με την απειλή χρηματικής ποινής, για την κάθε φορά που το χρησιμοποιούμε, χωρίς να υπάρχει λόγος. Ε και? Είπαμε: με οποιοδήποτε τίμημα. Θέλω να κάψω τα λεφτά μου! Πανούσης, Πανούσης, Πανούσης!
Στα παραλειπόμενα του χθεσινού αγώνα τώρα…. Οι ιθύνοντες της Ρόμα πνέουν τα μένεα κατά του Έλληνα μάνατζερ, που τους πάσαρε για λαβράκι τον σκληροτράχηλο, πλην, όμως, δυσκίνητο, μουσάτο δεξιό μπακ, Κρίστιαν Πανούση, που στη φάση του γκολ με κεφαλιά του Σέζαρ, έμεινε πακτωμένος στο έδαφος, σαν ομπρέλα καφέ- μπαρ στο Πασαλιμάνι. Ο δαίμων του φαξ χτύπησε για μια ακόμα φορά. Οι Ρωμαίοι για άλλον πήγαιναν και άλλος τους «βγήκε» στην πορεία. Ξεγελάστηκε και ο Angulo. Πλανήθηκε και το Sport24. Εμείς, όμως, είμαστε υπεράνω. Παραδεχόμαστε τα λάθη μας και τα διορθώνουμε. Με υπερηφάνεια πρωτοπορούμε και πάλι και σας παρουσιάζουμε τον πραγματικό στόχο της Ιταλικής ομάδας, στην προσπάθειά της να καλύψει τα μετόπισθεν. Ο ένας και μοναδικός! Κρίστιαν Πανούτσο!
 |
|
|
|
